LOGINThe CEO's Desperate BargainElara woke up with a heavy heart. Damien’s arm was still wrapped tightly around her waist, pero kahit ganon, parang may malaking distansya pa rin sa pagitan nila. Ang mga marka sa katawan niya mula kagabi — sa leeg, dibdib, at hita — ay paalala kung gaano siya ka-possessive. At gaano siya ka-desperate na panatilihin siya.“Gising ka na pala,” bulong ni Damien sa likod niya, boses pa rin husky. Hinalikan niya ang balikat ni Elara bago bumangon. “Board meeting today. Kailangan kitang kasama.”Elara nodded lang. Hindi niya sinabi na nakipagkita siya kay Rafael kagabi. Hindi niya sinabi na may offer na thirty million at freedom na nakahanda para sa kanya.Sa buong preparation, tahimik lang si Damien. Suot niya ang pinakamahal na suit, perpekto ang buhok, pero ang mata niya ay puno ng bagyo. Bago sila umalis, hinila niya si Elara sa harap ng salamin.“Look at us,” sabi niya, nakatayo sa likod niya, kamay sa beywang niya. “Sana ganito lang tayo palagi. Walang pro
The CEO's Desperate BargainElara’s hands were shaking as she stared at her phone screen. “Saang lugar?” — ‘yun lang ang reply niya kay Rafael. Ilang minuto pa lang, may sumagot na agad.“Rooftop bar ng Azure Hotel, BGC. 11 PM. Come alone.”Tiningnan niya si Damien na mahimbing na natutulog. Ang guwapo niyang mukha, ang matitigas na braso na nakadraped sa unan — parang ang peaceful niya. Pero alam ni Elara na sa ilalim ng peace na ‘yun ay puno ng dugo, kasinungalingan, at takot ang mundo niya.“Pasensya na…” bulong niya bago dahan-dahang bumangon. Nagbihis siya ng simple na black dress at jacket. Walang makeup. Walang alahas. Parang papunta lang siya sa impyerno.Habang nasa taxi papuntang BGC, umiiyak siya nang tahimik. “Ano ba talaga ‘to, Elara? Ginagamit mo rin ba siya? O talagang natatakot ka lang?” Paulit-ulit na tanong ng konsensya niya. Pero ang iniisip niya palagi ay si Mama sa ospital. Ang kailangan ng paggamot. Ang takot na kapag bumagsak si Damien, babagsak din silang lahat
The CEO's Desperate BargainElara stayed in the guest room that night. Ayaw niyang matulog sa tabi ni Damien kahit sobrang lamig ng kama niya. Umiiyak lang siya nang umiiyak hanggang sa sumakit na ang ulo. Lahat ng sinabi ni Rafael, lahat ng revelation ni Damien — parang paulit-ulit na binubugbog ang puso niya.“Paano kung totoo lahat? Paano kung talagang pumatay siya?” bulong niya sa sarili habang yakap ang unan.Kinabukasan, maaga pa nang bumangon si Elara. Nagluto siya ng simpleng almusal — sinangag at itlog — para kay Damien. Hindi niya alam kung bakit. Galit siya, nasasaktan, pero may parte pa rin sa kanya na gustong alagaan siya.Damien lumabas sa kwarto, mukha niya puno ng pagod at takot. Nakasuot lang ng sweatpants, kita ang matitigas niyang abs at ang fresh scratches sa likod niya mula kagabi.“Elara…” ang boses niya ay mahina. “Akala ko umalis ka na.”“Hindi pa ako handa umalis,” sagot niya nang hindi tumitingin. “Pero kailangan nating mag-usap. Totoo ba ‘yung sinabi ni Rafa
The CEO's Desperate BargainElara woke up with Damien’s arms wrapped tightly around her, parang takot na baka mawala siya kahit sa tulog lang. Ang mukha niya ay nakabaon sa leeg niya, mainit na hininga ang tumatama sa balat. Kahit ganito sila, ramdam na ramdam pa rin ni Elara ang bigat sa dibdib niya. Parang may pader na hindi matibag kahit ilang beses na silang nagsasama.“Damien…” bulong niya, hinahaplos ang buhok nito.He stirred and kissed her neck softly. “Good morning, baby.” Ang boses niya ay malambing, pero may takot pa rin. “Wag kang aalis ha? Stay with me today.”Elara nodded, pero sa loob-loob niya, ang daming tanong. Ano pa bang itinatago niya? Bakit parang may takot siyang mawala si Elara kapag nalaman niya ang totoo?Habang nagbe-breakfast sila, biglang tumawag ang doktor mula sa hospital.“Miss Elara, kailangan po natin ng additional five million para sa susunod na phase ng treatment ni Mrs. Santos. Otherwise… baka hindi na sapat ang gamot.”Nanginginig ang kamay ni Ela
The CEO's Desperate BargainThe warehouse smelled of rust and danger. Damien stood there like a raging storm, baril pa rin ang hawak, mata niyang puno ng galit at sakit habang nakatingin kay Elara na nakaupo sa sahig, umiiyak.“Elara… did you really call him?” ulit niya, boses na puno ng pagkabigo. Parang may kutsilyo na tumusok sa dibdib niya.Rafael laughed from the corner, hawak pa rin ang balikat ni Elara. “Told you, Torres. Kahit asawa mo, hindi ka pinagkakatiwalaan. She came to me willingly.”“Bitawan mo siya,” malamig na utos ni Damien. “Ngayon din.”Rafael raised his hands but the smirk stayed. “Easy. She’s all yours… for now. Pero tanungin mo siya, bakit siya nagpunta sa akin? Dahil ba takot siya na kapag natapos ang kontrata niyo, wala na siyang makukuha? O dahil mas gusto niyang protektahan ang mama niya kaysa sayo?”Elara shook her head desperately. “Damien… hindi ganon ‘yun. Natatakot lang ako. Sorry… sorry talaga.”One of Damien’s men rushed in and pointed a gun at Rafae
The CEO's Desperate BargainElara stared at her phone for the hundredth time. Yung message ni Rafael Vargas ay hindi pa rin nawawala sa isip niya. “Kapag gusto mong maligtas ang mama mo at ang sarili mo, tumawag ka sakin. May mas magandang deal ako.”Nanginginig ang mga kamay niya habang nakaupo sa gilid ng kama. Damien was still sleeping soundly beside her, mukha niya ang peaceful kahit na puno ng problema ang buhay nila. Ang matipunong braso niya ay nakadraped sa beywang ni Elara, parang kahit sa tulog ay ayaw siyang bitawan.“Bakit ba kasi ako nahulog sayo…” bulong niya sa sarili, luha na naman ang tumulo. Sobrang sakit sa dibdib. Parang may bato na nakadagan sa puso niya. Mahal na niya si Damien, pero natatakot siyang aminin. Kasi alam niyang lahat ng ‘to ay may expiration date.Damien stirred. “Baby… bakit gising ka pa?” ang boses niya ay husky pa rin sa antok. Hinila niya si Elara pababa at yinakap nang mahigpit. Naramdaman agad ni Elara ang init ng katawan niya, at yung har







