CHAPTER 8

[Ikaw po ba ang kamag-anak ni Miss Kate?]

"Opo…" Kung makikinig nang mabuti, mararamdaman ang panginginig sa kanyang boses. May kaba na siyang nararamdaman mula pa nang umalis ang ate niya, tapos ngayon may tumatawag at nagtatanong kung kamag-anak ba siya nito.

"Naaksidente si Kate. Kailangan naming isailalim siya sa emergency na caesarean section. Pwede po ba kayong pumunta agad sa ospital?"

Hindi niya namalayang nalaglag na pala ang hawak niyang cellphone sa sahig. Nanigas ang buo niyang katawan, tila nawalan ng pakiramdam.

Bumukas naman ang pintuan ng kwarto at pumasok ang isang lalaking matangkad. Lumingon siya sa paligid, pero wala siyang nadatnang tao sa harap ng pintuan.

"Ano 'to?" inis niyang tanong. Kahit pa umalis nang maaga ang ate niyang sekretarya, dapat sana'y naiwan ang nakababatang kapatid. Dahil wala, siya na rin mismo ang nagpatay ng ilaw at nagsara ng pinto.

Kinabukasan…

"Ano na naman 'to?" Kahapon, nakalampas pa na nauna silang umalis. Pero ngayon? Wala pareho ang magkapatid.

Dahil doon, si Niel na ang napilitang magdala ng mga dokumento kay Lorien.

"Narito na po ang mga papeles na kailangan ninyo."

"May balita na ba?" utos ni Lorien habang kinakausap ang kanyang assistant.

"Wala pa rin po. Parehong patay ang cellphone nila," sagot ni Niel habang umiiling. "May dalawang linggo pa naman bago ang due date."

"Umalis ka muna."

"Okay po."

Pagsapit ng tanghali, biglang bumukas ang pinto ng opisina niya na para bang walang pakialam sa pagkatok. Inakala niyang si Madame Hazel iyon—dahil isa lang naman ang taong basta-basta na lang pumapasok ng gano’n. Pero nang iangat niya ang tingin…

"Saan ka galing ngayong umaga?" tanong niya, tila walang interes, habang bumalik sa ginagawa.

"Umm…"

Hindi siya kilalang tao na mag-aalangan sa pagsagot, kaya napatingin ulit si Lorien sa kanya.

"Kailangan ko ng pera."

"Kailangan mo ng pera? Tapos?"

"Handa akong gawin ang kahit anong trabaho mo. Pero pwede bang makahingi muna ako ng pera ngayon?"

"Anong klaseng trabaho? Ano'ng sinasabi mo?" Inilapag ni Lorien ang hawak niyang panulat at pinagkrus ang mga kamay. Tinitigan niya ang babaeng laging tumatanggi sa bawat alok niya noon.

"Sabihin mo lang kung ano'ng gusto mong ipagawa. Handa akong tumulong. Pero kailangan ko talaga ng pera ngayon."

"Kung hindi ako nagkakamali, sinabi mong ayaw mo sa pera ko, hindi ba?"

"Sir…a-ano po—"

Bigla namang may kumatok.

"Pumasok ka." Agad niyang pinapasok ang kumatok, tila ba wala nang saysay ang usapan nila.

"Aba, nandito ka pala, Miss Jacey. Akala ko hindi ka na papasok."

"Ano 'yon?" Hindi pa man nakakasagot si Jacey, si Lorien na ang naunang tanungin si NIel.

"May reservation na po ako sa restaurant ngayong tanghali."

"Kung gano’n, tara na. Gutom na rin ako." Tumayo si Lorien, kinuha ang coat sa sandalan ng upuan at isinuot.

"Sir… sandali lang po…" Pagpigil ni Jacey.

"Pag-usapan na lang natin 'yan mamayang hapon."

"Hindi na po aabot mamaya…Sir!" Hindi pa siya tapos magsalita pero lumakad na si Lorien palabas. Napilitan si Jacey na habulin siya.

"Sir, pakiusap lang po…" Hinabol niya ito at inabutan sa harap ng elevator.

Si Niel na nakatayo sa tabi ay palihim na sumulyap, pero halatang wala ring pakialam si Lorien. Napaatras pa nang kaunti si Niel nang bigla na lang hawakan ni Jacey ang braso ni Lorien.

"Sir Lorien"

Hindi na niya nagawang magsalita pa dahil nandoon si Niel. Alam niyang ayaw ni Lorien na malaman ng iba ang tungkol dito.

Habang bumubukas ang elevator, napatingin si Lorien sa braso niya—at nakita ang kamay ni Jacey na nakakapit doon.

Pagbukas ng elevator, hindi alam ni Niel kung ano ang unang ikagugulat niya—ang pagkapit ni Jacey sa boss nila, o ang taong nasa loob ng elevator.

"Lorien!!" sigaw ng isang babae mula sa loob ng elevator.

Sabay silang napalingon ni Lorien at Jacey sa direksyon ng boses.