CHAPTER 4

Sophia Elaine Rivera POV

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa banyo ng ground floor. Inayos ko ang pinalantsa kong itim na slacks at sky blue na button-down shirt. Malinis, presentable, at mukhang propesyonal—eksaktong hitsura ng isang Executive Secretary na handang magtrabaho sa Cortez International Holdings.

​"Kaya mo 'to, Elaine. Para kay Cael," bulong ko sa sarili ko bago huminga nang malalim.

Iniwan ko si Cael doon sa nakuha kong apartment sa Mandaluyong kasama si Aling Nena—'yung kapitbahay kong nakiusap akong mag-babysit muna sa kanya. Umiyak pa nga si Cael kaninang umaga dahil naninibago sa ingay ng Maynila, kaya lalo akong nag-alala habang naiwan siya dun.

​Sumakay ako sa elevator paakyat sa 25th floor kung nasaan ang executive boardroom. Pagpasok ko, may ilang department heads na ang nakaupo sa mahabang conference table.

"Good morning, Ms. Rivera. Pwesto ka na doon sa dulo, katabi ng projector. Ikaw ang kukuha ng minutes ng meeting ngayon," bati sa akin ni Ginny, 'yung HR manager na nag-asikaso ng mga papeles ko nung isang linggo.

​"Good morning po," sagot ko habang mabilis na inilalapag ang notebook at laptop ko.

​Eksaktong alas-nuwebe, biglang bumukas ang pinto ng boardroom. Bigla ring tumahimik ang lahat. Naputol ang bulungan ng mga manager at pumasok ang isang lalaking may hawak na makapal na asul na folder, kasunod ang dalawa pang nakasuot ng suit.

"Good morning, CEO Cortez," halos sabay-sabay na bati ng mga tao sa loob.

Hindi siya sumagot. Tumango lang siya, isang beses, habang diretso ang lakad patungo sa dulo ng lamesa—ang upuan na nakareserba para sa kaniya. Isinuot niya ang kaniyang coat habang umuupo, mabilis at walang sinasayang na oras.

Nung nag-angat siya ng tingin para tingnan ang screen ng projector, doon na ako natigilan.

​'Yung mga mata niya. 'Yung hugis ng panga niya na may maliit na nunal. Ang paraan ng pagpisil niya sa ilong niya habang nagbabasa ng report.

​Siya talaga.

​Siya 'yung lalaki sa Suite 1004 limang taon na ang nakakalipas. 'Yung estrangherong tinakasan ko sa kama habang nakatuwalya lang. Ang ama ni Cael.

Nabitawan ko 'yung hawak kong ballpen. Gumulong ito sa sahig at huminto malapit sa upuan ni Ginny. Doon ko na naramdaman ang sobrang bilis ng tibok ng puso ko, parang naririnig ko na sa tenga ko sa sobrang lakas. Napakapit na lang ako sa gilid ng mesa dahil pakiramdam ko hihimatayin ako sa kaba.

​Siya ang may-ari ng kumpanyang 'to? Siya 'yung bilyonaryong madalas sa balita? Sa loob ng limang taon, 'Enzo' lang ang tawag ko sa kanya sa isip ko kasi 'yun lang ang narinig kong tawag ng bartender bago ako umakyat sa kwarto niya. Hindi ko alam ang buong pangalan niya. Hindi ko alam na Cortez pala siya.

"Ms. Rivera? Are you okay?" mahinang kalabit sa akin ni Ginny nang mapansing natulala ako bigla.

​"A-Ah, opo. Pasensya na," pilit kong inayos ang sarili ko. Yumuko ako para pulutin 'yung ballpen para maitago ang mukha ko na pakiramdam ko ay namumutla na sa kaba. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko nung makuha ko ito.

"Let's start," malamig na utos niya. 'Yung boses niya, eksaktong-eksakto dun sa boses na narinig ko sa hotel room noon—mababa, malalim, at seryoso.

​Nagsimulang magsalita ang head ng marketing tungkol sa quarterly sales report, pero wala na akong naintindihan sa mga sinasabi niya. Nakapatong lang ang mga kamay ko sa keyboard ng laptop pero hindi ako makapag-type. Nakatitig lang ako sa kanya mula rito sa dulo.

Inilipat niya ang tingin sa mga papel na hawak niya, tapos dahan-dahang nag-angat ng ulo para tingnan ang mga tao sa boardroom. Isa-isa niyang tiningnan ang mga mukha ng mga empleyado niya, hanggang sa huminto ang tingin niya sa dulo ng mesa.

​Sa akin.

​Nataranta ako nung mga sandaling 'yon. Pinilit kong huwag umiwas ng tingin para hindi magmukhang kahina-hinala, pero naramdaman ko na lang ang biglang pag-init ng mukha at leeg ko. Naningkit nang bahagya ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. Sumandal siya nang kaunti sa swivel chair niya, na parang pinag-aaralan ang bawat detalye ng mukha ko.

 Naaalala niya ba ako?

​Madilim nung gabing 'yon, at limang taon na ang nakakalipas. Mukha namang wala siyang reaksyon, seryoso pa rin ang mukha niya na parang trabaho lang talaga ang iniisip. Pero masyadong matalim ang titig niya, na parang may inaalala sa isip niya.

​"Who is she?" biglang tanong niya, dahilan para maputol ang pagsasalita ng marketing head. Itinuro niya ang hawak niyang ballpen sa direksyon ko.

​Tumayo si Ginny. "Sir, she's Sophia Elaine Rivera. Our new Executive Secretary. Siya po ang pumalit kay Ms. Santos na nag-retire nung isang linggo."

Tumingin uli sa akin ang lalaki. Tumaas ang isang kilay niya habang pinapanood ang bawat galaw ko. "Rivera."

​"Good morning po, Sir," pilit kong pinatatag ang boses ko, kahit ang totoo ay gusto ko na lang tumakbo palabas ng opisina at bumalik sa probinsya.

​Hindi siya ngumiti, at hindi rin siya tumango. Tinitigan niya lang ako nang ilang segundo bago binalikan ang mga papel na hawak niya.

​"Make sure she can keep up with the schedule, Ginny. Ayoko ng mabagal sa opisina ko," sabi niya bago sumenyas sa marketing head na ituloy ang presentasyon. "Proceed."

Nakahinga ako nang maluwag, pero hindi pa rin nawawala ang panginginig ng mga kamay ko. Mukhang hindi niya ako natatandaan. Para sa kanya, isa lang akong bagong mukha na kailangang magtrabaho nang maayos. Mas mabuti na 'to. Mananatili akong sekretarya niya, kukuha ng sweldo, at hinding-hindi ko ipapaalam na may anak kami.

​Matapos ang dalawang oras, natapos din ang meeting. Mabilis na nag-alisan ang mga manager. Nagmamadali ko ring nililigpit ang laptop ko nang marinig ko ang pag-usog ng upuan ng boss.

​"Ms. Rivera," tawag niya habang nakatayo malapit sa pinto, nakapamulsa ang isang kamay.

​Napatigil ako sa pag-zip ng bag ko. "Po, Sir?"

​"Dalhin mo ang hard copy ng Q2 marketing report sa opisina ko ngayon din," utos niya bago tuluyang lumabas nang hindi man lang naghihintay ng sagot.

Nang makalabas siya, mabilis na lumapit sa akin si Ginny para tulungan akong mag-ayos ng mga papel. "Huwag kang matakot doon kay Sir Enzo Matteo Cortez, Elaine. Ganyan talaga 'yun, medyo nakakatakot sa simula, pero basta maayos ka magtrabaho, walang magiging problema."

​Doon ko lang nalaman ang buong pangalan niya mula kay Ginny. Enzo Matteo Cortez. Ang pangalang alam kong magdadala sa akin sa mas malaking gulo.