CHAPTER 6

ENZO MATTEO CORTEZ POV

Ilang sandali kaming natahimik. Mabigat ang hangin sa loob ng silid, tila dinadala ang katotohanang limang taon na niyang ibinaon at ngayon ay biglang lumutang, matalas, malinaw, at hindi na maikakaila.

Tinitigan ko muna ang batang nakatayo pa rin sa labas ng salamin. Nakatalikod ito habang pinupulot ang kanyang kwaderno at mga krayolang nagkalat sa sahig. Ang bawat galaw niya, ang paraan ng pagyuko at pag-abot, ay tila kapareho ng aking sarili noong ako ay kasing-edad o kasing bata pa lamang niya. Pagkatapos ay ibinalik ko ang aking paningin kay Sophia, na nakatayo doon na parang naghihintay na sumabog ang aking galit.

At marahil ay nararapat lang na magalit talaga ako. May bahagi ng pagkatao ko, ang bahaging laging naghahanap ng katotohanan at ayaw sa pagtatago, na gustong magtanong, humingi ng paliwanag, at ilabas ang damdaming unti-unting namumuo sa aking dibdib. Ngunit may isa pang bahagi, ang bahaging laging naghahap ng sagot sa aking mga katanongan, sa nakikita ng aking mga mata.

Cael Matteo.

Paulit-ulit na tumatakbo sa aking isipan ang pangalang iyon.

Matteo.

Matteo.

Matteo.

Iyon ang ipinangalan sa akin ng aking namayapang ama, isang pangalang minsan ko lang gamitin sa publiko dahil masyado itong personal para sa akin, isang paalala ng pamilyang nawala sa akin nang mapahamak ang kanilang sinasakyan na eroplano labin dalawang taon na ang naka raraan.

Iilan lamang sa aking mga pinagkakatiwalaan ko dito sa loob ng kumpanya at ilang kamag anak ang nakakaalam nito. Ang pagbibigay niya ng pangalang iyon sa bata ay higit pa sa nagkataon. Ito ay isang tahimik na pag-amin, isang patunay na alam niya kung sino ang ama ng kanyang anak.

At saka ang batang lalaki. Ang kislap ng kanyang mga mata kapag tumatawa, ang bahagyang pagkunot ng noo kapag nagtatanong, ang hugis ng kanyang mga kamay, maging ang paraan ng pagtagilid ng ulo kapag siya ay nag-iisip, lahat ng iyon ay hindi maikakaila katulad na katulad sa akin. Para akong nakatingin sa salamin ng aking sariling pagkabata.

Ibinalik ko ang aking paningin kay Sophia Elaine. “Sabi mo apat na taong gulang na siya.”

Dahan-dahan siyang tumango, mahigpit na nakadikit ang kanyang mga palad sa harapan na tila naghahanda para sa isang mahabang paliwanag. “Nag apat na siya noong nakaraang tatlong buwan. Ipinanganak ko siya noong sumunod na taon matapos ang gabing iyon.”

“Ibig sabihin ay pinangank siya nung…” hindi ko na itinuloy ang sasabihin, ngunit malinaw ang ibig kong sabihin. Ang petsa ay tumutugma sa gabing iyon, ang gabing pareho kaming nagtago sa dilim upang makalimot.

“…noong gabing iyon,” dugtong niya, halos pabulong na lamang. Humugot siya ng malalim na hininga, tila pinipiling buuin ang natitira niyang lakas ng loob upang harapin ako. “Oo. Hindi ko alam kung sino ka noon. Nagising ako, at takot na takot ako. Katatapos ko lamang makita ang aking kasintahang may ibang babae, pinahiya ako ng kanyang pamilya sa harap ng maraming tao, at nagising ako sa isang hindi pamilyar na silid kasama ang isang estranghero. Wala akong alam tungkol sa’yo, wala akong pangalan, wala akong numero. Hindi ko alam ang iisipin. Umalis ako bago ka pa magising dahil inakala kong iyon ang pinakamainam na gawin. Hindi ko inakalang magkikita pa tayo sa hinaharap.”

“At nang malaman mong nagdadalang-tao ka?” tanong ko, sumandal sa gilid ng aking mesa at nagsalubong ang aking mga braso sa dibdib. Sinubukan kong panatilihing mahinahon ang aking tono, ngunit hindi ko maitanggi ang bigat na nararamdaman ko. “Bakit hindi mo sinubukang hanapin ako? Bakit kailangang limang taon bago ko nalaman ang pagkakaroon ko ng anak?”

Nakita ko ang pagdidilim ng kanyang mga mata, tila may tumulong na luha sa gilid nito ngunit pilit niyang pinipigilan. “Paano ko hahanapin ang isang taong hindi ko kilala? Ang tanging alaala ko lamang ay ang isang gabing puno ng sakit at paghahanap ng kaunting ginhawa. At saka… noong panahong iyon, puno ako ng hiya at takot. Alam kong mayaman at makapangyarihan ka—kahit hindi ko pa alam ang iyong pangalan noon, ramdam ko ito sa iyong presensya at sa iyong pananalita. Natakot akong isipin mong ginamit kita dahil lamang sa nangyari sa akin. Natakot akong baka isipin mong gusto ko lang ng pera o proteksyon. Wala akong maipagmamalaki, Enzo. Isa akong simpleng empleyado lamang na itinakwil ng pamilya ng aking dating kasintahan. Paano ko ipagtatanggol ang aking sarili at ang aking sanggol laban sa isang taong may kakayahang guluhin ang aming buhay?”

Hindi ako nakasagot agad. Naramdaman ko ang bigat ng kanyang mga salita. Mula sa labas, narinig ko ang mahinang boses ni Cael na tumatawag sa kanyang ina, at saglit na nagbago ang ekspresyon ni Sophia—mula sa takot ay napalitan ng matinding pag-aalaga at wagas na pagmamahal. Nakita ko sa kanyang mga mata ang katotohanan: ang ginawa niya ay hindi dahil sa kasamaan, kundi dahil sa takot na mawala ang kanyang anak.

“Ngunit ngayon ay nandito ka na,” sabi ko, pinipilit na maging mahinahon kahit na magulo ang aking isipan. “At dala mo ang katotohanang mayroon akong anak. Hindi ko maibabalik ang limang taong lumipas, ngunit hindi ko hahayaang lumipas pa ang panahon nang hindi ko nakikilala ang aking sariling dugo.”

Dahan-dahan siyang tumango. “Hindi ko na itatago pa. Handa akong harapin ang kahit ano. Ang mahalaga sa akin ay lumaki si Cael nang malusog, masaya, at may kaalaman sa kanyang pinagmulan. Kung nais mong makilala siya, kung nais mong maging bahagi ng buhay niya… hindi ko ipagkakait iyon. Ngunit pakiusap, huwag mong hayaang madamay siya sa anumang alitan o hindi pagkakaunawaan natin.”

Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa pinto. Tumingin ako sa batang abala pa rin sa pagpulot ng kanyang mga gamit, at naramdaman ang kakaibang init na kumalat sa aking dibdib—isang damdaming hindi ko pa naranasan noon, isang pagnanais na protektahan at mahalin ang isang nilalang na kauri ko. Lumingon ako kay Sophia.

“Siya ang anak ko,” mariing sabi ko, at naramdaman ko ang katotohanan sa aking sariling mga salita. “At simula ngayon, bahagi na rin siya ng buhay ko. Hindi ko siya iiwan, at hindi ko hahayaang may manakit sa kanya o sa’yo.”

Binuksan ko ang pinto at lumabas upang lapitan ang bata. Tumingala siya sa akin, at sa kanyang mga mata ay nakita ko ang parehong kuryosidad at kabaitan na mayroon din ang kanyang ina.

“Cael,” tawag ko sa kanya, at hindi ko namalayang lumalambot ang aking boses. “Tapos ka na ba? Pwede na ba tayong mag-usap nang maayos?”

Tumango siya at inabot ang kanyang kwaderno. “Opo. Pero maguguhit pa po ako mamaya.”

Ngumiti ako nang bahagya—isang ngiting bihira kong ibigay sa iba, ngunit tila kusang lumabas sa aking mga labi sa harap ng bata. “Sige. Gumuhit kalang mona mag uusap lang kami ng iyong mama." pagkatapos ko sabihin yun bumaling ang tingin ko kay Sophia Elaine

"Kailangan mona natin mag usap tungkol sa sitwasyon natin ngayon at sa mga nang yari noong nakara raang taon" dugtong kong sabi habang nakatitig ng mariin kay Sophia Elaine.