Kabanata 1

YANA’s POV

Halos hindi ko maigalaw ang aking mga daliri habang hawak ang cellphone sa aking tainga. Pamilyar na pamilyar sa akin ang boses na narinig ko—malamig, malalim, at puno ng awtoridad. Isang boses na minsan kong narinig sa bawat tawag bago matulog, sa bawat pangakong binuo namin, at sa bawat salitang nagsabing ako lamang ang babaeng mamahalin niya habambuhay. Ngunit ngayon, ang parehong boses na iyon ang dahilan kung bakit tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Si Andre Lorenzo Flores. Ang lalaking ilang taon kong iniwasan, ang lalaking pilit kong kinalimutan, at ang lalaking hindi kailanman nakaaalam na may anak kaming nagmula sa aming pag-ibig.

“Yana, naririnig mo ba ako?” tanong niya sa kabilang linya. Napalunok ako at pilit na pinatatag ang aking tinig.

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Andre.” Pagkasabi ko niyon, agad kong ibinaba ang tawag. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa cellphone, umaasang baka panaginip lamang ang lahat. Ngunit ilang segundo pa lang ang lumipas, sunod-sunod nang nag-vibrate ang aking telepono. Paulit-ulit na tumatawag ang numerong ilang taon kong ipinagdasal na hindi na muling lilitaw sa buhay ko.

.“Mommy?” Napalingon ako nang marinig ang mahinang tinig ni Matthew mula sa pintuan ng aming silid. Nakasuot siya ng asul na pajama at yakap ang paborito niyang stuffed toy. “Bakit po kayo umiiyak?”

Agad kong pinunasan ang aking mga pisngi at pilit na ngumiti. Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang aking kamay. Sa murang edad niya, tila nauunawaan na niya ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin. Yumuko ako at niyakap siya nang mahigpit, pilit na itinatago ang takot na unti-unting bumabalot sa aking dibdib.

“Wala ito, anak. Medyo masakit lang ang ulo ni Mommy.” Hinaplos ko ang kanyang buhok at hinalikan ang noo niya. “Matulog ka na, ha? May pasok ka pa bukas.” Ngunit sa halip na bumalik sa kanyang kama, umupo siya sa tabi ko at tumingala.

“Si Daddy po ba ang tumawag?” Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko. Hindi ko alam kung paano niya naisip iyon, ngunit ang simpleng tanong na iyon ay sapat upang muling buksan ang sugat na matagal ko nang pilit isinasara.

“Bakit mo naman naitanong iyon, anak?” maingat kong sagot.

“Kasi po, kapag tinatanong ko kayo tungkol kay Daddy, lagi kayong nalulungkot.” Napayuko ako. Hindi ko namalayang napapansin na pala ni Matthew ang pagbabago ng aking mukha sa tuwing nababanggit ang salitang iyon. Ilang beses ko nang sinubukang ipaliwanag sa kanya ang kawalan ng kanyang ama, ngunit sa bawat pagtatangka ko, nauuwi lamang ako sa katahimikan. Paano ko sasabihin sa isang batang inosente na ang kanyang ama ay hindi isang masamang tao, ngunit ang nakaraan namin ay puno ng mga pangyayaring hindi ko pa kayang harapin?

“May mga bagay na maiintindihan mo rin paglaki mo,” mahinahon kong sagot habang pinipilit pigilan ang aking mga luha. “Pero may isang bagay na gusto kong malaman mo. Hindi ka kailanman naging pagkakamali, Matthew. Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ni Mommy.”

Ngumiti siya at niyakap ako. “Mahal ko rin po kayo, Mommy.” Sa mga sandaling iyon, muli kong naalala kung bakit ko piniling lumayo kay Andre. Anuman ang kapalit, hindi ko hahayaang maging dahilan ang nakaraan upang mawala sa akin ang nag-iisang taong nagbibigay ng kahulugan sa aking buhay.

Kinaumagahan, maaga akong nagising upang ihanda ang almusal ni Matthew. Sinubukan kong kumilos na parang walang nangyari kagabi, ngunit hindi maalis sa isip ko ang boses ni Andre. Alam kong hindi siya basta susuko. Kilala ko ang lalaking iyon—kapag may nais siyang malaman, gagawin niya ang lahat upang makuha ang sagot. At kapag nalaman niyang may anak kami, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang magiging reaksiyon niya. Maaari niya akong kamuhian, maaari niya akong sisihin, o maaari niyang kunin si Matthew mula sa akin. Ang huling posibilidad ang pinakakinatatakutan ko.

“Mommy, puwede po ba akong sumama sa inyo mamaya?” tanong ni Matthew habang kumakain ng itlog at tinapay.

“Saan naman, anak?”

“Sa trabaho po ninyo. Gusto ko pong makita kung saan kayo nagtatrabaho.”

Napangiti ako sa kanyang kahilingan. Nagtatrabaho ako sa isang maliit na accounting firm sa bayan, at paminsan-minsan ay isinasama ko siya kapag walang mag-aalaga sa kanya.

“Sige, pero kailangan mong sumunod sa akin, ha?” Masayang tumango siya. Hindi ko alam na ang simpleng desisyong iyon ang maaaring maglapit sa kanya sa lalaking matagal kong inilayo sa kanyang buhay.

Pagsapit ng alas-nuwebe ng umaga, habang inaayos ko ang mga dokumento sa opisina, muling tumunog ang aking cellphone. Sa pagkakataong ito, isang mensahe ang natanggap ko mula sa hindi pamilyar na numero. Hindi mo ako maaaring iwasan habambuhay, Yana. Kailangan nating mag-usap. Pupuntahan kita. Napapikit ako at napahawak sa aking noo. Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang numero ko, ngunit wala na akong pagdududa na seryoso siya sa kanyang sinabi. Si Andre Flores ay hindi isang lalaking basta tumatanggap ng pagtanggi, lalo na kung naniniwala siyang may tinatago sa kanya.

Hindi pa ako nakasasagot nang biglang lumapit ang aking katrabaho. “Yana, may naghahanap sa iyo sa labas.”

Kumunot ang aking noo. “Sino?”

Bahagya siyang ngumiti bago sumagot. “Hindi ko kilala, pero mukhang mayaman. Naka-itim na suit, may kasamang driver, at mukhang importanteng tao.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko na kailangang itanong kung sino iyon. Kahit ilang taon na ang lumipas, alam kong hindi ko mapagkakamalan ang presensiya ng lalaking minsang naging buong mundo ko.

Dahan-dahan akong lumabas ng opisina, at doon ko siya nakita. Nakatayo si Andre sa tabi ng isang itim na sasakyan, suot ang mamahaling suit na lalong nagbigay-diin sa kanyang makapangyarihang tindig. Mas tumanda siya nang kaunti, ngunit hindi nagbago ang kanyang mga mata—matatalim, mapagmasid, at tila kayang basahin ang bawat kasinungalingang pilit kong itinatago. Nang magtagpo ang aming mga paningin, para akong bumalik sa nakaraan. Naalala ko ang mga gabing magkasama kami, ang mga pangakong binitiwan namin, at ang huling araw na iniwan ko siya nang walang paliwanag.

“Kumusta ka, Yana?” tanong niya.

Napakagat ako sa aking labi. Ang simpleng pagbati niya ay tila may kasamang libo-libong tanong na matagal na niyang kinimkim.

“Ano ang kailangan mo, Andre?” malamig kong sagot. Bahagyang umigting ang kanyang panga.

“Ilang taon kitang hinanap. Ilang taon kong sinubukang alamin kung bakit mo ako iniwan. At ngayon, ang unang itatanong mo sa akin ay kung ano ang kailangan ko?”

Napaiwas ako ng tingin. Wala akong karapatang magalit sa kanya. Ako ang umalis. Ako ang nag-iwan ng mga tanong na hanggang ngayon ay wala pa ring kasagutan.

“Wala nang saysay ang nakaraan, Andre,” sabi ko, kahit halos mabasag ang aking tinig. “May sarili na akong buhay. May sarili ka na ring buhay. Mas mabuting kalimutan na lang natin ang lahat.”

Napatawa siya nang mapait. “Kalimutan?” mariin niyang ulit. “Sa tingin mo, ganoon kadali iyon? Hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong malaman kung ano ang nangyari. Isang araw, pinangakuan mo akong hindi mo ako iiwan. Kinabukasan, naglaho ka na lang na parang wala akong naging halaga sa iyo.”

Hindi ako nakasagot. Bawat salitang binitiwan niya ay parang kutsilyong muling tumatarak sa puso ko.

Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang p***o ng opisina at lumabas si Matthew, hawak ang kanyang maliit na bag.

“Mommy, tapos na po ba tayo?” masigla niyang tanong. Agad akong napalingon sa kanya, at kasunod niyon ay ang pagtigil ng lahat ng galaw ni Andre. Napatingin siya sa bata, pagkatapos ay sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang ekspresiyong unti-unting nabuo sa kanyang mukha. Ang mga mata ni Matthew, ang hugis ng kanyang ilong, at maging ang paraan ng pagkunot niya ng noo ay tila pamilyar na pamilyar kay Andre. Dahan-dahang lumapit ang CEO, hindi inaalis ang tingin sa bata.

“Yana,” mahina ngunit mariing sambit ni Andre, “sino ang batang iyan?” Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Matthew at bahagyang humakbang upang harangan siya sa paningin ni Andre.

“Anak ko siya,” sagot ko, pilit na pinatatag ang aking tinig. Ngunit hindi siya natinag. Lumuhod siya nang bahagya upang mapantayan ang taas ng bata.

“Hello, little man. Ano ang pangalan mo?” tanong niya. Ngumiti si Matthew bago sumagot.

“Matthew Soriano po.” Nang marinig ang pangalan nito, muling tumingin sa akin si Andre. Sa kanyang mga mata ay may pagkalito, paghihinala, at isang katanungang tila unti-unti nang nabubuo sa kanyang isip.

“Ilang taon na siya, Yana?” tanong niya. Hindi ako nakasagot. Sapagkat sa isang simpleng tanong, alam kong maaaring mabunyag ang pinakamalaking lihim na itinago ko sa loob ng maraming taon—na si Matthew Soriano ay hindi lamang anak ko, kundi ang tagapagmana ng lalaking minsan kong minahal nang higit pa sa aking sarili. tagapagmana ng lalaking minsan kong minahal nang higit pa sa aking sarili.