CHAPTER 5

Sophia Elaine Rivera

​"Sabi ko naman sa inyo, Aling Nena, okay lang po talaga. Pasensya na po sa istorbo, biglaan lang kasi," mahinang sabi ko habang naka-ipit ang cellphone sa pagitan ng tenga at balikat ko.

​May hawak akong tray kung saan nakalagay ang bagong timplang kape para kay Sir Enzo. Pangatlong linggo ko na rito sa kumpanya, at sa loob ng tatlong linggong 'yon, sinisiguro kong hindi ko tinititigan ang mukha ng boss ko. Trabaho kung trabaho. Pero ngayong araw, nagka-emergency. Biglang sumakit ang ngipin ni Aling Nena at kailangan niyang pumunta sa dentista. Walang ibang pwedeng mag-bantay kay Cael.

"Opo, opo. O sige po, salamat po." Ibinaba ko ang tawag at napatingin sa gilid ko.

Nandoon si Cael, nakaupo sa maliit na upuan sa gilid ng mesa ko rito sa labas ng opisina ng CEO. Naka-blue siyang t-shirt na may tatak na kotse at may hawak na maliit na coloring book. Napakatahimik niya, parang alam niyang bawal siyang mag-ingay.

​"Cael, anak," lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang balikat niya. "Dito ka lang muna kay Mama, ha? Huwag kang aalis sa upuan na 'yan. May ibibigay lang si Mama na mga papel at kape kay Sir sa loob. Mabilis lang 'to."

Tumango si Cael, nanlakaki ang mga matang tumingin sa akin. "Opo, Mama. I will just color the big truck."

"Good boy." Hinalikan ko siya sa noo bago ako tumayo, kinuha ang tray ng kape, at huminga nang malalim bago kumatok sa pinto ng opisina ni Enzo.

"Come in," narinig kong sagot mula sa loob.

Pumasok ako. Nakaupo si Enzo sa likod ng malawak niyang glass desk, nakatitig sa kaniyang laptop habang mabilis na nagta-type. Tulad ng dati, seryoso ang mukha niya, nakakunot ang noo, at nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang polo shirt.

"Your coffee, Sir," maingat kong inilapag ang tasa sa gilid ng kaniyang lamesa.

"Did you double-check the financial reports from the Cebu branch, Ms. Rivera?" tanong niya nang hindi man lang ako nililingon.

​"Yes, Sir. I already sorted out the discrepancies. It's on page four of the document I sent to your email," sagot ko habang pormal na nakatayo sa harap ng mesa niya.

​Huminto siya sa pag-type, tapos dahan-dahang nag-angat ng tingin sa akin. Sumandal siya sa upuan niya habang nakatitig nang ilang segundo—'yung uri ng titig na laging nagpapabilis ng kabog ng dibdib ko, na parang may pamilyar siyang hinahanap sa mukha ko pero hindi niya lang matandaan kung ano.

​"Good," maikling sabi niya. Inabot niya ang tasa ng kape at humigop nang kaunti. "Tell marketing to adjust the budget. I don't want any wasted resources on local ads."

​"Noted, Sir. Gagawin ko po agad."

Palabas na ako ng pinto nang biglang mag-ring ang telepono sa lamesa ko sa labas. Medyo malakas ang tunog kaya narinig hanggang sa loob ng opisina. Nagmamadali akong lumabas para sagutin 'yon.

"Cortez International, CEO's office, good morning," sabi ko habang hinahawakan ang cord ng telepono.

"Elaine, si Ginny 'to. May pipirmahan lang si Sir Enzo na kailangan para sa clearance ng bagong hire sa accounting. Pwede mo bang dalhin dito sa 24th floor? Emergency lang, hinahanap na ng VP," medyo nagmamadaling boses ni Ginny sa kabilang linya.

"Sige, sige. Pababa na ako," sagot ko.

Binalingan ko si Cael. Nandoon pa rin naman siya, seryosong nagkukulay ng gulong ng trak. "Cael, bababa lang si Mama sa ibabang floor, ha? May kukunin lang akong papel. Don't move."

​"Opo, Mama."

​Mabilis akong sumakay sa elevator pababa. Wala pang limang minuto, nakuha ko na ang folder mula kay Ginny at pabalik na ako. Pero pagkabukas pa lang ng pinto ng elevator sa 25th floor, bigla akong kinabahan.

​Bakante ang maliit na upuan sa tabi ng mesa ko.

​Nakalapag ang coloring book sa sahig, nakabukas sa pahina ng trak, at gumulong pa ang green na crayon sa ilalim ng cabinet.

​"Cael?" tawag ko. Mahina lang ang boses ko pero nanginginig na ang mga kamay ko sa takot. Lumingon ako sa magkabilang dulo ng hallway, pero walang tao.

​Tumingin ako sa malaking pinto ng opisina ni Enzo. Bahagya itong nakabukas.

​Hindi... Huwag naman sana.

​Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinto, nanginginig ang mga tuhod ko sa takot. Nang itulak ko nang kaunti ang pinto, tuluyan na akong napatulala sa nakita ko.

​Nandoon si Cael, nakatayo sa mismong gilid ng upuan ni Enzo. Ang maliit niyang kamay ay nakahawak sa armrest ng swivel chair nito. At ang mas nakakatakot? Nakaharap si Enzo sa kanya, nakayuko nang bahagya habang seryosong nakatitig sa mukha ng anak ko.

"Sir... Pasensya na po, ang anak ko—" Mabilis akong pumasok at akmang kukunin si Cael, pero napatigil ako sa nakita ko.

​Tumingala si Cael kay Enzo na walang katakot-takot. Sa halip, ngumiti pa siya nang malawak—at lumabas ang dalawang dimple sa mga pisngi niya. Kaparehong-kapareho ng dimple na mayroon si Enzo, na halatang natigilan din habang nakatingin sa bata.

​"You have a nice chair," sabi ni Cael habang tinatapik ang leather ng upuan. "My name is Cael Matteo. Are you the big boss?"

Naningkit ang mga mata ni Enzo. Tinitigan niya ang buhok ni Cael na medyo kulot sa dulo, ang hugis ng panga nito, at ang mga mata ng bata na parang kopya ng sarili niyang mga mata. Biglang tumahimik sa loob ng opisina.

​Dahan-dahang tumingin sa akin si Enzo, seryoso ang mga mata, bago muling ibinalik ang tingin sa bata.

"Mama! Tignan mo, kamukha ko siya oh!" masayang sabi ni Cael habang nakatingin sa akin, bago bumaling muli kay Enzo. Hinawakan ng bata ang kamay ni Enzo. "Hello po, ikaw ba ang Daddy ko?"

​Napatitig si Enzo sa bata. Dahan-dahan niyang inilipat ang tingin sa akin. "Ms. Rivera... anong ibig sabihin nito?"