CHAPTER 6

Kinabukasan...

Napilitan si Lorien na kanselahin ang plano niyang isama si Jacey, dahil kung isasama niya ang babae, mapipilitan din siyang isama ang babaeng pinili ng kanyang ina. Bukod pa roon, kailangang papasukin din ang babaeng iyon sa kumpanya.

Siguradong kaguluhan ang aabutin nila.

Kaya't sa halip, kasama lamang niya ang dalawang assistant sa pag-inspeksyon ng proyekto. Sa totoo lang, hindi naman talaga kailangang abutin ng tatlong araw ang pagbisita. Gusto lang sana ni Lorien na makabonding si Jacey.

Pero dahil hindi siya sumama, pagkakatapos ng trabaho ay agad siyang bumalik ng Maynila sa araw ding iyon.

Pagbalik niya, hindi siya nagsabi kahit kanino. Nanatili siya sa condo unit na matagal na niyang nabili sa gitna ng lungsod. Dati, habang nabubuhay pa ang kanyang ama, madalas siyang tumuloy doon. Pero simula nang mawala ang ama niya, umuuwi na siya sa bahay para samahan ang kanyang ina.

Lumipas ang isang araw...

Isinantabi niya ito bilang pahinga. Simula nang dumating siya kahapon, hindi siya lumabas ng condo. At hindi rin niya maiwasang maalala ang babaeng minsang tumira roon kasama niya. Kahit pa iniwan siya nito kapalit ng malaking halaga mula sa kanyang ina, hindi niya mapigilang balikan sa isip ang nakaraan.

Pilit niyang inaalis ang mga alaala, dahil ang totoo, pinili nito ang pera at hindi ang pag-ibig. Kaya mula noon, nawalan na siya ng tiwala sa mga babae. Para sa kanya, iisa lang ang gusto ng mga ito—pera.

Ngunit hindi rin siya nagtagal sa pamamahinga. Kinailangan niyang bumalik sa kumpanya dahil sa dami ng responsibilidad. Hindi lang basta pagpapatakbo ng negosyo sa gitna ng matinding krisis sa ekonomiya, kundi pagiging lider din ng libo-libong empleyado.

Pagkapasok niya sa kanyang opisina, biglang tumunog ang cellphone niya. Pagkakita pa lang sa numero, alam na niyang may nagsumbong sa ina niya na nakabalik na siya.

“Hello, Mom?”

[Lorien, umuwi ka ngayong gabi. Sabay tayong kumain.]

"Mom, hindi na po ako bata."

[Kaya nga eh. Kung bata ka pa, malamang pinalo na kita ng walis ngayon.]

"Mom, may trabaho po ako. Kailangan ko na pong ibaba."

Sabay baba niya ng tawag. Nakasimangot siya habang iniisip kung paano niya mapapaurong ang ina sa mga kabaliwan nitong plano.

"Pakitawag mo nga ang bagong sekretarya papunta rito." Sabi niya sa assistant sa labas ng opisina. Kaya agad namang pinapasok ni Kate ang kanyang kapatid na babae.

Kumatok naman si Jacey bago pumasok.

"Come in."

"Sabi ni Ate Kate, pinapatawag n’yo raw po ako," mahinahong sabi ng dalaga nang makita na hindi agad nagsalita ang lalaki.

"Ikaw si...Jacey...Jazem-haire?"

"Muntik na kayong tumama.”

"Wala akong oras para hulaan ang pangalan mo. Bakit hindi ka na lang nagpakilala gamit ang normal na pangalan?"

"Eh kasi po, ayokong gayahin ang iba."

"O siya. Paano ba talaga isinusulat ang pangalan mo?"

Hindi dahil hindi niya kayang hanapin online, pero ang daming lumalabas na bersyon. Gusto niyang marinig mismo mula sa kanya, para kung sakaling pagdiskitahan na naman siya ng ina, may masasagot siya.

"Jazemhaire lang po ang pangalan ko."

"Eh ano ‘yung mga puro vowels sa dulo, paano i-pronounce‘yon?"

"Bakit niyo po gustong malaman?"

Alam naman niya kung bakit interesado ang lalaki sa pangalan niya, pero malas lang niya at siya ang nandoon nang banggain ng lalaki ang ina niya.

Tiningnan siya nito nang diretso, walang imik. Pero sapat na iyon para malaman niyang hindi ito natuwa sa pagtataray niya.

"Ja-zem-hair po."

"Ah, Ja-zem-her. Hays, Bahala na nga."

Mukhang sinusubukan nitong buuin sa isip kung paano nga ba ipagdugtong ang mga letra.

"Po?"

"Gusto ko lang sanang tanungin tungkol sa usapan natin nung isang araw."

"Sinabi ko na po na hindi ako tatanggap ng kahit anong alok."

"Ang tigas ng ulo mo rin. Kung tinanggap mo ang alok ko, hindi mo na kailangang magtrabaho ngayon."

"Pasensiya na, gusto ko talagang magtrabaho. Kung ‘yon lang po ang sasabihin niyo, babalik na po ako sa desk ko."

May gano’n pa palang babae—hindi interesado sa pera niya. Isa na namang beses na tumanggi ito sa alok niya at lumabas ng opisina nang walang pakialam. Napatingin na lang ang lalaki habang papalayo ito, malalim ang iniisip.