CHAPTER 1

"Ahhh, S-Sir Matthew, tama na... uhh." Isang nanginginig at pasukong daing ang lumabas sa mga labi ni Olive habang lalong humihigpit ang hawak ni Matthew sa mga dibdib niya.

Pero hindi na makapaghintay pa si Matthew.

Habang naninigas at nagaalinlangang gumagalaw si Olive pataas at pababa, hinila ni Matthew ang baywang nito papalapit at idinikit nang husto ang katawan nito sa kaniya. Ni walang kahit kaunting space sa pagitan nilang dalawa. Ang nahihiyang mga kilos ni Olive ay lalo lamang sumira sa natitirang self-control ni Matthew.

"Bilisan mo pa, Olive," utos ni Matthew, ang mainit at garalgal na hininga ay tumatama sa tainga ng dalaga.

Napasinghap si Olive at sinubukang bilisan ang galaw niya kahit na nagsisimula na siyang maiyak nang tuluyan. Ang hubad niyang dibdib ay lalong kumuskos sa balat ni Matthew, nagdudulot ng nakapapasong init na nagpapaikot sa paningin niya.

Dumaing nang malakas si Matthew, initingala ang ulo habang nilalasap ang lambot ng katawan ni Olive. Isang sensasayon ang talagang bumabaliw sa kaniya. Nawawalan na siya ng kontrol sa sarili. Ang mga kamay niya ay hindi na lang nakahawak sa baywang nito; ginalugod na nito ang likod ni Olive, idinidikit ang katawan nito sa kanya na para bang gusto niyang pagsamahin ang balat nila.

Sobrang nahuhumaling si Matthew sa paraan ng pagsubok ni Olive na maging masunurin, kahit na nanginginig nang sobra ang katawan nito.

"Bwisit, ginagalit mo talaga ako," paos na bulong ni Matthew.

Ilang araw bago ang insidenteng iyon; ang mismong araw na natanggap si Olive bilang personal maid sa mansyon...

Nakatayo si Olive sa harap ng pintuan ng napakalaking mansyon, mabilis na tumitibok ang kaniyang puso. Hawak ng kaliwang kamay niya ang strap ng bag niya, habang ang kanang kamay naman niya ay nakahawak sa folder na naglalaman ng kaniyang job application. Basa na sa pawis ng kaniyang palad.

‘Magandang opportunity 'to,’ paulit-ulit niyang winiwika sa sarili. ‘Mataas ang pasahod; makakapagpadala ako ng pera kay Mama kada buwan, at hindi ko na kailangang tumulong sa tindahan ng kapitbahay.’

Pero may halong takot ang kaniyang pag-asa. Kapag tinanggihan ulit siya, hindi na talaga niya alam kung anong gagawin.

Ang reception room ay napakalaki at napakalamig. Nakaupo na ang dalawa pang applicants doon. Pinili ni Olive ang upuan sa pinakadulo, nakaupo nang diretso ang likod niya kahit nanginginig nang kaunti ang kaniyang mga tuhod. Sinubukan niyang kalmahin ang kaniyang paghinga. ‘Kumalma ka lang, Olive. Sagutin mo lang nang maayos ang mga question. Huwag kang masyadong madaldal.’

Ilang saglit pa, pumasok si Matthew Millanes. Naglakad siya nang may tiyak na mga hakbang, cold at walang ekspresyon ang mukha nito.

Ang sabi-sabi ay na napakasungit daw ng lalaki. Ayaw na ayaw na tinatanggihan ang gusto nito, at may napakalamig na personality. Isang thirty-four years old na bachelor, pero ang karisma nito ay iyong tipong sinumang makakakita sa lalaki ay mapapatigil ang paghinga.

Umupo si Matthew sa main seat. Inilibot niya ang kaniyang tingin sa tatlong taong nasa harap niya. Nang tumama ang mga tingin niya kay Olive, may kakaibang naramdaman ang dalaga. Mas matagal nang kaunti ang titig nito sa kaniya bago mabilis na bumaling sa iba.

Napalunok si Olive. ‘Mali ba ang outfit ko?’ tanong niya sa sarili. Ang kaniyang suot black skirt at white blouse ang tanging pinakamaayos niyang damit.

"Introduce yourselves," mababang boses na panimula ni Matthew.

Unang nagsalita ang una at ikalawang applicant. Marami silang work experience at napakaraming certifications dahilan para lalo lang kabahan si Olive.

‘Mas may experience sila. Bakit ba ako naglakas-loob na mag-apply rito?’ isip uli ni Olive.

Dumating ang turn niya. Tumayo si Olive, magkasalikop nang mahigpit ang dalawang kamay niya sa harap.

"Olivia Mercado po, Sir. Olive na lang po ang itawag niyo sa akin. Twenty-five years old na po ako at high school graduate. Hindi po ako nakapag-college kasi wala kaming pera pampaaral sa akin. Pero hardworking naman po ako, meticulous sa trabaho, at willing po akong matuto ng kahit ano na dapat kong gawin. Kailangan ko lang po talaga ang trabahong 'to."

Mahina lang ang boses ni Olive, pero pinilit niyang maging malinaw ito. Pagkatapos magsalita, umupo siya ulit, pinipigilan ang paghinga. ‘Sana matanggap ako. Lord, please naman po,’ patuloy na dasal ni Olive sa isip niya.

Natahimik naman saglit si Matthew bago siya tuluyang nagsalita.

"You two may go home. Thank you."

Umalis ang dalawa pang applicants na halatang disappointed. Ngayon, si Olive na lang ang natira sa reception room kasama ang isang Matthew Millanes. Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ni Olive. Yumuko siya, hindi nangangahas na tumingin sa mga mata nito.

"Tanggap ka na," direktang wika ni Matthew.

"T-Tanggap na po ako, Sir?" Hindi makapaniwala si Olive. Pero sobra-sobra ang kaniyang pasasalamat!

"Oo, pero may mga kondisyon."

"Ano pong kondisyon, Sir? Gagawin ko po ang lahat para sa trabahong 'to, Sir."

"Really?"

Mabilis na tumango si Olive, dahan-dahang itinaas ulit ang kanyang mukha. Diretso ang tingin sa kaniya ni Matthew.

"Call me Sir Matthew. You serve only me. Never lie, and don't try to cross the line. Naintindihan mo ba?"

"Opo, Sir Matthew. Naintindihan ko po," mabilis na sagot ni Olive, halos pabulong na ang boses. "May iba pa po bang kondisyon, Sir?"

Tumingin nang mabilis si Matthew kay Olive bago umiwas ng tingin. "Pag-iisipan ko pa 'yan mamaya; sa ngayon, 'yan muna. You may go home."

Tumango si Olive. "Thank you po talaga, Sir. Gagawin ko po ang makakaya ko para sa... pamilyang 'to."

"What?" Mabilis na tumitig nang matalim si Matthew kay Olive.

Napalunok si Olive. ‘Shems. May nasabi ba akong mali?’ tanong niya sa sarili.

"Hindi ka nagtatrabaho para sa pamilyang 'to. Nagtatrabaho ka para sa akin. Only for me me… Matthew Millanes."

Tumango si Olive bilang pag-intindi sa winika ng lalaki.

"Naintindihan ko po. Sorry po, Sir Matthew."

"You’ll be moving in here starting tomorrow morning."

"Sige po, Sir."

Lumabas si Olive ng mansyon na may halong relief at bigat sa kaniyang mga binti. Masaya siya dahil sa wakas ay natanggap na siya sa trabaho, pero nakaramdam siya ng kakaibang kaba!

Iba kasi si Sir Matthew sa iniisip niya. Malamig nga ito, oo, pero ang paraan ng pagtingin nito sa kaniya ay nagpapakaba sa kaniya sa hindi niya malamang dahilan.

Nang gabing iyon, nag-impake si Olive ng kakaunti niyang gamit habang malalim ang iniisip.

‘Trabaho lang 'to. Kailangan maging professional. Maglagay ng distansya, magtrabaho nang mabuti, at magiging maayos din ang lahat. Olive, huwag kang gagawa ng kahit anong katangahan doon.’

Kinaumagahan, nakatayo si Olive sa isang personal maid room na inihanda para sa kaniya.

Ang itim at puting uniform na ibinigay ng head butler ay stiff at masyadong sikip sa kaniyang dibdib. Hinila niya nang kaunti ang fabric ng kaniyang damit, pero hindi pa rin siya kumportable.

‘Bakit ba kasi ganito ang mga uniform pang-maid?’ inis niyang naisip.

Laging problema ang size ng dibdib niya. Ang maluwag na damit ay mukhang ewan sa kanya, samantalang ang dapat na sakto sa kanya ay nagiging ganito kasikip.

Bumuntong-hininga siya habang pinipilit na tumayo nang diretso.

Habang inaayos niya ang kaniyang nakatali nang buhok, bumukas ang pinto. Pumasok si Matthew nang may kaswal na mga yabag.

Agad na yumuko si Olive bilang paggalang.

"Good morning po, Sir Matthew," magalang niyang bati dito, may kaba pa rin sa boses.

Tumigil si Matthew sa harap niya. Nilibot ng mga mata nito ang tingin kay Olive mula ulo hanggang paa. Nang tumama ang tingin nito sa kaniyang dibdib, na lalong nagkahugis dahil sa masikip na uniform, bahagya itong nagulat.

Nanatiling walang ekspresyon ang mukha nito, pero nakita ni Olive ang kaunting pagbabago sa mga mata nito.

Ramdam niya ang pag-init ng kaniyang mukha. Mabilis niyang ibinaba ang kaniyang ulo at hinila ulit ang uniform gamit ang kanang kamay.

"Pasensya na po, Sir. Medyo masikip po kasi ang unipormeng ‘to," mahinang wika niya, nahihiya nang husto.

Hindi agad sumagot si Matthew. Napalunok siya at dahan-dahang tumikhim bago nagsalita. "Why didn't you say so from the start?" mababang boses na tanong nito.

Kinagat ni Olive ang kaniyang ibabang labi. "Ngayong umaga ko lang po naisuot, Sir. Ayoko lang pong maging hassle. Manghihingi na lang po ako ng mas ka-size ko mamaya."

Nanatiling tahimik si Matthew nang ilang saglit, nakatitig pa rin sa katawan ni Olive. "Huwag na. I'll have the head butler change the size later."

"Thank you po, Sir," mabilis na sagot ni Olive, nakayuko pa rin.

Naging mabigat ang hangin sa loob ng silid. Ramdam ni Olive ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Sinubukan niyang kalmahin ang sarili, pero nang sumulyap siya paitaas, nakatayo pa rin doon si Matthew, nakatitig sa kaniya sa paraang gusto niyang humakbang paatras.

"As for today, sumama ka sa akin. Ituturo ko sa 'yo ang mga kailangan mong gawin," ani Matthew, bumalik na sa dating flat na tono ang boses nito.

"Okay po, Sir Matthew."

Sumunod ang dalaga sa lalaki palabas ng silid, habang napakaraming tanong ang lumilitaw sa kaniyang isip.

Sinundan niya si Matthew sa malawak na corridor ng mansyon habang ipinapaliwanag nito ang kaniyang mga task sa malamig na boses.

"In the morning, prepare black coffee without sugar for my desk. After that, clean my room, but don't touch the writing desk. Sa tanghali, samahan mo ako kahit saan ko kailangang pumunta. Sa gabi naman—"

Biglang natapilok si Olive sa gilid ng carpet na medyo nakatupi. Natataranta niyang sinubukang balansehin ang sarili, pero sa halip ay nag-landing siya diretso kay Matthew nung tumigil ito para buksan ang pinto ng study room.

"Ay!"

BLAG.

Bumagsak si Olive diretso kay Matthew, na nawalan din ng balanse dahil sa biglaang lakas at napaupo sa leather armchair sa likod nito. Napaupo si Olive sa mismong kandungan nito, at reflex na napakapit ang kaniyang mga kamay para pigilan ang pagkahulog niya.

Sa halip na ang mga hawakan ng upuan ang mahawakan, ang kanang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa isang bagay na matigas, makapal, at mainit sa pagitan ng mga hita ng lalaki para pigilan ang pagkahulog niya.

Isang malakas na singhap ang umalingawngaw sa tahimik na silid.

Agad na natigilan si Matthew. Kasabay noon, ang mga kamay nito ay kusa ring kumapit para alalayan siya, at ang kanang palad nito ay mahigpit na nakadikit sa buong dibdib ni Olive para hindi ito mahulog sa kaniya.

Bahagyang humigpit ang mga daliri nito bilang reaksyon, na nagdulot naman ng hindi sinasadyang pagpisil sa malambot niyang dibdib.

Para bang huminto ang oras…

Agad na umakyat ang init sa mukha at tainga ni Olive. Ramdam niya ang mabilis na pagtaas at pagbaba ng dibdib ni Matthew sa kaniya, at ang mainit nitong hininga na tumatama sa kaniyang leeg.

Nanatiling nakahawak ang kamay ni Matthew sa dibdib ng dalaga, mabigat ang paghinga habang nakatitig dito.

Nanginginig si Olive, ang kaniyang mga daliri ay nakahawak pa rin sa matigas at mahabang bagay sa ilalim ng pantalon nito.

"Sir Matthew... s-sorry po..." halos pabulong na lang ang kaniyang boses.

Sinubukan niyang bumangon, pero ang kaniyang paggalaw ay lalo lang nagpahigpit sa hawak ng kaniyang kamay sa lalaki.