CHAPTER 4

"Papapasukin mo ba ako o hindi?" Hindi alam ni Jacey kung paano sasagutin ang ate niya, kasi ni siya mismo, hindi rin alam kung ano ang nangyayari sa sarili niya.

"Huwag mo naman akong pahirapan, naiintindihan mo ba? Alam mo bang ang hirap humanap ng trabaho ngayon? Lalo na't malapit na akong manganak. Kailangan ko pang mag-ipon para sa pamangkin mo."

"Alam ko po, Ate." Kung hindi lang siya nauna—ang huling bahagi ay siya lang ang nag-isip, kasi natatakot siyang magsabi dahil baka mas lalong mahirapan ang ate niya.

Pagkatapos ay naglakad na ang dalaga papunta sa harap ng opisina ng presidente, at marahang kumatok sa pinto.

"Tuloy ka."

Kaagad binuksan ang pinto nang marinig ang pahintulot ng nasa loob. Pagpasok niya, nakita niyang nakatayo ito habang nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon, nakatanaw sa labas ng bintanang salamin ng gusali.

"Magkano ang kailangan mo?" diretsong bungad ng lalaki, pero ugali na niya talaga ang pagiging prangka.

"Po??" Nanlaki ang mga mata ng dalaga nang marinig ang tanong na iyon mula sa kanyang boss.

"Bibigyan kita ng kahit magkano ang gusto mo."

"Bakit niyo po ako bibigyan?" Pinilit ng dalaga na isipin ang ate niya, kasi kung bigla siyang magsalita ng masama, baka pati ang ate niya madamay.

"Hindi ako interesado sa’yo sa gano’ng paraan."

"Ha?" Napalakas ang boses ni Jacey, hindi na inintay na tapusin pa ang sinasabi ng lalaki. Kung hindi naman pala siya interesado, bakit pa siya pinatawag?

"Hintayin mong tapusin ko muna ang sasabihin ko."

"Sige po... pakituloy." Halos makalimutan niya pang gumamit ng magalang na tono.

"Kailangan kita para sa isang bagay. Tulad ng nakita mo, ang Mom at ate ko..."

"Hindi po pwede." Agad na pagtanggi ni Jacey.

"Hmm?" Napatingin nang maigi ang lalaki sa kanya. Mula pagkabata niya, wala pang babaeng tumanggi sa kanya nang ganito. "Hindi mo ba man lang pag-iisipan?"

"Bakit ko pa pag-iispan? Kung ito lang naman ang gusto niyong pag-usapan, babalik na lang po ako sa trabaho."

Bakit niya kailangang makialam sa problema ng pamilya nito? Oo, pera, sinong ayaw? Pero kung magiging komplikado lang ang buhay niya, mas mabuting huwag na lang.

Napatingin na lang ang lalaki habang palabas ang babaeng mayabang at matapang.

Negosyong milyun-milyon nga, kaya niyang hawakan, pero sa isang babaeng katulad nito hindi niya mapanghawakan.

Lumipas ang tatlong araw...

"Mom, seryoso ba kayo dito?" Pagkauwi ni Lorien sa kanilang mansyon, nakita niya sa hapag-kainan na hindi lang ang pamilya niya ang naroon.

"Eh kasi ayaw mo sumama sa amin kumain sa labas, kaya inimbita ko si Gerogia dito. Ano bang masama ro’n?" Mahinang usapan ng mag-ina.

"Pagod ako galing trabaho. Hindi ako gutom."

"Lorien! Gusto mo bang atakihin ng ina mo sa sama ng loob? Alam mo bang sobrang nag-aalala ako sa’yo?"

"Hindi ka naman napano sa pag-aalala sa'kin, Mom."

"Huwag kang magsalita ng ganyan kay Mom!"

Napatahimik lang siya nang sigawan siya ni Michelle.

"Halika na, sabay tayong kumain." Kaya inihila ni Fidel ang upuan para sa bayaw niya. Saka lang siya napilitang umupo.

"Lorien, I think..." Sambit ni Georgia.

"Ano sa tingin mo?" Agad siyang pinutol ni Lorien bago pa makapagsalita ang babae. Hindi naman niya talaga ugali 'yon, pero sinadya niyang ipakita ang masamang ugali niya para matakot ang babaeng pinili ng ina niya.

Hindi na tuloy nakapagsalita si Georgia, pero halatang nakatuon ang mga mata ng ina at ate sa kanya.

"Kain na tayo, anong hinihintay niyo?" Ani ni Madame Hazel.

At nagsimula na ring kumain si Lorien na parang walang nangyari. Pero alam ng ina niya, na ginagawa lang niya ito para mang-inis.

Kinabukasan...

Napansin ni Kate ang kakaibang tingin ng presidente sa kapatid niyang babae. Hindi naman siguro dahil interesado ito sa kapatid niya. Hindi ugali ng mga katulad niya ‘yon.

Kinagabihan…

Muli na namang niyaya ni Madame Hazel si Gergia na mag-dinner sa kanila. Gusto kasi niyang mas makilala pa ito ng anak niya. At alam na ni Gergia ang lahat tungkol sa lalaki, at pumayag na rin siyang tulungan si Madame Hazel.

"Kung itutuloy pa rin ni Mom 'to, sa condo na lang ako matutulog." Malamig na sabi ni Lorien.

"Hindi mo gagawin 'yan, alam ko. Nangako ka sa Daddy mo na bago siya namatay, na aalagaan mo ako."

Hindi siya nakapagsalita nang ipaalala ng ina ang pangako niya sa yumaong ama.

"Matanda na ako. Hindi natin alam kung kailan ako susunod sa Dad mo. Gusto ko lang makarga ang apo bago 'yon mangyari."

"Hindi totoo 'yan. Hindi mo naman talaga gustong magka-apo. Ang totoo, natatakot ka lang na baka makuha ko ang babaeng hindi mo gusto at mapasama sa pamilya."

"Kung alam mo na pala 'yon, huwag mo na akong bigyan ng sakit sa ulo. Hindi bagay sa’yo ang mga babaeng 'yan na palipat-lipat ng lalaki."

"Sino bang babaeng sinasabi mo?" Napakunot ang noo niya, hindi niya alam kung sino ang tinutukoy ng ina.

"Yung babaeng kinakasama mo ngayon. Huwag mong sabihing ni pangalan niya, hindi mo alam?"

"Ha?" Nakalimutan ni Lorien ang pangalan ng babae. Ang alam lang niya ay ang pangalan ng ate nito.