Chapter 01: Let’s Get a Divorce

Alas-dos ng madaling araw. Sa gitna ng katahimikan, naging alarm clock ni Celestine ang iyak ng baby niya.

Puyat, pagod, at wala sa sarili, kinuha niya ang anak mula sa bisig ni Yaya Belen. Sanay na siyang kumilos kahit nakapikit habang tinatanggal ang top para mag-breastfeed. Akala niya, matatapos ang gabi nang payapa, pero biglang bumukas ang pinto.

Inakala niyang si Yaya Belen lang na dala ang isa pang kambal, but she was wrong. Isang pamilyar na bulto ang tumambad sa kanya. 

Ang asawa niyang si Sebastian Riego.

Two hours ago was their 2nd wedding anniversary. Pero looking at his cold, indifferent face, he clearly didn't give a damn. Hindi man lang siya tinapunan ng tingin; ang amoy lang ng mamahaling whiskey ang bumalot sa kwarto.

"Where’s my son?" maikli at malamig na tanong ni Sebastian.

"Nasa kabilang kwarto, pinapatulog ni Yaya Belen," sagot ni Celestine nang hindi tumitingala.

Habang naghuhubad ng tie si Sebastian, hindi niya maiwasang mapatingin sa asawa. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, Celestine looked… ethereal. Kahit pagod, her skin looked like porcelain habang nagpapa-breastfeed. 

Sebastian felt a sudden surge of something—irritation? Lust? He cursed himself internally. Ano ba, ang pervert mo, he thought before slamming the bathroom door.

Galit na naman? Seriously, ano na namang problema nito? Celestine sighed.

Biglang nag-vibrate ang phone niya. A text from Kristine.

"Lasing si Sebastian. Pagtimpla mo siya ng tea para hindi masakit ang ulo niya bukas. Just helping out."

Celestine’s blood ran cold. The audacity of this woman. Meaning, magkasama sila kanina habang anniversary nila. Parang sinasabi ni Kristine na, "Hey, I know your husband better than you do. You're just the maid."

Celestine didn't let it slide. Huminga siya nang malalim at nag-reply:

"Baka gusto mong ako na ang mag-adjust? Sabihin mo lang kung gusto mo nang maging 'Mrs. Riego', ibibigay ko na sa’yo 'yung korona."

Walang reply. Celestine felt a bitter victory. Kahit nanalo siya sa usapan, ang bigat pa rin sa dibdib. Imagine, wedding anniversary niyo pero ang asawa mo nakikipag-inuman sa ibang babae hanggang madaling araw.

Nang lumabas si Sebastian sa banyo, dala-dala niya ang lamig ng shower. Humiga siya sa tabi ni Celestine. 

The bed shifted, and so did Celestine's heart.

Two years na silang kasal pero they were strangers sharing a bed. Utang na loob lang ang rason kung bakit sila nauwi sa isa't isa—dahil sa pagkakaibigan ng mga lolo nila noon sa giyera. It was a forced marriage, a setup. Celestine knew she was just a responsibility for him.

Sa gitna ng nakakabinging katahimikan, aksidenteng nasagi ni Celestine ang binti ni Sebastian habang inaayos niya ang basang damit dahil sa gatas.

"Shit—" Sebastian groaned, sounding annoyed.

"Sorry, hindi ko sinasadya..." Celestine apologized quickly.

"Ang laki ng kama, Celestine. Kailangan ba talagang dikit ka sa akin?" pabalang na sabi ni Sebastian.

That was the last straw. Celestine’s exhaustion and heartbreak peaked. "Iniiwasan ko lang madaganan 'yung anak mo. Kung diring-diri ka sa akin, bakit hindi ka lumipat sa ibang kwarto? Maraming kwarto rito sa mansyon mo."

Sebastian sat up, his shadow looming over her. "Ano’ng karapatan mong palayasin ako? Do you think just because you gave me twins, stable na ang posisyon mo rito?"

Celestine looked at him—really looked at him and realized she was done chasing a ghost.

"Hindi 'yun ang ibig kong sabihin."

"Then what?" Sebastian challenged.

Celestine took a deep breath, her voice steady but full of pain.

"I’m leaving, Sebastian. I’m leaving everything. Let’s get a divorce.”