บทที่ 4 จากอันเดอร์บอสสู่พนักงานส่งของ (1/2)

บทที่ 4

จากอันเดอร์บอสสู่พนักงานส่งของ

เวอร์โกควรจะรู้ตัวตั้งแต่ขึ้นมาบนรถบรรทุกขนส่งพัสดุของเอฟฟรัง เอกซ์เพรสคันนี้แล้ว

เขาถูกหลอกให้มาเป็นแรงงานชัด ๆ!

“นี่ต้องขนจนถึงเมื่อไร?” เวอร์โกเป็นอัลฟ่าที่จัดว่าร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์กว่าอัลฟ่าในวัยเดียวกันค่อนข้างมาก เนื่องจากเป็นลูกชายคนโตของบอสแห่งแก๊งมาเฟียยักษ์ใหญ่จึงได้รับการบำรุงและฝึกขัดเกลามาเป็นอย่างดี แต่เขายกกล่องพัสดุกล่องใหญ่ที่ดูจะน้ำหนักเกินที่ลงทะเบียนไว้มาจนเกือบเต็มคันรถแล้ว เชร์ผู้ถือใบตรวจสอบพัสดุแทบไม่ได้ออกแรงช่วยก็ยังเดินนำเขาไปขนของมาเพิ่มอีก พวกพนักงานยิ่งแล้วใหญ่ พอเห็นว่าเชร์พาคนมาด้วยก็ออกรถไปทำงานกันโดยไม่อยู่รอช่วยเลยสักคน ตอนนี้เวอร์โกเหงื่อไหลโทรมกายจนเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำแล้ว

“นั่งรถฟรีก็หุบปากแล้วทำงานไป”

เชร์ยังคงความเป็นโอเมก้าปากเสีย จนเวอร์โกยิ่งหมดอารมณ์จะขนของมากกว่าเก่า

เวอร์โกยัดกล่องพัสดุกล่องสุดท้ายเข้าไปในท้ายรถอย่างหัวเสีย เขากลับรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวจากด้านข้าง เวอร์โกคว้ามือที่พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็วก่อนจะถึงตัว

“โอ๊ย! ทำอะไรของแกฟะ ไอ้กร๊วก!”

ในมือของเขาคือข้อมือบางภายใต้แขนเสื้อแจ็กเกตตัวหลวมโพรกของเชร์ เวอร์โกส่งสายตาเยียบเย็นมองอีกฝ่าย “คิดจะทำอะไร?”

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น ในมือของโอเมก้าคืออมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีแท่งใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ได้แกะห่อ

“ไอ้บ้านี่ คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ ไม่อยากกินก็พูดกันดี ๆ สิฟะ!”

เวอร์โกคลายมือออกอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาทำรุนแรงเกินไปหน่อยจริง ๆ เจ้าโอเมก้าปากเสียนี่จะไปสร้างอันตรายแก่เขาได้อย่างไร

“ให้ตายสิ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมตาแก่ถึงไว้ใจนายขนาดนี้ อัลฟ่ามันก็เหมือน ๆ กันหมดนั่นแหละ มีแต่พวกชอบใช้ความรุนแรง”

เวอร์โกถูกเหมารวมกับอัลฟ่าชั้นต่ำพวกนั้นก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

“นายก็ไม่เห็นจะต้องยื่นมือมาเร็วขนาดนั้น ฉันนึกว่าถูกโจมตี”

“ตลกล่ะ ใครเขาจะมาตีเอ็งกลางเมืองแบบนี้”

เชร์สะบัดหน้าเดินขึ้นรถอย่างอารมณ์เสีย ข้อมือของเขากลับถูกรั้งไว้อีกครั้ง แต่เป็นการสัมผัสอย่างนุ่มนวลต่างจากครั้งก่อนที่โดนบีบจนเจ็บ ถึงกระนั้นเชร์ก็ยังชักมือกลับมาอย่างตกใจอยู่ดี “จะทำไร?”

เวอร์โกได้แต่มองมือของตนที่เพิ่งถูกปฏิเสธ นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่สวยสั่นเครือด้วยความหวาดระแวง เจ้าโอเมก้านี่คงโกรธเขาเข้าแล้วจริง ๆ ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจ แต่ก็ควรแสดงความรับผิดชอบเสียหน่อย

“ฉันขอโทษ”

เชร์เพียงจ้องเวอร์โกนิ่งด้วยความไม่เข้าใจ สุดท้ายจึงเดินขึ้นรถไป

“ขี้เก๊กซะไม่มี”

เวอร์โกไม่ชอบฉายาที่งอกเพิ่มมาใหม่ แต่เขาเพียงแค่ขึ้นรถตามไปโดยไม่ได้เถียง ทันทีที่นั่งลงเชร์ก็โยนของใส่เขาอีกครั้ง

“กินซะ จะได้มีแรงขนของ”

เวอร์โกรับอมยิ้มรสสตรอวเบอร์รีก่อนที่มันจะลอยมาถึงตัว เขาไม่ชื่นชอบของหวานเท่าไรนัก แต่เมื่อครู่เขาเสียแรงไปมากจริง เติมน้ำตาลเสียหน่อยก็ดี “ขอบใจ”

“อืม” เชร์สตาร์ตรถ ก่อนที่จะออกตัวเขาก็กระซิบเสียงแผ่วเบา “ขอบใจที่มาช่วย ไอ้ขี้เก๊ก”

งานครั้งนี้คือการนำพัสดุที่มีพื้นที่จัดส่งออกนอกประเทศจากศูนย์รวบรวมพัสดุส่งไปยังท่าเรือขนส่ง เวอร์โกเคี้ยวอมยิ้มที่เหลืออยู่ในปากแล้วไปทำหน้าที่แรงงานจำเป็นต่อ

ขณะที่กำลังยกพัสดุ อัลฟ่าจมูกดีอย่างเขากลับได้กลิ่นที่แสนคุ้นเคย

กลิ่นเลือด

เวอร์โกหยิบพัสดุกล่องเล็กน้ำหนักเบาหวิวจนแทบไม่ต้องใช้แรงยก กล่องนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูท่าจะเป็นหนึ่งในกล่องที่เชร์เป็นคนขนมาเอง

“เอากล่องเล็กมานี่ นายไปขนกล่องหนัก ๆ นู่น ใช้กล้ามเนื้ออัลฟ่าให้เป็นประโยชน์หน่อยดิ๊”

เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น แต่ไหนแต่ไรเคยเจอแต่โอเมก้าโดนเอาเปรียบเนื่องจากมีสรีระที่อ่อนแอกว่าเพศอื่น เพิ่งเคยเจอโอเมก้ามาเอาเปรียบอัลฟ่าเพราะความแข็งแรงก็วันนี้

เชร์แย่งกล่องในมือเขา เวอร์โกกลับจับแน่นไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยสิฟะ คนจะรีบทำงาน”

“กล่องนี้ไม่ได้”

“อะไรของเอ็ง? ส่งของก็ต้องส่งให้ครบสิฟะ จะฮุบของไว้เองไม่ได้นะเฟ้ย”

“ที่อยู่จัดส่งนี้ คือบ้านฉัน”

ฐานบัญชาการหลักแห่งเซเทอร์ แฟมิลี แก๊งมาเฟียผู้มีอิทธิพลครอบครองทั่วทั้งประเทศเอเรียล และยังขยับขยายอำนาจไปอีกหลายประเทศทั่วโลก แน่นอนว่าสถานที่สำคัญเช่นนี้ย่อมต้องปิดเป็นความลับระดับสูง ไม่มีบ้านเลขที่แน่ชัด แต่เพื่อความสะดวกในการเข้าถึงสาธารณูปโภค จึงต้องมีที่อยู่บังหน้ามากำกับไว้ และพัสดุกล่องน้อยกล่องนี้ก็กำกับที่อยู่จัดส่งไปยังที่แห่งนั้น

“ของนายเรอะ? งั้นก็คงเก็บไว้ได้มั้ง แต่ต้องไปแจ้งเจ้าหน้าที่ก่อนอยู่ดี”

“ไม่ ระบุไปว่าพัสดุส่งถึงเรือขนส่งแล้วซะ”

“สรุปจะเอาไปหรือไม่เอาไปกันแน่ ไอ้ขี้เก๊กเรื่องมาก”

เวอร์โกปราดสายตาดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่สมาชิกในแฟมิลีทุกคนต่างก็เกรงกลัว “ทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

กลิ่นโกโก้เข้มข้นที่ควรจะนำพาให้ผู้คนสงบใจกลับถูกสอดแทรกมาด้วยกลิ่นขมปร่าของกาแฟ สร้างกลิ่นอายแสนกดดันแห่งอัลฟ่าผู้นำทำให้โอเมก้ารู้สึกราวกับเป็นเด็กน้อยไร้ทางสู้ จำต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างไม่มีทางเลือก เชร์เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความหวาดกลัวที่แสดงออกมาทางสีหน้า แต่เขาไม่สามารถปกปิดความหวาดกลัวในกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าได้

เชร์บันทึกพัสดุกล่องนั้นว่าจัดส่งแล้วด้วยมือสั่นเทา

วานิลลาเจือมะลิที่เคยหอมกรุ่นพลันหม่นหมอง กลิ่นอายแห่งความหวาดกลัวของโอเมก้าทำให้เวอร์โกได้สติ เขารีบควบคุมอารมณ์ของตัวเอง เก็บกลิ่นแสนอึดอัดของตนกลับลงไป

“ไปเถอะ”