Kabanata 2

ANDRE’s POV

Hindi ko maalis ang aking mga mata sa batang nakatayo sa harap ko. May kung anong kakaiba sa kanyang mukha na hindi ko maipaliwanag. Ang kanyang mga mata, ang hugis ng kanyang ilong, at maging ang paraan ng pagkunot niya ng noo ay tila pamilyar sa akin. Para akong nakatingin sa isang mas batang bersiyon ng aking sarili. Ngunit ang higit na nakapagtataka ay ang paraan ng pagtingin sa akin ni Yana—punong-puno ng takot, na para bang may isang katotohanang pilit niyang ikinukubli sa likod ng kanyang katahimikan.

“Ilang taon na siya, Yana?” muli kong tanong. Sinikap kong panatilihing kalmado ang aking tinig, ngunit hindi ko maikubli ang pagkainip sa aking dibdib. Ilang segundo siyang hindi sumagot. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng bata bago tumingin sa akin.

“Anim na taong gulang na siya,” sagot niya sa mahinang tinig. Anim na taon. Napakunot ang aking noo habang mabilis na nagbalik sa aking alaala ang mga pangyayaring naganap bago siya mawala sa buhay ko. Hindi maaaring nagkataon lamang ang lahat ng ito.

“Anim na taon?” ulit ko, halos hindi makapaniwala.

“Yana, alam mo bang anim na taon na rin mula nang bigla mo akong iwan?” Namutla siya at napayuko. Sa sandaling iyon, tila may isang bahagi ng palaisipang matagal kong sinusubukang buuin ang unti-unting nagkaroon ng hugis. Ngunit ayaw kong basta magpadala sa aking hinala. Hindi ko maaaring basta akusahan si Yana nang walang katiyakan. Gayunman, hindi ko rin kayang ipikit ang aking mga mata sa mga pagkakatulad na nakikita ko sa batang nasa harapan ko.

“Mommy, kilala n'yo po ba siya?” tanong ng bata habang salit-salit kaming tinitingnan. Agad na lumuhod si Yana sa kanyang harapan at inayos ang kuwelyo ng kanyang damit.

“Kakilala ko siya, anak. Isa lang siyang dating kaibigan ni Mommy.”

Dating kaibigan? Napangiti ako nang mapait. Ganoon na lamang ba kababa ang halaga ng anim na taong pagsasama namin? Isa lamang akong dating kaibigan sa kanyang paningin? Gusto kong sabihin sa kanya ang lahat ng masasakit na salitang matagal ko nang kinimkim, ngunit pinigilan ko ang aking sarili dahil naroon ang bata.

“Ako po si Matthew,” masayang pagpapakilala ng bata habang iniabot sa akin ang kanyang maliit na kamay. Hindi ko napigilang ngumiti nang bahagya. May kakaibang lambot sa kanyang kilos na hindi ko inaasahan.

“Andre,” sagot ko habang marahang nakipagkamay sa kanya. “Ilang taon ka na nga ulit?”

“Anim po! Mag-aaral na rin po ako sa susunod na taon.”

Napatingin ako sa kanyang mukha. Sa bawat salitang binibitawan niya, lalo kong nararamdaman ang hindi maipaliwanag na koneksiyon sa batang ito. Hindi ko alam kung bakit, ngunit gusto kong manatili sa kanyang tabi.

“Andre, kailangan na naming umalis,” biglang sabi ni Yana habang hinihila nang marahan si Matthew palayo. Agad akong tumayo at hinarangan ang kanilang daraanan.

“Hindi pa tayo tapos mag-usap.” Matalim ang kanyang tingin sa akin.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“Kung ganoon, bakit ka natatakot?” tanong ko. “Bakit parang may isang bagay kang ayaw kong malaman?” Hindi siya sumagot. Sa halip, mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa kamay ng kanyang anak. At sa kilos na iyon, lalo akong nakumbinsi na may itinatago siya sa akin.

“Mommy, gusto ko pa pong makipag-usap kay Kuya Andre,” biglang sabi ni Matthew.

Napatingin ako sa kanya. Kuya? Hindi ko alam kung matatawa ba ako o masasaktan sa tawag niya sa akin. Ngunit bago pa ako makasagot, mabilis na nagsalita si Yana.

“Hindi maaari, anak. May kailangan pa tayong gawin.”

“Pero, Mommy—”

“Matthew, please.” Napatahimik ang bata nang marinig ang seryosong tono ng kanyang ina. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata ni Yana—hindi takot sa akin bilang isang lalaki, kundi takot sa maaaring mangyari kapag nanatili ako sa buhay nila.

Pinanood ko silang lumakad palayo hanggang sa tuluyang mawala sa aking paningin. Hindi ko sila pinigilan, ngunit hindi rin ako umalis agad. Nakatayo lamang ako roon habang paulit-ulit na iniisip ang mga sinabi ni Yana. Anim na taong gulang si Matthew. Anim na taon na rin mula nang mawala siya sa buhay ko. Kung tama ang aking hinala, may posibilidad na ang batang iyon ay anak ko. Isang anak na hindi ko man lamang nasubaybayan habang lumalaki, isang anak na maaaring unang hakbang ay hindi ko nakita at unang salita ay hindi ko narinig.

“Sir, ayos lang po ba kayo?” tanong ng aking driver nang makitang matagal akong nakatayo sa labas ng opisina. Hindi ako agad sumagot.

“Kailangan kong malaman ang lahat tungkol kay Yana Soriano,” utos ko sa aking personal assistant nang makabalik ako sa sasakyan. “Saan siya nakatira, saan nagtatrabaho, at kung sino ang mga taong kasama niya sa buhay.” Nag-alinlangan ang assistant bago sumagot.

“Sir, gusto po ba ninyong ipasuri rin namin ang impormasyon tungkol sa bata?” Tumingin ako sa kanya sa pamamagitan ng rearview mirror.

“Lahat. Ayokong may makaligtaan kayo.”

Pagdating ko sa opisina, hindi ako mapakali. Nakalatag sa aking mesa ang mga dokumentong kailangan kong pirmahan, ngunit ni isa ay hindi ko mabigyan ng pansin. Sa halip, paulit-ulit kong naaalala ang ngiti ni Matthew. Naisip ko kung ano kaya ang kanyang paboritong pagkain, kung natatakot ba siya sa dilim, at kung sino ang humahawak sa kanyang kamay kapag may sakit siya. Mga simpleng bagay na dapat ay alam ng isang ama, ngunit sa loob ng anim na taon ay hindi man lamang ako nagkaroon ng pagkakataong malaman.

Hindi ko maiwasang magalit kay Yana. Kung anak ko nga si Matthew, paano niya nagawang itago sa akin ang katotohanang iyon? Paano niya ako nagawang pagkaitan ng pagkakataong maging ama? Maraming tanong ang naglalaro sa aking isipan, ngunit sa likod ng galit ay may sakit na hindi ko kayang ipaliwanag. Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap tanggapin—ang posibilidad na may anak ako o ang katotohanang anim na taon na akong huli sa buhay nito. At higit sa lahat, hindi ko alam kung bakit may bahagi sa aking pusong gustong maniwala na maaaring may dahilan si Yana.

Bandang alas-sais ng gabi, dumating ang aking assistant na may dalang folder.

“Sir, ito po ang mga paunang impormasyong nakuha namin tungkol kay Miss Soriano.”

Agad ko itong binuksan. Nakasaad doon ang kasalukuyang tirahan ni Yana, ang kanyang trabaho, at ilang impormasyon tungkol kay Matthew. Ngunit habang binabasa ko ang mga detalye, lalo lamang dumami ang aking mga tanong. Walang nakasaad na pangalan ng ama ng bata. Walang impormasyon tungkol sa lalaking maaaring naging kapareha ni Yana pagkatapos niya akong iwan. Para bang sadyang walang puwang sa kanilang buhay para sa isang ama.

“Mag-iskedyul ka ng isang pribadong pagpupulong sa isang abogado bukas,” utos ko.

“Gusto kong malaman ang mga legal kong karapatan kung sakaling mapatunayan na anak ko ang bata.”

Tumango ang aking assistant, ngunit bago siya lumabas ay muli siyang nagsalita.

“Sir, may isa pa po akong sasabihin. Ayon sa impormasyong nakuha namin, si Miss Soriano mismo ang nag-aalaga kay Matthew. Wala pong ibang lalaking nakatala bilang kasama niya sa kanilang tirahan.”

Natahimik ako. Kung may ibang lalaking naging bahagi ng buhay ni Yana, bakit tila walang bakas nito? At kung wala, ano ang tunay na dahilan kung bakit niya ako iniwan?

Nang gabing iyon, umuwi akong dala ang folder at ang mga tanong na hindi ko masagot. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, binuksan ko ang lumang kahon na naglalaman ng mga alaala namin ni Yana. Nandoon ang mga litrato, ang mga liham, at ang maliit na pulseras na ibinigay niya sa akin noong unang anibersaryo namin. Napaupo ako sa gilid ng kama habang hawak ang isang litrato naming dalawa. “Ano ba talaga ang nangyari sa atin, Yana?” bulong ko. Hindi ko alam kung kaya ko pa siyang patawarin, ngunit alam kong hindi na ako makapapayag na manatili sa dilim.

Kinaumagahan, bago pa man magsimula ang mga pagpupulong ko, tinawagan ko ang aking assistant at ibinigay ang huling utos.

“Gusto kong makausap si Yana. Personal. Walang ibang taong makikialam.” Ngunit bago ko pa maibaba ang telepono, nakatanggap ako ng isang mensahe mula sa hindi pamilyar na numero. Isang litrato iyon ni Matthew na nakangiti habang hawak ang isang laruan. Sa ilalim nito ay may maikling pangungusap: Kung gusto mong malaman ang katotohanan tungkol sa batang iyan, huwag kang basta magtiwala kay Yana. Nanlamig ang aking mga kamay. Sino ang nagpadala nito? At bakit tila may ibang taong nakaaalam sa lihim na pilit kong binubunyag? Sa sandaling iyon, napagtanto kong hindi lamang ang nakaraan namin ni Yana ang kailangan kong harapin. May isang mas malaking katotohanang naghihintay na mabunyag—at maaaring ito ang sumira sa lahat ng pinaniniwalaan ko.intay na mabunyag—at maaaring ito ang sumira sa lahat ng pinaniniwalaan ko.