CHAPTER 2

Malakas na tumikhim si Matthew. Mabilis niyang inilayo ang kaniyang kanang kamay mula sa dibdib ni Olive.

"Hanggang kailan mo balak umupo sa kandungan ko?" tanong niya sa mababa at patag na boses.

Nagulat si Olive. Namula nang husto ang kaniyang mukha, at kumalat ang pamumula hanggang sa kaniyang leeg. Nagmamadali siyang tumayo mula sa kandungan ni Matthew, halos matapilok ulit dahil sa matinding panginginig ng kaniyang mga binti.

"Pasensya na po, Sir! Sorry po talaga!" Nanginginig ang kaniyang boses. Napuno ng luha ang kaniyang mga mata, pero pinilit niyang pigilan ito, habang nakayuko ang ulo para hindi tumingin sa mga mata ng lalaki.

Tumayo si Matthew nang walang ibang sinasabi. Sulyap lang ang ibinigay niya kay Olive bago tumalikod at naglakad patungo sa loob ng kaniyang study room, na may on point na hakbang. Sumara ang pinto niyon nang may tunog na parang napakabigat sa tainga ni Olive.

Naiwan siyang mag-isa sa hallway. Hindi mapigilan ng katawan ni Olive ang manginig. Nanghina ang kaniyang mga tuhod, kaya napasandal siya sa pader. Ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay tuluyan nang umagos. Tinakpan niya ang kaniyang bibig gamit ang dalawang kamay para hindi marinig ang kaniyang pag-iyak.

‘Bakit ba napakatanga ko?’ naisip niya, sobrang naiiipit sa sitwasyon. ‘First day ko pa lang, ganito na agad ang nangyari. Galit na galit siguro si Sir Matthew sa akin.’

Lalong lumaki ang takot ni Olive nang maalala niya ang mga tsismis tungkol sa isang Matthew Millanes: isang suplado at malamig na lalaki na walang pasensya sa mga taong hindi marunong magtrabaho… lalo na sa ganitong uri ng nakakahiyang pagkakamali.

‘Masisibak kaya ako? Baka idemanda niya ako kasi akala niya bastos ako? Hindi pa nga ako nakakapagpadala ng pera kay Mama…’

Lalong bumilis ang agos ng kaniyang mga luha, yumayanig ang kaniyang mga balikat. Pakiramdam niya ay napaka-unprofessional niya. Isang probinsyanang naglakas-loob na mag-apply sa marangyang mansyon na ito, tapos ay gumawa agad ng malaking kapalpakan sa first day pa lang niya.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumukas ulit ang pinto ng study room. Lumabas si Matthew na para bang walang nangyari nitong mga nakaraang segundo. Walang ekspresyon ang kaniyang mukha, tulad ng dati.

Nagmamadaling pinunasan ni Olive ang kaniyang mga luha gamit ang likod ng kaniyang kamay, ang kaniyang tingin ay nakatitig pa rin sa sahig.

"Do you understand what you need to do?" kaswal na tanong ni Matthew, na parang walang nangyaring insidente sa hallway.

Dahan-dahang itinaas ni Olive ang kaniyang ulo. Namumula nang husto ang kaniyang mga pisngi, halos parang kulay rosas na ang kaniyang ilong, at basa pa rin ang kaniyang mga mata. Natigilan saglit si Matthew, nakatitig sa kaniya.

"Anong problema? Why are you so red?" Kumunot ang kaniyang mga kilay. "Umiyak ka ba?"

Ang tanong na iyon ay lalo lang nagpahirap kay Olive na magpigil. Muling umagos ang mga bagong luha kahit na ginagawa niya ang lahat para pigilan ang mga ito. Pakiramdam niya ay sobrang bastos ang umiyak sa harap ng kaniyang boss, pero hindi niya talaga mapigilan.

"Pasensya na po, Sir..." Nanginginig at paos ang kaniyang boses habang pinupunasan ang kaniyang mukha. "Patawarin niyo po ako sa nangyari kanina. Accident lang po 'yun. A-Ano... patawarin niyo po talaga ako. Huwag niyo po akong tatanggalin sa trabaho, Sir Matthew. Magtatrabaho po ako nang mabuti. Promise po ‘yan."

Ibinaba uli ni Olive ang kaniyang ulo, nanginginig ang kaniyang mga balikat sa pagpigil ng iyak. Ang kaniyang kaliwang kamay ay mahigpit na nakahawak sa laylayan ng kaniyang uniform. "Kailangan ko po talaga ang trabahong 'to... hindi ko na po alam kung saan ako pupunta kapag natanggal ako."

Hinihintay niya ang desisyon ni Matthew, tensyonado ang kaniyang katawan at puno ng takot ang kaniyang puso.

Tumingin lang sa kaniya si Matthew, tahimik na pinapanood ang kaniyang paghihirap. Kinamot nito ang kaniyang kilay, tsaka huminga nang malalim.

"Ayokong nakikita kang umiiyak nang ganyan," sabi nito sa patag pero matatag na boses. "Para namang may ginawa akong masama sa 'yo."

Nagulat si Olive sa tono nito. Dahan-dahan siyang tumango at napalunok nang husto. "Pasensya na po, Sir. Nakakahiya lang po talaga..."

Napahinto sa paghinga si Matthew nang ilang segundo, na parang may pinipigilan sa kaniyang sarili. Doon lang narealize ni Olive na ang dalawang top buttons ng kaniyang uniform ay bumukas nung nahulog siya. Ang kaniyang malaking dibdib ay halos nakaluwa na.

Nag-panic siya, agad na tinakpan ang sarili gamit ang dalawang kamay habang lalong namumula ang kaniyang mukha.

Umiwas ng tingin si Matthew. "Tingin ko kailangan mo nang magpalit ng damit agad, Olive. Ihan ko na lang ang head housekeeper na magdala ng bago rito."

Sa sobrang hiya, lalo pang ibinaba ni Olive ang kaniyang ulo. "S-Sorry po, Sir... pasensya na po talaga."

Bumuntong-hininga nang mahina si Matthew. "Huwag ka nang masyadong humingi ng pasensya. Gawin mo na lang nang maayos ang trabaho mo." Tumigil siya saglit, tsaka nagdagdag sa mas mababang boses, "And from now on, be more careful."

Tanging mabilis na tango lang ang naisagot ni Olive. Nakaramdam siya ng ginhawa… hindi pala siya natanggal sa trabaho agad-agad.

Hindi nagtagal, dumating ang head housekeeper dala ang bagong uniform. Nakatayo pa rin si Olive malapit sa desk ni Sir Matthew, nakahawak ang dalawang kamay sa kaniyang dibdib.

Inabot nang magalang ng head housekeeper ang uniform sa kaniya. Kinuha ito ni Olive gamit ang isang kamay habang ang isa naman ay ginagamit para panatilihing nakatakip ang kaniyang dibdib.

Si Matthew, na nakaupo sa kaniyang swivel chair, ay sumulyap nang mabilis bago nagsalita sa flat niyang tono, "Lalabas muna ako sandali. Dito ka na magpalit."

"S... sige po, Sir," mahinang sagot ni Olive.

Pagkalabas na pagkalabas ni Matthew at ng head housekeeper, inikot ni Olive ang susi para i-lock ang pinto. Bumuntong-hininga siya nang malalim, relieved na sa wakas ay mag-isa na siya. Ang bagong uniform ay mas malaki ang size kaysa sa nauna, at umaasa siyang mas kasukat na niya ito.

Habang naghuhubad, sumulyap siya sa kaniyang reflection sa glass cabinet ng pintuan. Nakaramdam siya ng panghihinayang. Ang kaniyang itim na bra niya ay masyadong masikip, halos hindi na kayang hawakan ang kaniyang buong dibdib na parang lalabas na sa bawat galaw niya.

‘Bakit ba kasi ganito kalaki 'to?; alalang naisip niya. ‘Mukhang ewan ako sa malalaking damit, pero kapag saktong sizes naman ay nagiging ganito... Kapag gumawa pa ako ng gulo, siguradong matatanggal na ako!’

Kahit papano, hindi siya itinuring ni Sir Matthew na pabigat, kahit na malamig ang pakikitungo nito sa kaniya.

Binuksan ni Olive ang natitirang mga butones ng kaniyang sirang uniform at hinayaan itong bumagsak sa sahig. Nakatayo na lang sa kaniyang masikip na bra, humarap siya para kunin ang bagong uniform na nakasabit sa rack.

Click.

Biglang nag-unlock ang pinto at bumukas. Bumalik si Matthew na may dalang mga stack ng files, gamit ang kaniyang master key para buksan ang pinto.

Natigilan si Olive, ang itaas na bahagi ng kaniyang katawan ay halos lantad na maliban sa manipis at overflowing lace.

"Ay! Sir Matthew!" napasinghap si Olive, nabilaukan ang boses sa gulat.

Biglang tumigil si Matthew sa pintuan, ang kaniyang tingin ay diretso sa kaniyang hubad na dibdib.