CHAPTER 4

Medyo nataranta si Olive nang magtanong si Matthew tungkol sa massage. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa gulat bago siya nakapagsalita.

"Uh... opo, Sir," sagot niya. "Nung nakatira pa po ako kay Mama, tinuruan niya ako. Manghihilot po siya sa probinsya namin. Hinihilot po niya ang mga taong may nararamdaman at manghihilot din po ng mga baby. Kaya may alam po ako kahit papaano."

Tahimik na pinakinggan ni Matthew ang paliwanag ng dalaga. Pagkatapos ay dahan-dahan itong tumango. "Alright. We’ll talk more tomorrow. Magpahinga ka na."

"Salamat po, Sir Matthew. Good night po," sabi ni Olive, at yinuko ang ulo.

Tumalikod siya at mabilis na naglakad patungo sa kuwarto niya. Pagkasara na pagkasara ng pinto, huminga nang malalim si Olive at sumandal doon.

"’Tong first day ko... medyo mahirap," bulong niya. Napakaraming hindi inaasahang nangyari, pero kahit papano ay narito pa rin siya.

Hindi siya natanggal sa trabaho. 'Yun lang ay sapat na para makaramdam siya ng ginhawa.

Umupo si Olive sa gilid ng kama at kinuha ang kaniyang phone. May naghihintay na text message mula sa Mama niya. Binuksan niya ito at agad na nagulat.

Sabi ng Mama niya, ayaw na nitong ipagpatuloy ang medical treatment nito, pakiramdam nito ay wala itong kuwenta at magiging pabigat lang sa anak.

Nagsimulang manginig ang mga kamay ni Olive. Nagmamadali niyang pinindot ang call button. Parang walang katapusan ang tunong ng ring sa linya, na nagpapalaki sa takot niya sa bawat segundo.

"Please, Ma... sagutin niyo po..." pabulong niyang pakiusap nang may pag-aalala.

Hanggang sa wakas ay nag-connect ng tawag.

"Ma? Ayos lang po ba kayo?" agad na tanong ni Olive, puno ng pag-aalala ang kaniyang boses.

"Maayos lang ako, Olive. Huwag kang mag-alala," mahinang sagot ng kaniyang ina. "Hindi ko sinasabi na hihinto na ako sa medical treatment dahil sa gastos; pakiramdam ko lang ay hindi na rin naman ako gagaling."

Umiling si Olive, kusa na lang umagos ang mga luha sa kaniyang mukha.

"Hindi, Ma... ayoko pong ihinto niyo ang gamutan niyo. Nagtatrabaho na po ako ngayon. Gagawin ko po ang lahat para mabayaran ang gastos. Please po, huwag muna kayong huminto, Ma..."

Natahimik sandali ang Mama niya bago nagtanong, "Anong trabaho? High school lang ang natapos mo. Alam ko kung magkano ang sahod ng isang high school graduate."

Ibinaba ni Olive ang kaniyang ulo, pumapatak ang mga luha sa kaniyang kandungan. Napalunok siya nang mariin bago sumagot. "Nagtatrabaho po ako bilang waitress, Ma. Maayos naman po ang pasahod... mas maganda kaysa nung tumutulong ako sa tindahan ng kapitbahay natin diyan."

Narinig niyang bumuntong-hininga ang Mama niya sa kabilang linya. "Ang mahalaga ay mag-iingat ka, anak. Siguraduhin mong walang masamang mangyayari sa 'yo."

"Opo, Ma. Pangako po. Susubukan ko pong magpadala ng pera bukas. Please po, ituloy niyo lang ang gamutan..."

"Olive, kakasimula mo lang sa trabaho. Hindi ka pasasahurin hangga't hindi natatapos ang buwan, 'di ba? Huwag mo nang ipilit ang gusto mo; ayokong nahihirapan ka at magkaroon pa ng problema kalaunan."

Tinakpan ni Olive ang kaniyang bibig para pigilan ang pag-iyak. Alam niyang nagtitimpi lang ang Mama niya dahil sa sitwasyon nila sa pera, pero hindi niya ito pwedeng hayaang sumuko. Gagawin niya ang lahat para makitang healthy ulit ang Mama niya.

"Anak? Nandyan ka pa ba? Olive?"

"O-Opo, Ma. Huwag kayong mag-alala. Gagawa po ako ng paraan. Kung hindi ko po magawa bukas, susubukan ko po sa susunod na araw."

"Anak, maayos lang ako. Huwag kang mag-alala. Kailangan mong alagaan ang sarili mo. Bago ka pa lang sa trabaho, huwag na huwag kang maglalakas-loob na humingi ng cash advance. Baka mawalan ng tiwala sa 'yo ang amo mo."

May point ang advice ng Mama niya, pero matindi ang katotohanang bumubundol sa dibdib niya… may sakit na diabetes ang Mama niya na nagdulot na ng malalang complication sa kidney nito. Kailangan nito ng regular na dialysis; kapag wala iyon, mabilis na lalala ang condition nito.

"Opo, Ma. Naintindihan ko po. Please, magpakalakas kayo. Ayoko pong magkasakit kayo."

"Naku, Olive, umiiyak ka ba? Ayoko ng ganyan. Sige na, ibababa ko na 'to."

Patuloy na umiiyak nang mahina si Olive pagkatapos mamatay ng linya. Pinunasan niya ang mga luha niya gamit ang likod ng kaniyang kamay habang nakayakap sa kaniyang mga tuhod.

"Kailangan mong maging matatag, Olive," aniya sa sarili. "Kahit anong mangyari rito, kailangan kong magtiis. Para kay Mama."

Matagal siyang nakaupo nang tahimik, nakatitig lang sa malamig na sahig habang mabilis na gumagana ang isip niya, naghahanap ng solusyon. Mabilis niyang pinunasan ang kaniyang mukha, pinipilit na kumalma.

"Kailangan kong makahanap ng paraan."

Hindi siya pwedeng maghintay na lang ng araw ng sweldo. Walang ganoong oras ang condition ng Mama niya; ang bawat araw na lumilipas ay pwedeng lumala ang sakit nito.

Inabot ulit ni Olive ang kaniyang phone at iniscroll ang kaniyang mga contact, pero kakaunti lang ang mga pagpipilian niya. Dahil mag-isa siyang lumipat sa lungsod, nawalan na siya ng communication sa mga kaibigan niya sa school, at wala siyang mga kamag-anak na pwedeng mahihingian ng tulong.

"Kailangan kong humingi ng tulong... pero kanino?"

Kinagat niya ang kaniyang labi. Feeling niya ay wala na siyang ibang pagpipilian.

Pumasok sa isip niya ang paghingi ng cash advance sa boss niya, pero nag-alinlangan siya.

Isang araw pa lang siyang nagtatrabaho. Hindi pa niya napapatunayan ang sarili niya dito. Paano siya makakahingi ng ganoong kalaking halaga agad-agad?

Saka paano kung tumanggi ito? Paano kung maging dahilan pa 'yun para matanggal siya sa trabaho?

Huminga nang malalim si Olive, sinusubukang mag-isip nang malinaw. Kusa na lang lumitaw ang mukha ni Matthew sa isip niya. Cold ito, mahirap basahin, at parang walang pakialam sa mundo. Pero, hindi siya nito pinagalitan. Binigyan pa nga siya nito ng chance.

Dahan-dahang iminulat ni Olive ang kaniyang mga mata.

‘Susubukan ko bang humingi ng tulong kay Sir Matthew...?’

Mabigat ang isiping iyon sa kaniya, pero naging malinaw ang desisyon niya sa huli.

‘Kung para naman kay Mama, kailangan kong maging matapang…’

Kinaumagahan, gising na si Olive bago pa man sumikat ang araw. Siniguro niyang tapos ang lahat ng mga gawain niya sa oras, lalo na ang isa na hindi pwedeng mahuli.

Kailangang ready na ang black coffee ni Matthew bago mag-alas-sais.

Maingat niyang inilapag ang bagong timplang kape sa desk nito. Ang bango ng mainit na kape ay pinuno ang buong silid. Nakatayo si Olive sa hindi kalayuan, kalmadong naghihintay kahit na naguguluhan ang kalooban niya.

Bumukas ang pinto at pumasok si Matthew nang tahimik. Mabilis na napansin ng tingin nito ang presensya ni Olive bago ito naglakad at umupo.

"Ito na po ang kape niyo, Sir Matthew," mahinang wika ni Olive.

Kinuha ni Matthew ang tasa at uminom nang kaunti. Lumipas ang ilang segundo bago ito tumingin ulit sa kaniya. "The taste is just right. Good."

Bahagyang tumango si Olive. "Thank you po, Sir."

Bumalik ang katahimikan sa silid. Sa ilalim ng kaniyang kalmadong hitsura, mabilis na tumitibok ang puso ni Olive.

‘Olive.ihin ko na ba ngayon?’

Napalunok siya nang mariin. Maaga pa, at kararating lang ni Matthew. Hindi ba siya masyadong nagmamadali? Nanlalamig ang mga kamay niya, nakahawak sa laylayan ng kaniyang uniform.

‘Pero kung hindi ngayon, kailan pa?’

Huminga nang mabagal si Olive, tinitipon ang lakas ng loob na natitira sa kaniya.

"Sir Matthew, ano po sana..."

Tumingin si Matthew sa kaniya sa sandaling magsalita siya, at sa segundong iyon, ang mga salitang maingat niyang inihanda ay parang biglang naglaho sa hangin.