Mag-log inNaku, ang ganitong panaginip ay baka sa kabilang buhay na lang matutupad."Woo-woo, baby, nami-miss mo ba si mommy? Nami-miss ka rin nang sobra ni mommy. Kaso sobrang busy lang talaga ni mommy nitong mga nakaraang araw kaya wala siyang oras para makipaglaro sa inyo."Pinaglaruan ni Celestine ang dalawa niyang anak at hindi na mailagay ang kaniyang mga kamay sa tuwa. Gustong-gusto niyang mag-off muna sa trabaho ngayong araw para samahan sila nang maayos.Medyo nakadikit at medyo maarte ang kaniyang anak na babae.Kahit na hindi naman araw-araw na nagpapadede at hindi rin araw-araw na nakikita ang kaniyang mommy, kapag nagkita sila, agad nitong hinahawakan ang damit ng kaniyang ina habang nag-u-ungol na naghahanap ng maiinom.Nakaramdam ng guilt si Celestine sa kaniyang mga anak, kaya nang makitang gustong uminom ng kaniyang anak na babae, pinagbigyan niya ito nang walang sinasabing kahit ano."Magpapadede muna ako kay Serena, samahan mo muna ang kapatid niya."Nang lumabas siya ng livi
Unexpectedly, simula nung tawagan niya ito kanina, puno na ng pulbura ang pagitan nilang dalawa.Kahit na hindi pa rin niya lubos na maiintindihan kung bakit galit na naman ang babae, kailangan pa rin niyang ibigay ang regalo.Sabi nga nila, sa mundo ng mga babae, ang bag ay nakagagamot ng lahat ng uri ng sakit at sama ng loob. Akala niya baka sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo, lalambot at magiging mas harmonya ang repleksyon sa pagitan nilang dalawa.Subalit, ang kaniyang hindi maipaliwanag na pagreregalo ay hindi man lang nagdulot ng tuwa o paggalaw sa puso ni Celestine. Sa halip, lumalim lang ang pagkakakunot ng mga kilay nito, na may kasamang matinding pag-iingat at pagdududa sa kaniyang mukha.Bakit siya bibigyan ng ganito kamahal na bag nang walang anumang malinaw na dahilan para lang pasayahin siya?O baka naman may bago na namang kalokohang balak gawin ang lalaking 'to ngayong gabi? Binibili muna ba siya nito nang maaga?"Hindi ko kailangan ng ganito kamahal na bag. Ibiga
Pinagmasdan ni Sebastian Riego ang kaniyang matigas ang ulo at parang batang pag-uugali. Malamig siyang napangiti, pinihit ang kaniyang mahahabang binti, at naglakad palabas kasunod ng babae.Dahil sa kaniyang tangkad at mahahabang binti, kinailangan lang niyang bilisan nang kaunti ang kaniyang mga hakbang para mabilis na mahabol ang kaniyang "tumatakas na prinsesa.""Bulag ka ba? Hindi mo ba nakikitang naghihintay ako sa 'yo?" Naglakad si Sebastian sa tabi niya, matinding tumingin mula sa itaas, at nang-iinis na napangiti.Hindi kumibo si Celestine, habang nagwawala pa rin ang kaguluhan sa kaniyang puso.Nahulaan niyang tiyak na nalaman na nito ang aksidente kung saan napagpalit niya ang preno at gas kaya halos makabangga siya ng tao.Ang eksenang pinapagalitan siya ng instructor ay tiyak na nakita rin ng lalaking 'to.Kundi, hindi magkakaroon ng ganitong uri ng mainggitin at nakatutuksang ekspresyon sa kaniyang mukha, at ang gilid ng kaniyang mga labi ay mas mahirap pang pigilan kay
Naalala pa rin ni Adrian si Kristine Sanchez sa kaniyang puso.Kaso lang, sobrang lamat at lamig na ng relasyon nilang dalawa, at galit na galit si Kristine Sanchez sa kaniyang mga paglapit at magandang intensyon.Wala siyang ibang magawa kundi ang pakiusapan si Sebastian Riego na mag-abot ng kaunting pag-aalaga para sa kaniya.Tumango lang si Sebastian at hindi na kumibo. Pagkatapos ng maikling paghinto, sinabi niya: "Nang ma-ospital si Lola, hindi man lang ako nakadalaw kahit isang beses. Tiyak na galit na galit sa akin si Tito Isabel Ramos."Inangat ni Adrian ang kaniyang mga mata, medyo nagulat: "Bakit, binigyan ka ba ng masamang mukha ng biyenan ko kanina?""Medyo...""Ikaw naman kasi—" Naging napakaiilang ng mukha ni Adrian at hindi nalaman kung anong sasabihin. "To be honest, pakiramdam ko naging sobrang obsessed ka nitong mga nakaraang buwan. Sobrang hirap ng paghahabol mo sa ex-wife mo hanggang sa natulala ka na."Hindi na nagpaliwanag pa si Sebastian, nag-iwan lang ng mga sa
Walang oras para umuwi si Sebastian Riego kaya dideretso siyang nagmaneho patungo sa ospital. Sa gitna ng biyahe, kinuha niya ang kaniyang telepono, nag-atubili nang ilang sandali, at sa huli ay kusa niyang tinawagan si Kristine Sanchez. Ang mahabang tunog ng "bzz... bzz..." sa kaniyang tainga ay tumagal nang matagal. Handa na sana niyang ibaba ang tawag nang biglang ma-connect ito, at lumabas ang nanghihina at paos na boses ni Kristine Sanchez. "Hello, Kuya Sebastian..." Nang marinig ang kaniyang tono, biglang bumagsak ang puso ni Sebastian. Huminto siya nang ilang sandali at maingat na nagtanong, "Kristine, kumusta na si Lola?" Pagkaitanong niya niyon, agad na sumiklab ang matinding pag-iyak sa kabilang linya. Naging seryoso at tense ang mukha ni Sebastian, habang may masamang paitaas na kaba sa kaniyang dibdib. "Kristine?" "Si Lola... Wala na si Lola... Kuya Sebastian, pumanaw na si Lola... Wala na akong lola…" Ang matinding sakit at dusa ni Kristine Sanchez ay hindi na niy
Ikinabit ni Celestine ang kaniyang mga labi matapos ibaba ang bowl at walang pag-aalinlangang sinabi, "Huwag na. Maayos naman ako ngayon. Gusto kong kumain at gawin ang lahat ng gusto ko."Hindi man lang niya nagawang sabihin na baon na baon siya sa utang at halos ayaw na niyang kumain para lang makatipid.Tinitigan siya ni Sebastian Riego, "Napakawala mo talagang utang na loob!"Tinamad si Celestine na makipagtalo sa kaniya, kaya tumalikod siya at pumasok muli sa kusina.Umupo ang lalaki at pinagmasdan ang plato ng egg fried rice sa kaniyang harap. Ang bawat butil ng kanin ay malinaw, ginintuan, at napakatakam tingnan. May mga sangkap itong mais, ham, itlog, at sariwang sibuyas na may umuusok at napakabangong amoy."Ikaw ba talaga ang nagluto nito?" Kinuha niya ang kutsara at nagtatakang nagtanong.Ang hitsura nito ay maikukumpara sa mga inihahain sa limang-bituing hotel.Habang nag-aayos si Celestine sa kusina at narinig ang kaniyang pagtataka, may halong pagmamayabang niyang sinabi
Matapos bitawan ni Celestine ang salitang divorce, tila nawalan ng hangin sa buong kwarto. Sobrang bigat ng katahimikan.Tiningnan siya ni Sebastian. Mas malamig pa sa yelo ang mga mata. "Madaling araw na, Celestine. Ano na namang kairitahan ang pumasok sa isip mo?""Seryoso ako," mahinahong sagot
Alas-dos ng madaling araw. Sa gitna ng katahimikan, naging alarm clock ni Celestine ang iyak ng baby niya.Puyat, pagod, at wala sa sarili, kinuha niya ang anak mula sa bisig ni Yaya Belen. Sanay na siyang kumilos kahit nakapikit habang tinatanggal ang top para mag-breastfeed. Akala niya, matatapos
Sabi ni Sebastian ay babalik siya nang maaga, pero mag-aalas-diyes na ng gabi nang marinig ang tunog ng kaniyang sasakyan na pumasok sa courtyard ng villa.Natural na sa guest room natulog si Celestine kasama ang kaniyang anak na babae. Habang natutulog si Isabelle, nakahiga siya nang patagilid hab
Naka-office attire na si Celestine pero dahil nasa bahay pa, naupo muna siya para padedehin si Isabelle. Habang hawak ang maliit at malusog na kamay ng anak, biglang lumambot ang puso niya. Kung wala lang siguro ang mga bata, matagal na siyang umalis at hindi na lilingon pa sa impyernong ito, pumay







