Angkin ng Mafia Don.

Rose POV

Ngayon ang gabi bago ang kasal ko. Kasalukuyan akong nag-iimpake ng mga damit ko at inaayos ang lahat para hindi ako malito bukas.

Tinutulungan din ako ni Lucy, ang matalik kong kaibigan, sa pag-iimpake. Iyon na ang pinakamaliit na magagawa niya. Pinanood ko siyang tamad na inihahagis ang ilan sa mga damit ko sa mga kahong pinaglalagyan namin at may isang piraso ng damit na nahulog.

Masyado akong nakatutok sa pag-iimpake hanggang sa marinig ko si Lucy na napasinghap.

Lumingon ako sa kanya at pakiramdam ko ay nawala ang dugo sa mukha ko nang makita ko kung ano ang nahulog.

Gamit ang isang daliri, iniangat niya ang damit na iyon na lumabas na lingerie na matagal ko nang itinatago sa kanya.

Napangisi siya at inilapit ang lingerie sa mukha ko. “Girl, may mga sexy kang gamit dito... sandali, isusuot mo ba ito sa gabi ng kasal mo?”

Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang dalawang kamay at mahina akong bumulong, “Tumahimik ka, Lucy.”

Lumaki ang kanyang mga mata nang mapagtanto niya kung para saan ko talaga iyon binili. “Oh my God, namumula ka pa... girl, baliw na baliw ka talaga.”

Ikinaway ko ang mga kamay ko bilang depensa. Sigurado akong kasing pula na ng kamatis ang mga pisngi ko ngayon.

“Tumigil ka nga!?”

Tinaasan niya ako ng kilay dahil sa pagiging katawa-tawa ko. “Pinapamula ka talaga ni Jonah, ha.”

Nagkibit-balikat ako at sinabi, “Siyempre. Mahal ko siya at gusto ko talaga siyang sorpresahin bukas ng gabi, alam mo naman.”

Pagkasabi ko noon, tumango si Lucy at nagpatuloy sa pag-iimpake, pero may mapanuksong ngiti pa rin sa mukha niya habang kinakagat ang loob ng pisngi niya.

Siyempre may gusto siyang sabihin pero pinipigilan lang niya.

Hinimas niya ang noo niya at bahagyang huminga nang malalim. Tinanong ko siya, “Ano!?”

Umiling siya at sinabi, “Wala naman. Kakaiba lang kasi... matagal na kayong magkasintahan mula pa noong nasa campus kayo.”

Pagkatapos ay bigla niyang pinitik ang mga daliri niya na parang may naalala. “At kung iisipin mo, wala kang koneksyon sa mga ganoong bagay pero siya ay isang totoong lider ng gang. At isipin mo, laging kasama niya ang hangal na si Rebecca. Hindi ko talaga gusto ang vibes niya kapag nasa paligid niya siya. Miyembro rin siya ng gang. Ewan ko ba, pero hindi iyon mukhang maayos sa tingin ko, period!”

“Lucy, ang dahilan kung bakit ganyan ang iniisip mo tungkol sa kanya ay dahil galit ka sa kanya at... hindi ko iniisip na bababa si Jonah sa puntong lolokohin niya ako. Nagtitiwala akong hindi niya kayang gawin iyon.”

Hindi sumagot si Lucy nang matapos akong magsalita kaya nagpatuloy ako.

“At makakatulong din ang kasal na ito sa akin sa gastusin para maalagaan ang tatay ko. Magkakaroon pa nga ako ng access sa ilang medikal na resources ng Mafia. Kaya kung tutuusin, ako pa nga ang mas makikinabang dito.”

Nagkibit-balikat lang si Lucy at wala nang sinabi hanggang matapos kami sa pag-iimpake.

Pagkatapos ay sinabi niya, “Hindi naman sa hindi kita sinusuportahan. Alam mong kampi ako sa'yo, di ba?”

Tumango ako at nagpatuloy siya.

“Sana lang talaga ay maging maayos ang lahat para sa'yo. Tandaan mo, bukas magiging napakasaya.”

Tumayo siya at nag-unat. Narinig ko siyang humikab. Siguradong pagod na pagod siya.

“Rose, matutulog muna ako sandali. Gisingin mo ako kung may kailangan ka.”

Ngumiti ako sa kanya. “Gabi na rin naman. Matulog ka na.”

“Pero gusto kong...”

Tinapik ko ang ulo niya para mahiga siya nang maayos.

“Matulog ka na. Kailangan kitang maging alerto bukas at hindi hikab nang hikab sa araw ko, okay?”

Tumango siya at humiga. Makalipas ang limang minuto, lumingon ulit ako sa direksyon niya para tingnan kung tulog na siya at oo, tulog na nga.

Itinulak ko sa gilid ang mga kahon at tumayo para mag-unat. Sumumpa ako na narinig ko ang paglangutngot ng likod ko.

“Aray!?”

Sinulyapan ko siya sa huling pagkakataon at nang makasigurado akong tulog na talaga siya, dahan-dahan akong lumabas para hindi siya magising. Nang matagumpay akong makalabas at maisara ang pinto, huminga ako nang malalim at nilanghap ang sariwang hangin ng malamig na gabi.

Gusto ko talagang humiga at matulog pero kinakain ako ng pananabik na makita ang venue ng kasal ko.

Pagdating ko sa venue na espesyal na pinili ni Jonah, dahan-dahan kong binuksan ang pinto at palihim na pumasok. Madilim ang buong lugar pero may ilaw na nagmumula sa backstage at may naririnig akong kakaibang mga tunog.

Sandali... hindi ba dapat walang tao rito? naisip ko, pero agad ko ring itinulak palayo ang kaisipang iyon.

Lumapit ako sa pinanggagalingan ng ilaw at nanlaki ang mga mata ko sa pagkabigla.

Agad kong tinakpan ang bibig ko gamit ang mga kamay para pigilan ang sarili kong mapasigaw.

Sa harap ko ay ang lalaking pakakasalan ko sana bukas kasama ang huling taong maiisip kong makakasama niya—si Rebecca!?

Paano niya nagawa iyon?

Hindi ako makagalaw, parang may pumipigil sa akin. Nakatingin lang ako habang magkasama sina Jonah at Rebecca, habang nanginginig ang mga kamay ko sa ibabaw ng labi ko.

“Pakakasalan ko ang hangal na babaeng iyon dahil...” sabi niya.

Pagkatapos ay nagpatuloy siya.

“Wala siyang kamalay-malay at siya ang pinakabobong Amerikana na nakilala ko.”

Nakita kong dahan-dahang ngumiti si Rebecca sa sinabi ni Jonah. Bumagsak ang tibok ng puso ko pero hindi pa rin ako makagalaw.

Mahinang sinabi ni Rebecca, “Bobo siya, di ba?”

At nakita kong tumango si Jonah habang mabigat ang paghinga.

“Napaka-inosente niya at ang nakakatawa pa...” ungol niya bago nagpatuloy, “gusto siya ng bawat miyembro pero kapag pinakasalan ko siya...”

Habang nakangising nakatingin si Rebecca, sinabi ni Jonah,

“Kapag pinakasalan ko siya bukas, mapapanatili ko ang inosenteng imahe ko sa harap ng kapatid ko at makakakuha ako ng mas mataas na ranggo.”

“Mahal mo ba siya?” tusong tanong ni Rebecca.

Nakita kong nag-atubili si Jonah bago nagsalita.

“Siyempre hindi. Kung mahal ko siya, hindi ako nandito kasama mo!”

Biglang tumingin pataas si Rebecca at ngumiti.

Pakiramdam ko ay durog na durog ang puso ko, parang paulit-ulit itong dinudurog ng isang trak.

Pakiramdam ko rin ay gumuho sa harap ng mga mata ko ang mundong ilang taon kong binuo mula pa noong nasa campus kami.

Galit na galit akong pumasok.

Hindi pa nila napapansin ang presensya ko nang hilahin ko si Jonah palayo kay Rebecca. Napasinghap si Rebecca sa gulat at dali-daling hinila ang wedding dress ko para takpan ang sarili niya.

Hinawakan ko ang kuwelyo ng suit ni Jonah dahil hindi niya iyon hinubad at tumitig sa malalalim na asul niyang mata na minsan kong pinahalagahan nang higit sa lahat.

Mariin kong kinuyom ang mga ngipin ko sa galit.

“Paano. Mo. Nagawa. Ito...? Jonah, ibinigay ko sa'yo ang lahat. Ako...”

Tumingin si Jonah sa akin na may pagsisisi.

“Rose, hindi ito ang iniisip mo—”

“Oh manahimik ka at i*****k mo ang dahilan mong iyan sa puwit mo!?” sigaw ko sa galit.

At parang hindi pa sapat iyon kay Rebecca, binuksan niya pa ang marumi niyang bibig.

“Jonah, may gawin ka para patahimikin siya o kung ano man. Sumasakit na ang tenga ko.”

Masama ko siyang tiningnan at akmang sasagot sana pero naunahan ako ni Jonah.

“Rose, makinig ka. Bakit hindi tayo gumawa ng kasunduan? Maaari kitang bayaran nang mas malaki at mabigyan pa ng mas maraming medikal na tulong para sa—”

Naputol ang salita niya nang sampalin ko siya nang malakas.

Narinig kong napasinghap si Rebecca.

“Oh my God, ikaw ay—”

Sinampal ko rin siya bago pa niya matapos ang sasabihin niya at nanlaki ang mga mata niya sa pagkabigla.

Tiningnan ko siya nang may matinding galit at hindi pa rin sapat iyon para sa akin.

Hinablot ko ang ilan sa mga tela ng wedding dress ko mula sa kanya at tinapakan iyon habang mabigat ang paghinga ko, samantalang nakatayo lang siya roon na gulat na gulat.

Tiningnan ko silang dalawa at pakiramdam ko ay gusto kong durugin ang mga utak nila.

Sinugod ko si Rebecca at iniunat ang mga kamay ko para hilahin ang natitira niyang damit, pero itinulak ako ni Jonah para protektahan siya mula sa akin.

Agad akong naitulak palayo.

Bumagsak ako nang diretso sa sahig at tumama ang braso ko.

“Ah!?”

Natawa ako na parang baliw at tumayo.

Dahan-dahan kong inalis ang singsing na ibinigay ni Jonah noong gabi ng aming engagement.

Tiningnan ko ang lalaking minsan kong minahal at wala na akong naramdaman kundi pandidiri at galit para sa kanya.

Inihagis ko ang singsing sa dibdib niya.

“Nasusuklam ako sa'yo at huwag na huwag mong isipin na pakakasalan kita. Tapos na tayo.”

Mukhang may natamaan akong ugat dahil agad niyang hinawakan ang kamay ko.

Ngumisi ako sa galit.

“Huwag. Na. Huwag. Mong. Subukan!”

Pagkasabi noon, lumabas ako roon, basang-basa ng pagkadismaya at pagtataksil.