เข้าสู่ระบบDahan-dahang lumakad si Celestine patungo sa glass door na patungo sa malawak at tahimik na garden sa likod ng mansiyon. Binitawan muna niya si Sophia sa Yaya nito upang maiwan silang dalawa ni Alessandro.Malamig ang simoy ng hangin sa labas, sapat para pakalmahin ang nag-aalimpuyong emosyon sa kanyang dibdib. Sumunod sa kanya si Alessandro, ang mga yabag nito ay mabagal at mabigat. Umupo si Celestine sa isang putting wrought-iron chair sa gilid ng maliit na round table, habang si Alessandro naman ay naupo sa tapat niya, nakatitig sa kanya nang may halong kaba, pagmamahal, at matinding takot na baka sa bawat salitang lalabas sa labi ng dalaga ay ang huling pagkakataon na makakasama niya ito.Kumuha ng malalim na hininga si Celestine bago basagin ang katahimikan sa pagitan nila."Alessandro... admit it or not, walang tayo," malamig at dahan-dahang panimula ni Celestine habang nakatingin nang diretso sa mga mata ng lalaki. "We're not official."Parang sinaksak ang dibdib ni Alessandro
Dahan-dahang iminulat ni Celestine ang kanyang mga mata. Agad na sumalubong sa kanya ang isang napakasakit at tila pinupukpok na ulo dahil sa alak at gamot kagabi.Bahagya siyang nag-unat ng kamay habang nakahiga, ngunit agad na natigilan ang kanyang buong pagkatao nang may nasagi ang kamay niya, isang mainit, matigas, at hubad na balat ng isang taong nakahiga sa tabi niya.Oh, shit!Biglang napabalikwas ng upo si Celestine habang mabilis na hinahatak ang kumot upang takpan ang kanyang dibdib. Dumagundong ang kaba sa kanyang dibdib. Ang unang pumasok sa natataranta niyang utak ay si Alessandro! Bakit nandito si Alessandro?! Paano niya ako nahanap?!Pero nang mag-panik ang kanyang utak, biglang nag-replay ang mga hiwa-hiwalay na alaala niya kagabi: ang sigawan sa executive office, ang VVIP Club Luxe, ang kulay-behiyong inumin mula kay Lucid, at ang lalaking kasama niya sa dance floor.No, no, no! Hindi maaari!Sa tabi niya, dahan-dahang gumalaw ang lalaki. Nag-unat ito at dahan-dahang
Sa loob ng sasakyan, pilit niyang pinipigilan ang panlalabo ng kanyang paningin habang ang mga luha ay patuloy na umaagos sa kanyang mga pisngi. Ang mga kamay niya ay nanginginig pa rin mula sa matinding galit, sa lakas ng bawat hampas at sapak na ibinigay niya kay Raya kanina sa executive office ni Alessandro. Subalit sa kabila ng adrenaline at galit na dumadaloy sa kanyang mga ugat, isang napakabigat na void at matinding sakit sa dibdib ang dahan-dahang lumalamon sa kanya. Napakagago mo, Alessandro. Napakagago niyo! Pumikit nang madiin si Celestine at isinandal ang kanyang ulo sa malamig na salamin ng bintana. Ang imahe ni Raya na nakalambitin sa leeg ni Alessandro, ang mga labi nitong nakadikit sa lalaki habang si Alessandro ay tila nanigas—lahat ng iyon ay paulit-ulit na nagre-replay sa kanyang isip na parang isang bangungot na ayaw magwakas. Anim na taon. Anim na mahabang taon siyang nagdusa, nagpakahirap, at nagtiis ng lungkot dahil sa eksenang nakita niya noon sa apart
Kinabukasan, tila nagmukhang malaking playground ang executive office ni Alessandro sa kumpanya nito. Dahil balik homeschooled si Sophia at ayaw naman itong iwan ni Celestine sa mansyon nang walang kasamang magtuturo, napilitan silang isama ang bata sa trabaho kasama ang ilang home-study modules nito. Nakatayo si Sophia sa ibabaw ng mamahaling leather couch ni Alessandro, nakaturo ang maliit nitong daliri sa dalawang matanda na nakaupo sa magkabilang dulo ng dambuhalang mahogany desk. "Okay, listen up, employees!" sigaw ni Sophia gamit ang kanyang pinakapormal na boses. "As the President of the Baby Expansion Project, I have ordered a mandatory bonding session! Pause muna ang homeschooling study time ko!" Nasa kalahati ng pag-inom ng kape si Celestine nang halos maibuga niya ito. Diyos ko, sampung oras pa lang ang nakalilipas pero pakiramdam ko limang taon na akong tumanda sa konsumisyon sa mag-amang 'to! "Sophia, baby, Mommy is working..." pakiusap ni Celestine habang pilit na iti
Nakaambit pa ang maliwanag na sikat ng araw sa siwang ng kurtina nang sumapit ang alas-siyete ng umaga. Nahihimbing pa ring nakayakap si Alessandro kay Celestine, balot ng matinding pagod mula sa magdamag na kabaliwan. Subalit ang katahimikan ng kwarto ay marahas na nawasak nang biglang bumukas ang door ng master bedroom. "Mommy! Daddy! Look, I made a drawing of a dinosaur with—AAAAHHH!" Isang napakalakas, matinis, at halos makabasag-pinggang sigaw ang umalingawngaw sa buong silid. Napatigil sa mismong pintuan ang anim na taong gulang na si Sophia, nanlalaki ang mga bilog na mata habang nakatitig sa kama. Ang hawak nitong bond paper ay dahan-dahang nahulog sa sahig. Sa maliit na isip ni Sophia, dumaan ang matinding pagkalito at takot. Bakit walang damit, si Mommy at Daddy? Bakit para silang dalawang wrestling action figures na nag-ipitan sa ilalim ng kumot? At bakit walang damit si Daddy? Did the monster eat Mommy's clothes?! "Ewwww! You're both naked! Yuck! Cover your private part
Nang marinig ni Celestine ang garalgal, madiin, at determinadong boses ni Alessandro habang nakatitig sa kanya gamit ang mga matang pinalalabo ng matinding alak at selos, bahagyang naalarma ang kanyang dibdib. Kilala niya ang lalaking ito, kapag nagbitaw ito ng salita sa gitna ng kalasingan at matinding emosyon, wala itong biro. Subalit bago pa man siya makapagreklamo, makipagtalo, o makahanap ng paraan upang makatakas, mabilis na ibinaba ng lalaki ang malaki at mabigat nitong katawan patungo sa pagitan ng kanyang mga hita. "Alessandro, wait—! No, please!" Hindi na pinatapos ng lalaki ang kanyang boses. Agad na ibinaon ni Alessandro ang kanyang mukha sa pinakasensitibong bahagi ng dalaga at sinimulan siyang kainin nang walang anumang pag-aalinlangan o pagdadalawang-isip. Ang mainit, basang dila ni Alessandro ay gumawa ng matitindi, mabilis, at madiing hagod sa kanyang kaibuturan habang ang dalawang mahahabang daliri nito ay dahan-dahang pumasok at lumabas sa loob ng kanyang p







