CHAPTER 7

Ilang araw na ang lumipas mula noong araw na iyon, pero hindi pa rin matagumpay si Lorien sa paghahanap ng paraan para mahikayat ang babae. Hindi rin siya maaaring gumamit ng ibang babae para sa trabaho, dahil ibinigay na niya rito ang papel na iyon.

Tsk… isang negosyo na nagkakahalaga ng sampung bilyon ay nagawa niyang ipagpatuloy mula sa kanyang ama, pero sa babaeng ito, bakit parang ang hirap-hirap?

Lahat ng mata sa loob ng silid ng pagpupulong ay nakatuon sa iisang direksyon… sa mismong chairman.

“Boss,” bulong ni Niel, ang kanyang assistant.

“Huh? Handa na ba ang mga dokumento?”

“Handa na po, Boss.”

“Eh ‘di kung handa na, buksan na natin. Huwag na kayong maghintay pa.” Ang totoo, sinabi lang niya iyon para takpan ang kanyang sariling pagkalito.

Ang pagiging kakaiba ng babaeng iyon ay hindi lang sa pangalan niya. Maging ang ugali ay kapansin-pansin—hindi nagpapatalo kahit kanino.

At ang ganitong klaseng tao ang eksaktong kailangan niya.

May ngising nakaukit sa gilid ng labi ni Lorien habang binubuksan ang dokumento. Lahat ng mga executive at department heads ay abalang-abala sa pagbuklat ng kani-kanilang kopya, pero hindi nila makita kung aling bahagi roon ang dahilan ng ikinasaya ng kanilang chairman.

Matapos ang pagpupulong…

“Miss Jaze-mhai-re.”

“O-opo?” Agad niyang nakuha ang ibig sabihin nito—tinatangka ng lalaki na alalahanin ang pangalan niya, pero halatang hindi pa niya ito kabisado.

“Pumasok ka saglit sa opisina ko,” sabi ng lalaki matapos lumabas sa conference room at tumuloy agad sa kanyang opisina.

“Jazem-haire… hindi… Jaze-mhai-re…” Binibigkas niya pa rin ang pangalan nito bago pa ito makapasok.

“Opo?” pagbukas ng babae sa pinto ay sakto niyang narinig na iniisa-isa nito ang pangalan niya.

“May ipapagawa ako sa’yo… espesyal na trabaho.”

“Anong klaseng trabaho po?”

“Samahan mo akong mag-dinner.”

“Hindi ako kumakain kasama ang mga taong hindi ko kilala.”

“Hindi mo ako kilala?”

“Oo. Sa labas ng trabaho, isa po kayong estranghero.”

Ayos lang ba siya? Estranghero na raw siya ngayon. “Teka lang…” Napilitan si Lorien na pigilan siya bago pa makalabas ng pinto.

“May iba pa po ba kayong kailangan, Sir?” Tanong ng babae habang nakatingin sa kanya, halatang handang tumanggi sa kahit anong iaalok nito.

“Wala na,” sagot ni Lorien, na muli na namang sumuko.

“Bakit ka naman pinatawag ni Sir Lorien?” agad na tanong ni Kate nang makita ang kapatid na lumabas mula sa opisina ng chairman.

“Makati raw ang likod niya.”

“Makati ang likod?”

Ang ibig sabihin ng sagot ng nakababatang kapatid ay pinatawag siya ng chairman dahil makati raw ang likod at gusto nitong ipakamot—isang palusot para hindi na lang ikuwento ang tunay na nangyari.

Kapag nalaman kasi ng ate niya ang totoo, tiyak na sasang-ayon pa ito kay chairman at siya na naman ang mahihirapan. Kaya mas pinili na lang niyang manahimik.

“Maaga na akong uuwi ngayon. May schedule ako sa OB para sa check-up.”

“Bakit hindi na lang tayo sabay mamaya?”

“Hindi puwede. Marami nang tao kapag uwian. Kailangan kong mauna bago sila magsi-uwian.”

Ang kapatid niya ay nagbubuntis at umaasa sa benepisyo ng social security ng gobyerno. Tungkol sa ama ng bata? Naghiwalay na sila noong malaman nitong buntis siya.

Karaniwan silang sumasakay ng taxi papunta sa trabaho, at kung may pagkakataon, sumasakay din sila ng bus pauwi. Ang ate niya ang may pasan ng lahat—kasalukuyang nagbabayad ng renta sa bahay. Plano sana nitong makaipon para makabili ng sasakyan pagkatapos ng bahay, pero mukhang malabo pa iyon ngayon na may bagong miyembro ng pamilya.

May hindi maipaliwanag na kaba si Jacey. Gusto niyang sabayan pauwi ang ate niya, pero hindi niya magawa. Kailangan pa niyang hintayin makaalis ang boss bago siya puwedeng umuwi.

Nanatili siya sa opisina hanggang gabi, pero hindi pa rin lumalabas ang chairman sa kanyang opisina. Lalong lumalala ang pag-aalala niya sa ate niya.

"Mom, nagtatrabaho pa po ako."

[Totoo bang nagtatrabaho ka o palusot lang yan?]

Bigla namang may kumatok.

“Pasok ka, Jacey,” masayang sambit ng boses mula sa loob ng opisina. Hindi tulad ng dati na laging pormal lang itong nagsasabing “Pasok.”

“Shhh… kausap ko si Mom sa phone ngayon,” sabi nito, kunwari’y seryoso sa tawag, pero ang totoo’y sinadya niyang sabihin iyon nang malakas para marinig ng ina.

Napangiti siya nang mapansing umatras si Jacey at nagbago ng isip na pumasok.

["Katha! Gusto mo bang atakihin ako sa puso ha?!"]

Tuttttt~ Hindi pa man tapos si Madame Hazel magsalita ay binabaan na siya ng tawag.

“Lorien!”

Si Jacey naman ay naghihintay pa rin sa labas at inakala niyang tapos na ang tawag kaya’t lumapit na siya sa pinto upang kumatok. Pero biglang tumunog ang cellphone niya kaya napilitan siyang bumalik sa desk para sagutin ito.

[Kayo po ba ang kamag-anak ni Miss Kate?"]