CHAPTER 2

Sophia Elaine Rivera POV

Umiikot na ang paningin ko. Ang bigat din ng bawat hakbang ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng hotel. Hindi ko na alam kung pang-ilang baso o bote ng alak ang nainom ko sa bar sa ibaba. Ang natatandaan ko lang, gusto kong lunurin 'yung boses ng nanay ni Jayson na paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Isang hamak na empleyado lang.

Pumasok ako sa elevator, sumandal sa dingding, at pinindot ang floor kung saan alam kong may kwarto ako. O baka kwarto nina Jayson 'yun? Hindi ko na maisip nang maayos. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ng elevator, sumuray-suray ako palabas. Malabo na ang mga numero sa pinto.

Huminto ako sa tapat ng isang pinto. May hawak akong card key na nakuha ko sa lamesa kanina sa bar bago ako umakyat, o baka naiwan ko sa bag? Tiningnan ko ang hawak ko. Card key nga. Idinikit ko iyon sa sensor.

 Click.

​Bumukas. Ni hindi ko napansin na hindi man lang umilaw nang pula 'yung card reader. Pumasok ako sa madilim na kwarto. May kaunting liwanag lang na nanggagaling sa mga city lights sa labas, tumatagos sa malaking glass window. Amoy mamahaling pabango ang buong paligid. Matapang pero nakakarelax ang amoy, malayong-layo sa pabango ni Jayson.

"Sino ka?"

Isang malalim na boses ang bumasag sa katahimikan sa loob ng suite.

​Napahinto ako, muntik nang mawalan ng balanse. Lumingon ako kung saan nanggaling 'yun. May bulto ng isang matangkad na lalaki na nakatayo malapit sa bintana, may hawak na baso. Hindi ko makita ang mukha niya, pero ramdam ko ang bawat titig niya.

"Jayson...?" bulong ko, lumalabo na talaga ang paningin ko. Ang buong akala ko, sinusundan niya ako para magmakaawa. Humakbang ako paitaas, pero biglang na-out of balance ang heels ko sa carpet. "Sandali..."

Bago pa ako sumubsob sa sahig, may mabilis na humawak sa braso ko. Malalaki at maiinit na kamay. Napaangat ang tingin ko. Kahit madilim, sapat na ang liwanag ng buwan para makita ko ang seryoso niyang tingin, matangos na ilong, at ang bahagyang salubong niyang kilay. Hindi ito si Jayson. Mas matangkad ito, mas malapad ang mga balikat.

"You're in the wrong room, Miss," sabi ng lalaki. Mababa ang boses niya, walang emosyon, pero hindi niya binitiwan ang braso ko. Medyo bumaon ang mga daliri niya sa balat ko para lang mapanatili akong nakatayo.

​"Bitawan mo ako..." Pilit kong binawi ang kamay ko, pero sa sobrang lambot ng mga tuhod ko, sa dibdib niya ako bumagsak. Naamoy ko ulit 'yung pabango niya, at mas lalo akong nahilo. Bigla namang sumikip ang dibdib ko nang bumalik sa isip ko ang hitsura ni Jayson—na may kalong na ibang babae sa kama.

Nagsimulang tumulo ang mga luha ko, basang-basa ang mamahalin niyang polo shirt. "Bakit ba palagi na lang? Kulang pa ba 'yung apat na taon? Bakit kailangang palitan ako nang ganoon kadali?"

​Hindi sumagot ang lalaki. Nanatili siyang tuwid at matigas, pero naramdaman kong dahan-dahan niyang inilapat ang isa niyang kamay sa likod ko para hindi ako tuluyang mapaupo sa sahig. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya

"Sino ang tinutukoy mo?" tanong niya, medyo lumambot nang bahagya ang tono ng boses niya, o baka guni-guni ko lang dahil sa alak.

"Ang hayop na 'yun..." Umangat ang mukha ko, sinalubong ang mga mata niya. Sa sobrang lapit namin, nararamdaman ko ang init ng hininga niya. "Gusto ko lang makalimot. Kahit ngayon lang."

Hinawakan ko ang kuwelyo ng polo niya. Sa halip na itulak ako palabas, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. May tensyong nabuo sa pagitan naming dalawa. Kita ko ang paggalaw ng Adam's apple niya nang lumunok siya.

​"Sigurado ka ba sa ginagawa mo?" mahinang tanong niya. May babala sa boses niya, pero may iba ring pahiwatig.

Hindi ako sumagot gamit ang salita. Sa halip, hinila ko siya pababa at idinikit ang mga labi ko sa kaniya. Lasing ako, alam ko. Pero sa sandaling iyon, ang init ng labi niya ang tanging bagay na nagparamdam sa akin na buhay ako—na hindi ako basura na pwedeng itapon lang ng pamilya Madrigal.

​Sandaling natigilan ang lalaki, nanigas ang buong katawan. Pero bago ko pa maisip na lumayo, humigpit ang hawak niya sa bewang ko. Binuhat niya ako paitaas, dahilan para mapakapit ang mga binti ko sa balakang niya habang hindi napuputol ang halik na unti-unting naging malalim, mapusok, at puno ng pagnanasa.

Ikinulong niya ako sa ibabaw ng malambot na kama. Sa bawat haplos at halik niya sa akin buong gabi, walang Jayson na pumasok sa isip ko. Ang tanging natira ay ang bawat mabibigat na paghinga ng estrangherong ito.

Nagising ako dahil sa sakit ng ulo. Pakiramdam ko ay pinupukpok ng martilyo ang bungo ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Puti ang kisame. Malawak ang kwarto. At bago ko pa marealize kung nasaan ako, naramdaman ko ang lamig ng aircon sa hubad kong katawan. Agad kong hinila ang kumot para takpan ang sarili ko.

Nilingon ko ang kabilang bahagi ng kama. Wala na siya. 

May narinig akong mahinang agos ng tubig mula sa banyo. May naliligo. Doon biglang bumalik sa akin ang lahat ng nangyari kagabi—ang pagpasok ko sa maling kwarto, ang pag-iyak ko, at ang mga haplos ng isang lalaki na hindi ko man lang kilala.

"Diyos ko, Sophia Elaine..." bulong ko sa sarili ko, nanginginig ang mga kamay ko habang hinahanap ang nagkalat kong damit sa sahig.

Mabilis akong bumangon kahit umiikot pa ang paningin ko. Isinuot ko ang puting cocktail dress na lukot-lukot na ngayon. Ni hindi ko na magawang mai-zipper nang maayos ang likod kaya hinila ko na lang ang buhok ko para matakpan 'yun. Kinuha ko ang pouch ko sa sahig.

Palabas na ako ng pinto nang biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Huminto ako at dahan-dahang lumingon. Lumabas ang lalaki na may tuwalya lang na nakapulupot sa bewang niya. Basa pa ang buhok niya, at may mga patak pa ng tubig na gumagapang sa dibdib niya pababa sa abs niya. Doon ko lang nakita nang malinaw ang mukha niya sa ilalim ng liwanag ng umaga. Mukha siyang mayaman, seryoso, at sa totoo lang—napaka-gwapo at napaka-macho niya.

Tumitig siya sa akin, walang emosyon ang mukha habang pinatutuyo ang buhok gamit ang isang maliit na tuwalya.

"Aalis ka na?" tanong niya, kaswal lang ang boses, na tila normal na bagay lang ang nangyari sa amin.

Hindi ako makapagsalita. Agad kong pinihit ang hawakan ng pinto at mabilis na lumabas nang hindi sumasagot. Takbo-lakad ang ginawa ko sa hallway habang umiiyak sa kahihiyan, walang lingon-lingon sa likod. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang lumayo sa hotel na 'yon, kay Jayson, at sa lalaking hindi ko man lang nalaman ang pangalan.