CHAPTER 1

Sophia Elaine Rivera POV

Gabi na pero maingay pa rin sa loob ng function hall ng hotel sa Makati. Dapat sana masaya ako kasi tatlong linggo na lang, kasal na namin ni Jayson. Suot ko pa nga ang puting cocktail dress na gawa ng designer na kinuha ng pamilya niya. Pero imbis na katabi ko si Jayson, nandito ako sa gilid—mag-isang nakatayo, hawak ang isang baso ng juice, habang pinapanood ang mga board member ng kompanya nila na nagtatawanan.

"Elaine, nasaan ba si Jayson?"

Nilingon ko ang nanay niya, si Tita Alicia. Perpekto ang ayos ng buhok niya at may hawak na baso ng alak. Tulad ng dati, ang lamig pa rin ng tingin niya sa akin.

​"Sabi niya po kanina, may kakausapin lang siyang investor sa itaas, Tita," sagot ko. Pinilit kong ngumiti para hindi ako magmukhang kawawa sa harap niya.

Bumuntong-hininga siya sa inis. "Make sure he’s not wasting his time. At ikaw, ayusin mo naman ang tayo mo. Ang daming camera dito. Huwag mong ipahiya ang pamilya namin."

"Opo."

Noong umalis siya, doon lang ako nakahinga nang maluwag. Sanay na ako. Mula nang maging kami ni Jayson, pakiramdam ko kailangan ko palaging magbago para lang matanggap ng pamilya Madrigal. Sila ang may-ari ng isa sa pinakamalaking distribution company sa bansa. Samantalang ako? Isang simpleng marketing associate lang na minahal ng anak nila.

​Tiningnan ko ang oras sa relo ko. Halos isang oras na siyang wala sa ibaba. Umakyat na lang ako sa suite na kinuha ng pamilya niya para sa event para tingnan kung nandoon siya. Baka sumasakit ang ulo niya o naparami ang nainom.

​Tahimik ang hallway sa 10th floor. Dahil makapal ang carpet, walang tunog ang bawat hakbang ng heels ko. Habang papalapit ako sa Suite 1004, napansin kong hindi nakasara nang maayos ang pinto. May maliit na gap.

"Jayson?" tawag ko habang dahan-dahang tinutulak ang pinto.

​Walang sumagot, pero may narinig akong kaluskos mula sa sala papunta sa master bedroom. Nakabukas ang ilaw sa loob. Amoy na amoy ko ang isang pamilyar na pabango—at alam kong hindi sa akin 'yun.

​Parang huminto ang hininga ko nang marinig ko ang isang pamilyar na tawa. Boses 'yun ng isang babae na alam kong hindi dapat nandoon.

​"Sandali lang, Jayson... baka may makakita sa atin," sabi ng babae. Tumatawa siya na parang kinikilig pero halatang nagpapakipot lang.

"Sino namang makakakita? Ang mga tao sa ibaba, busy sa party. Si Elaine naman, paniguradong sunod-sunuran lang kay Mama," sagot ng lalaki. Boses ni Jayson. "Huwag mo na siyang isipin. Ikaw naman talaga ang gusto ko rito."

​Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Dahan-dahan akong humakbang papasok hanggang sa makita ko sila sa gilid ng malaking kama.

Si Jayson, nakabukas ang kalahati ng barong, habang nakakandong sa kanya si Brenda—ang pinsan ng matalik niyang kaibigan, ang babaeng palagi niyang sinasabing "parang kapatid" lang kung ituring niya. Magkahawak pa ang mga kamay nila, at basang-basa ang labi ni Brenda mula sa halik na siguradong natigil lang nung pumasok ako.

Nalaglag ang bitbit kong pouch sa carpet. Lumikha 'yun ng mahinang tunog, sapat para mapalingon silang dalawa sa akin.

​Mabilis na napatayo si Jayson. Namutla siya, pero walang bakas ng totoong takot sa mukha niya. "Elaine."

​"A-anong ibig sabihin nito?" Halos hindi ko makilala ang sarili kong boses. Sobrang hina nun, halos pabulong na.

Inayos ni Brenda ang damit niya. Hindi man lang siya nag-atubiling magtago o humingi ng tawad. Tiningnan lang niya ako na parang nang-nang-aasar pa.

​"Elaine, makinig ka muna. Nabigla lang kami," sabi ni Jayson habang lumalapit. Sinubukan niyang hawakan ang braso ko pero napaatras ako.

"Nabigla?" Tumingin ako sa kama, tapos sa kanya. "Tatlong linggo na lang, Jayson. Kasal na natin. Tapos ganito ang madadatnan ko?"

​Bago pa makasagot si Jayson, bumukas nang tuluyan ang pinto ng suite. Pumasok si Tita Alicia, kasunod ang dalawang kapatid ni Jayson. Agad na napansin ng matandang babae ang sitwasyon, pero imbis na magalit sa anak niya, sa akin siya tumingin nang matalim.

"Ano namang eksena ito, Sophia Elaine?" mariing tanong ni Donya Alicia. Pumasok siya at sinara ang pinto para walang makarinig sa labas.

"Tita, si Jayson... sila ni Brenda..." Turo ko sa kanila, nanginginig ang buong katawan ko. Umiinit na ang sulok ng mga mata ko pero pinipigilan kong umiyak sa harap nila.

"Ma, nakita niya kami," simpleng sabi ni Jayson, sabay kamot sa batok niya na parang minor na abala lang ang nangyari.

Lumapit si Donya Alicia sa akin. Walang bakas ng awa sa mukha niya. "Makinig ka sa akin, Elaine. Walang magbabago sa kasal. Isang maliit na bagay lang ito na kayang ayusin sa loob ng pamilya. Lalaki si Jayson, natural lang na may mga pagkakataong naghahanap ng iba bago itali ang sarili. Huwag mong palakihin ito kung ayaw mong ipa-cancel ko ang kasal."

Napatitig ako sa kaniya nang hindi makapaniwala. "Maliit na bagay? Niloloko niya ako sa mismong hotel kung nasaan ang mga bisita natin, Tita!"

"Huwag mo akong masigawan sa harap ng anak ko!" Itinaas ni Donya Alicia ang kaniyang boses, dinuro ako gamit ang kaniyang daliri na may suot na malaking singsing. "Sino ka ba sa akala mo? Isang hamak na empleyado lang na kinuha namin mula sa kung saan. Kung hindi dahil sa anak ko, hindi ka makakatapak sa ganitong klase ng lugar. Kaya huwag kang umasal na parang ikaw ang lugi rito. Ang dumi ng ugali mo, simpleng bagay, ginagawan mo ng iskandalo!"

"Ma, tama na," saway ni Jayson, pero hindi man lang siya lumapit para ipagtanggol ako. Nanatili siyang nakatayo sa tabi ni Brenda.

Tumingin ako kay Jayson, nagbabakasakaling may sasabihin siya. Pero umiwas lang siya ng tingin. Doon ko naramdaman ang totoong pagkaubos. Ang lalaking pinaglaanan ko ng apat na taon ng buhay ko, walang pakialam kung durugin ako ng pamilya niya.

"Hindi ko na itutuloy ang kasal," sabi ko habang diretsong nakatingin sa mga mata ni Jayson.

Natawa nang bahagya si Donya Alicia. "Mas mabuti. Umalis ka na rito bago ko pa tawagin ang security para kaladkarin ka palabas. Hindi ka nararapat sa pamilyang ito."

Hindi ko na sila hinintay na magsalita pa. Pinihit ko ang pinto at mabilis na naglakad palabas. Narinig ko pa ang pagtawag ni Jayson sa pangalan ko, pero boses lang ni Brenda ang sumagot sa kaniya para pigilan siya.

Pumasok ako sa elevator, mag-isa. Pagbaba ko sa lobby, hindi ko na pinansin ang mga taong tumitingin sa akin. Dumiretso ako sa bar sa dulo ng hotel, malayo sa function hall ng mga Madrigal.

​"Isang bote ng champagne," sabi ko sa bartender pagkaupo ko sa stool.

​"Ma'am, buong bote po?" tanong ng bartender para makasiguro.

​"Oo. Iwan mo na lang dito."

​Nang ilapag ang alak, hindi ko na ginamit ang baso. Itinaas ko ang bote at uminom nang diretso mula doon. Mapait at masakit sa lalamunan. Pero mas masakit ang nararamdaman ko sa dibdib ko. Sunod-sunod ang lagok ko habang tuluyan nang bumuhos ang mga luha na kanina ko pa pinipigilan. Puno ng galit, panunumbat, at sakit ang bawat segundong lumilipas.

​Wala akong pakialam kung tinitingnan ako ng ilang tao sa bar. Ang alam ko lang, gusto kong makalimot ngayong gabi. Gusto kong mawala lahat ng sakit.