CHAPTER 3

Sophia Elaine Rivera POV

Isang buwan. Isang buwan ko nang sinusubukang ibalik sa normal ang buhay ko, pero parang may sariling gustong mangyari ang tadhana.

Mula noong gabing 'yon sa hotel, nag-resign agad ako sa kompanya ng mga Madrigal. Lumipat ako sa isang maliit na advertising agency sa Pasig. Mas mababa ang sweldo, mas maliit ang opisina, pero kahit paano, tahimik. Walang nagpaparamdam sa akin na isa akong hamak na empleyado lang na pwedeng tapakan.

"Elaine, okay ka lang? Kanina mo pa pinapaikot 'yang tinidor mo sa pansit," puna ni Maya, ang katabi ko sa cubicle at ang nag-iisang naging kaibigan ko rito sa bagong trabaho.

Inilapag ko ang tinidor at pilit na ngumiti. "Ha? Oo, medyo kulang lang sa tulog. Marami kasing hinahabol na bentahe sa bagong campaign."

Naningkit ang mga mata ni Maya. Tiningnan niya ang mukha ko, partikular ang ilalim ng mga mata ko. "Sigurado ka ba? Pangatlong araw mo na 'yang maputla. Saka napansin ko, palagi kang huling pumapasok kasi naduduwal ka sa banyo tuwing umaga. Huwag mo sabihing..." Huminto siya, nilapit ang mukha sa akin, at bumulong. "Buntis ka?"

Muntik ko nang maibuga ang iniinom kong tubig. Agad akong kumuha ng tissue para magpunas. "Ano ka ba, Maya. Ang lakas ng boses mo. Hindi, no. Baka stress lang talaga."

"Sabi mo, eh. Pero iba ang kutob ko, girl. Mag-test ka na kaya para sigurado?"

Hindi ko na sinagot si Maya. Ibinalik ko na lang sa tupperware 'yung pagkain ko kahit halos hindi ko pa naman iyon nagagalaw. Ang totoo, natatakot talaga ako. Dalawang linggo na akong delayed. Noong una, akala ko stress lang ito dahil sa break-up namin ni Jayson. Pero iba na ngayon—madalas na akong mahilo, at bigla na lang akong naduduwal kapag naaamoy ko 'yung paborito kong kape. Doon na ako totoong kinabahan.

Nang matapos ang shift ng alas-singko ng hapon, dumiretso ako sa pinakamalapit na botika. Palihim akong bumili ng dalawang pregnancy test kit. Parang akong magnanakaw  habang nagbabayad sa cashier, patingin-tingin sa paligid baka kasi may makakilala sa akin.

Pagkauwi sa maliit kong inuupahang apartment sa Mandaluyong, hindi ko na hinubad ang sapatos ko. Dumiretso ako sa banyo. Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan ang maliit na plastic ng pregnancy test.

Tatlong minuto. Sabi sa instruction, kailangang maghintay ng tatlong minuto.

Umupo ako sa sahig ng banyo habang naghihintay. Pakiramdam ko ang bagal-bagal ng oras. Isang gabi lang 'yon. Isang gabi ng pagkakamali kasama ang isang lalaking hindi ko man lang alam ang pangalan ni kung saan nakatira. 

Tumunog ang timer sa cellphone ko.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang tumayo. Nilapitan ko ang ibabaw ng lababo kung saan ko iniwan ang test kit.

Dalawang pulang guhit. 

Nanghina ang mga tuhod ko,Napaupo ako pabalik sa sahig at napakapit sa lababo. Positive. Buntis ako. Buntis ako sa isang lalaking hindi ko man lang kilala, kung kailan kaka-break lang namin ng ex-fiancé ko.

​Kung malalaman ito ng pamilya Madrigal, paniguradong gagamitin nila ito para baligtarin ang sitwasyon at palabasin na ako ang may kasalanan kaya nasira ang kasal namin. Iisipin nilang bago pa mangyari ang gabing 'yon, nanglalaki o may ginagawa na akong kalokohan.

​At 'yung lalaki kaya? Paano kung mahanap niya ako? Mukha pa namang mayaman at makapangyarihan ang isang 'yun. Baka kunin niya lang ang bata sa akin.

"Hindi pwedeng mangyari 'yun," bulong ko habang hinahawakan ang flat ko pang tiyan. May buhay na rito sa loob. Isang buhay na walang kasalanan.

Kinabukasan, hindi na ako pumasok sa trabaho. Nag-email na lang ako kay Maya at sa HR na nagre-resign na ako, effective immediately. Alam kong iisipin nilang nababaliw na ako, pero kailangan ko talagang umalis. Kailangan kong magtago sa lahat ng nakakakilala sa akin dito sa Maynila.

Inimpake ko ang lahat ng gamit ko sa dalawang malaking maleta. Iniwan ko ang mga gamit na binili namin ni Jayson para sa dapat sana ay lilipatan naming bahay. Ang tanging dinala ko lang ay ang mga personal kong damit at ang kaunting ipon ko sa bangko.

Sumakay ako ng bus patungong probinsya, sa isang maliit na bayan sa Laguna kung saan may lumang bahay ang yumao kong lola. Habang umaandar ang bus palabas ng expressway, tumingin ako sa bintana. Ang mga matataas na building ay unti-unting napapalitan ng mga puno at malalawak na bukid.

Limang taon ang lumipas...

"Mama! Tignan mo 'to, nakahuli ako ng malaking tipaklong!"

Nilingon ko 'yung pinto ng kusina. Patakbong pumasok ang apat na taong gulang kong anak. Medyo marumi ang tuhod niya, at may hawak siyang maliit na plastic na garapon. Kulot ang dulo ng buhok niya, at 'yung mga mata niya—'yun ang mga matang gabi-gabi kong nakikita kapag pumipikit ako dahil sa sobrang pamilyar.

"Cael Matteo, ilang beses ko bang sinabi sa 'yo na huwag kang magtatatakbo sa labas nang walang tsinelas?" saway ko habang ibinababa ang sandok na hawak ko. Nilapitan ko siya at lumuhod para punasan ang pawis sa kaniyang likod.

Ngumiti lang ang anak ko, ipinapakita ang dalawang maliit na dimple sa pisngi. Ang ngiting 'yon, pati ang hugis ng kaniyang panga, ay kopya ng lalaking huli kong nakita limang taon na ang nakakaraan. Si Cael ang buhay ko—ang dahilan kung bakit kinaya kong magtrabaho bilang freelance virtual assistant habang nagtatago rito sa probinsya.

"Sorry po, Mama, Pero matalino po itong si Mr. Grasshopper, natulungan niya akong mag-solve ng puzzle kanina," seryosong paliwanag ng bata habang itinataas ang garapon. Sa edad na apat, masyadong matalino si Cael. Minsan, nakakatakot ang talas ng memorya niya.

Bumuntong-hininga ako at hinalikan siya sa noo. "O sige na, hugas ka muna ng kamay. Kakain na tayo."

Habang kumakain kami, biglang tumunog ang laptop ko sa lamesa. May pumasok na email. Binuksan ko ito habang sinusubuan si Cael.

From: Cortez International Holdings

Subject: Job Offer - Executive Secretary to the CEO

Napatitig ako sa screen. Ilang linggo na ang nakakaraan noong mag-apply ako online dahil paubos na ang ipon ko para sa pag-aaral ni Cael sa kindergarten sa darating na pasukan. Malaki ang sweldo na inaalok ng kompanyang ito sa Maynila, sapat para makuha ko ang isang maayos na apartment at maibigay ang lahat ng pangangailangan ng anak ko.

"Mama, aalis ba tayo?" tanong ni Cael habang nakatingin sa mukha ko.

Tiningnan ko ang anak ko, tapos ay muling binalingan ang email. Oras na para harapin ang Maynila. Limang taon na ang nakalipas, sigurado akong nakalimutan na ako ng mga Madrigal, at ang estrangherong yun ay isang malabong alaala na lang.

"Oo, anak. Babalik na tayo sa Manila," sabi ko, hinawakan ang kaniyang maliit na kamay.