CHAPTER 13

Itinaas ni Jacey ang kanyang kaliwang kamay para tawagin ang isang taxi na dumadaan sa harap ng ospital. At may isang taxi na huminto para makasakay siya.

Nang sabihin niya ang pangalan ng condo, diretso siyang dinala siya ng taxi doon dahil kilalang-kilala ng mga driver ang mamahaling condo na ito.

"Dito po?" Hindi nakakagulat na bumili siya ng ganitong lugar, dahil sobrang yaman niya.

"Oo, hija," sagot ng taxi driver. Tiningnan niya ang babae at alam na agad na may trabaho ito—marami sa mayayaman ang mahilig maloko.

Binayaran ng babae ang eksaktong halaga sa metro, pagkatapos ay diretsong pumasok siya sa loob.

Sinabi niya sa staff sa lobby ng condo ang pangalan, tulad ng sinabi ni Lorien. Kaya't hinayaan siyang umakyat ng staff.

Pagdating sa taas, itinype niya ang code na binigay sa kanya, at nakapasok siya sa luxurious suite ng mamahaling condo.

Hinanap ni Jacey ang light switch, pero bago pa man siya makalakad ng ilang hakbang, kusang nag-on ang mga ilaw sa kuwarto.

"Kahit ilaw, hindi mo na kailangang buksan pa. Grabe talaga," bulong niya sa sarili.

Tumingin siya sa labas ng bintana, dahil ang ganda ng tanawin sa gabi. Ang condo na ito ay puro salamin sa lahat ng direksyon.

"Hays. Hindi talaga pantay-pantay ang buhay," isip niya.

Binili nalang ng lalaking ito ng basta-basta. At ang mas maganda, makikita niya naman ang ilog mula sa malayo. Makikita niya rin ang mga ilaw sa mga naglalakihang gusali sa kabilang ibayo.

Ang ganda at nakakaakit ng pansin ng mga tanawin. "Kung akin lang sana ito. Aish, ano ba ‘tong naiisip ko?!" Agad niyang inalis sa isip ang ideya, dahil naisip niyang gusto niyang maging may-ari nito.

Bumaling siya pabalik at tiningnan ang loob ng kuwarto. Nang makita niya ang malaking salamin, lumapit siya at tumigil sa harap nito. Tiningnan niya ang sariling katawan at nag-isip kung gano ba talaga kahalaga ang katawan niya.

Pero ito lang ang meron siya… Kung hindi siya kukunin nito, kailangan niyang humanap ng ibang sugar daddy. Pero sino? Wala naman siyang kilalang ganoon ka-yaman.

Habang nag-iisip siya, biglang bumukas ang pinto—at pumasok ang may-ari ng kuwarto.

Lumingon si Jacey nang medyo kinabahan, pagkatapos ay dahan-dahang lumakad palapit sa lalaki.

"Kumuha ka muna ng tubig sa ref," utos ni Lorien.

Alam na niya ang ginagawa ng babae sa loob ng kuwarto, dahil may nakatagong CCTV ang condo niya. At ang pag-on ng ilaw ay galing sa kanyang command sa CCTV.

"Hindi ako nauuhaw," sagot ni Jacey. Sa ngayon, wala siyang gana sa kahit ano.

"Kung ganoon, sabihin mo na.” Ani ni Lorien, ang matangkad at malapad niyang katawan ay tumambad. Matapos naghubad ng coat at nakabukas ang ilang butones ng kanyang shirt para mas komportable.

Umupo naman siya sa mamahaling sofa.

"Gusto kitang kausapin… tungkol sa pera," diretsahang sabi ni Jacey. Hindi na siya nag-atubili—gusto niyang maiparating ang punto.

Inasahan na ni Lorien na ito ang sasabihin ng babae, kaya hindi siya nagulat.

"Ngayon, kailangan ko ng tatlong milyon."

"Tatlong milyon?" Umangat ang makapal niyang kilay sa gulat. Kaninang umaga, isang milyon lang ang hiningi niya, pero ngayong gabi, tatlo na?

"Oo, talagang kailangan ko ito. Kasi—"

"Lahat naman ng tao, kailangan ng pera. Pero mas madali ba para sa’yo kaysa sa iba?" Hindi niya hinintay matapos ang babae, dahil lahat naman ay may pangangailangan sa pera.

Buti na lang hindi pa sinasabi ng babae kung para saan ang pera, dahil kung alam niya, baka wala siyang simpatya—negatibo kasi siyang tao. Pero hindi susuko ang babae. Kailangan niyang mapag-usapan ito.

"Ngayon, hindi ako nanghihingi nang walang kapalit. May ipapalit ako."

"Anong kapalit?"

Itinaas ng babae ang kanyang magandang kamay at dahan-dahang binuksan ang mga butones ng kanyang blusa, isa-isa, hanggang sa lumabas ang kanyang dibdib—natural at walang operasyon. Pero hindi niya ito lubusang inilantad, hanggang sa cleavage lang.

Ngayon, wala nang takip—kailangan niyang maging matapang.

Hindi nagsalita si Lorien, pero dahil ibinuka niya, tiningnan lang niya.

"Ang katawan ko... magiging sa'yo." Malinaw at dahan-dahang bumigkas ang babae mula sa kanyang manipis na mga labi.

Bahagyang umangat ang sulok ng bibig ni Lorien, pero wala siyang ibang ipinakitang reaksyon. Sa puntong ito, alam na ng babae na minamaliit siya—pero kailangan niyang ituloy. Wala naman siyang ibang kilalang mayaman na pwedeng lapitan, at kahit meron, hindi aabot sa oras ng operasyon ng kapatid niya.

"Alam ko ang iniisip mo, pero may sasabihin pa ako... Wala pa akong naging lalaki dati."

Ano ba 'tong pinanggagawa ko? Sa punto na ito, kailangan pa niyang sabihin na virgin pa siya?

Tiningnan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay tumigil sa dibdib—na nakabukas pa rin hanggang ngayon. Tumayo siya nang walang imik at nagtungo sa isang sulok ng kwarto.

Tumingin lang ang babae habang lumalayo siya. Wala man lang siyang narinig na sagot. Unti-unting nawawalan siya ng pag-asa. Kung tatanggihan siya, siguradong mapapahiya siya nang sobra.

Pero biglang may binuksan ang lalaki—ang drawer—at may kinuha. “Cheque na lang ibibigay ko. Hindi mo na ‘to kailangang ibalik."

"Ha?" Lumiit ang mga mata ng babae nang makita na nagsisign na siya sa cheque na kinuha mula sa drawer. "Talaga po bang ibibigay niyo sa akin ang tatlong milyon?"*

"Pagkatapos nito, wala na tayong koneksyong dalawa." Iniabot sa kanya ang cheque, kasabay ng malamig na tono.

"O-opo." Inabot niya ang cheque at tiningnan ang numero—tatlong milyon, eksakto sa hiningi niya.

"Maligo ka muna."

"Maligo?!" Mula sa ngiti dahil sa hawak na cheque, bigla siyang napatingin sa lalaki nang gulat.

"Buong araw kang nagtatrabaho, hindi ka maliligo?" Nakasuot pa siya ng uniform niya, kaya halatang galing siya sa trabaho.

"Ah..." Hindi niya inakalang ganito kabilis. Isinilid muna niya ang cheque sa wallet. Kung ngayon man o sa susunod, pareho lang din naman ang mangyayari...

"May mga towel sa banyo, pumili ka na lang." Dagdag ni Lorien nang makita siyang naglakad papunta sa banyo. Hindi naman bago sa kanya ang bumili ng babae, pero hindi ganito kamahal ang presyo.

Pero pumayag siya dahil sa sinabi nito ang pagkabirhen.