บทที่ 3 เบาะแสที่ขาดหาย

บทที่ 3

เบาะแสที่ขาดหาย

เพลงเฮฟวีเมทัลดังระงมจนแก้วหูสั่นคลอน เวอร์โกกดปิดเครื่องเล่นเพลงในรถซีดานสีขาวสะอาด

“เฮ้ย ปิดไมฟะ?” เชร์สบถก่อนจะกดเปิดเพลงใหม่

เวอร์โกกดปิดมันอีกครั้ง “เปิดเสียงดังขนาดนี้ มันขับรถอันตราย ปิดไปซะ”

แน่นอนว่าเชร์กดเปิดทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ “ตลกล่ะ ขับรถกระจอกเองแล้วไปโทษเพลงล่ะสิ ฉันไม่เหมือนเอ็งหรอกเฟ้ย ไอ้น้อง”

เวอร์โกกดปุ่มปิดเครื่องเล่นเสียงพร้อมกับคว้ามือที่เอื้อมมาจะเปิดมันใหม่ไว้แน่น “หัดพูดจาให้มันดี ๆ บ้างไม่เป็นหรือไง? อีกอย่าง ฉันอายุมากกว่านายหนึ่งปี นายต่างหากที่เป็นไอ้น้อง”

“อะไรของเอ็งฟะ? ฉันจะพูดยังไงมันก็เรื่องของฉัน จะขับรถไงมันก็เรื่องของฉัน ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

เชร์หันขวับมาค้อนใส่เวอร์โกไปหนึ่งยกก่อนจะละสายตากลับไปมองถนนต่อ ครั้งนี้เจ้าโอเมก้าหยาบคายไม่ได้สวมแว่นกันแดดแล้ว แต่เสียบห้อยไว้กับคอเสื้อแทนด้วยกลัวว่าจะโดนบรานโดยึด

เวอร์โกถอนหายใจอย่างปลดปลง ยอมปล่อยมือให้เชร์กดเปิดเครื่องเล่นเพลงต่อ หากเป็นตามปกติ อันเดอร์บอสผู้สั่งได้ทุกอย่างตามต้องการเช่นเขาไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้ถึงเพียงนี้แน่ นี่เขาจะใจอ่อนกับโอเมก้าเกินไปหรือเปล่า…

นัยน์ตาสีเขียวแกมน้ำเงินแห่งท้องทะเลเหลือบมองคนขับรถด้านข้าง จะว่าไปก็นึกไม่ถึงว่าโอเมก้าที่หยาบกระด้างขนาดนี้จะมีหน้าตาที่น่ารักชวนมองไม่ใช่น้อย แพขนตางอนงามล้อมกรอบยิ่งขับให้ดวงตากลมโตสีฟ้ากระจ่างใสดูโดดเด่น เข้าคู่กันกับผมสีเบจตกระใบหน้า ปากอิ่มที่คาบก้านอมยิ้มอยู่ตลอดเวลาราวกับคนแก่คาบบุหรี่มีสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ยิ่งชวนให้ดวงหน้าน่ารักน่าเอ็นดู

“ถึงแล้ว”

เวอร์โกหยุดคิดเรื่อยเปื่อย เขากุมปืนพกที่ยืมมาจากบรานโดแน่นแล้วลงจากรถ เดินตรงไปยังบ้านของมาร์สพร้อมกับเชร์

“เละตุ้มเป๊ะเลยนี่หว่า”

เชร์อ้าปากค้างจนอมยิ้มแทบร่วง ลูกบิดประตูหน้าบ้านถูกทำลายด้วยของมีคมจนทิ้งรอยบากขนาดใหญ่ เมื่อผลักบานประตูเข้าไป ก็พบว่าทั่วบ้านก็เต็มไปด้วยเศษซากเครื่องเรือนระเกะระกะ รอยกระสุนและของมีคมฝากไว้ตามผนังจนเป็นรูแหว่งเต็มไปหมด เรียกได้ว่าอยู่ในสภาพพังพินาศ เวอร์โกเดินตรงไปที่คราบเลือดแห้งกรัง

“เลือดแห้งขนาดนี้ คงจะผ่านมานานแล้ว ไม่มีใครมาดูคุณตามาร์สเลยหรือไง?” เวอร์โกถามเสียงเย็น แม้จะไม่ได้สนิทสนมดั่งครอบครัวปกติ แต่ก็มีศักดิ์เป็นถึงพ่อบุญธรรมตามกฎหมายของแม่ การที่มาร์สโดนโจมตีอย่างเอิกเกริกโดยไม่คิดจะทำลายหลักฐานเลยแม้แต่น้อย เป็นการหยามศักดิ์ศรีกันเห็น ๆ

เชร์ยักไหล่ “ตาแก่มาร์สทำตัวลึกลับจะตายชัก ไม่สุงสิงกับเพื่อนบ้าน ไม่ขึ้นรถบัสฉันไปพร้อมกับคนแก่คนอื่น ทั้งยังไม่ค่อยจะอยู่บ้านสักเท่าไร และอีกอย่าง หากไม่ไปรบกวนความสงบสุขของคนอื่น จะก่ออาชญากรรมแบบไหนก็ได้ในเอฟฟรัง เป็นมาเฟียก็น่าจะรู้อยู่นี่”

ความโกรธพวยพุ่งขึ้นมาในใจของเวอร์โกจนแผ่กลิ่นอายกดข่มโดยไม่รู้ตัว เมื่อดวงตาแสนเย็นชาสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าสั่นระริกของเชร์ เขาจึงรีบข่มกลั้นความขุ่นแค้นกลับลงไป

นอกจากร่องรอยการต่อสู้กับข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่พังเสียหาย เวอร์โกก็ไม่พบอะไรในบ้านอีก อันเดอร์บอสหนุ่มได้แต่ยอมกลับไปมือเปล่า

เพลงเฮฟวีเมทัลถูกขัดจังหวะด้วยสายเรียกเข้า เป็นบรานโดที่โทรมาหาลูกบุญธรรม

“มีไร?” เชร์ถามเสียงห้วน

“เจ้าหนู ปลอดภัยดีใช่ไหม?”

“ไม่ปลอดภัยจะรับสายได้เรอะ ขัดอารมณ์จริง คนกำลังฟังเพลงมัน ๆ”

“เฮ้อ เธอนี่ไม่น่ารักเอาเสียเลย ช่างเถอะ เมื่อกี้เกร็กส์โทรมาน่ะ บอกว่าคนขาด กลับมาแล้วไปช่วยเขาหน่อยสิ”

“ได้”

“แล้วก็…”

สายถูกตัดก่อนที่บรานโดจะทันได้พูดจบประโยค เสียงเพลงหนวกหูดังขึ้นมาอีกครั้งจนเวอร์โกยกมือปิดหูแทบไม่ทัน

“ทำไมนายไม่รอฟังคุณลุงบรานโดพูดให้จบก่อน?” เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น เขาขัดใจต่อทุกการกระทำของเจ้าโอเมก้าคนนี้นัก

“ตาแก่จะพูดอะไรฉันรู้อยู่แล้ว เอ็งก็น่าจะรู้นี่”

เวอร์โกเหลือบมองกระจกมองหลัง หลังจากพวกเขาออกมาจากบ้านของมาร์สสักพักก็มีรถคันหนึ่งขับตามมา เวอร์โกเองก็จับตาดูไว้อยู่ตลอด หากว่ามีอะไรผิดสังเกตเขาก็พร้อมจะเปิดฉากยิงได้ทุกเมื่อ

“ขับวนเข้าในตัวเมืองแล้วสลัดทิ้งซะ ฉันไม่อยากนำความเดือดร้อนไปให้คุณลุงบรานโด”

“หนวกหู อย่ามาสั่งกันนะเฟ้ย!”

เชร์เหยียบคันเร่งจนจมมิด เขาปาดแซงรถที่ขวางหน้าทุกคัน ถนนสองเลนที่มีรถไม่หนาแน่นเปิดให้เชร์เห็นช่องว่างในการแทรกตัวตลอดเส้นทาง แม้ส่วนใหญ่จะเฉียดฉิวมากก็ตาม

เวอร์โกจับราวยึดเหนือหน้าต่างไว้แน่น รถสะบัดไปมารวดเร็วจนเขาเริ่มจะตาลาย เจ้านี่คิดว่ากำลังขับรถสปอร์ตอยู่หรืออย่างไร?!

รถซีดานขับเข้าสู่ถนนเส้นเปลี่ยวอีกครั้ง เชร์เลี้ยวเข้าไปจอดในโกดังเก็บรถโดยไร้รอยขีดข่วนได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ เวอร์โกกุมหัวใจที่เต้นรัวแรงหลังผ่านประสบการณ์เฉียดตายมานับสิบครั้งในเวลาไม่ถึงสิบนาที

“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว? อ่อนว่ะ” เชร์ยิ้มหยันก่อนจะเปิดประตูรถลงไป

เวอร์โกสบถก่อนซวนเซลงจากรถตามไป

บรานโดยืนรอพวกเขาที่หน้าประตูอยู่แล้ว อดีตนักฆ่าผิวปากอย่างอารมร์ดี “เป็นไงบ้าง หนุ่มน้อย ยินดีด้วยที่ผ่านประตูผีมาได้โดยสวัสดิภาพ”

“นึกว่าจะไม่ได้บอกลาคุณแม่แล้วครับ” ก่อนหน้านี้ เวอร์โกไม่เข้าใจว่าทำไมบรานโดต้องให้เชร์เป็นคนขับรถพาเขาไปส่ง แค่ให้เขายืมรถแล้วบอกเส้นทางก็พอ ในตอนแรกเวอร์โกคิดว่าบรานโดคงกลัวว่าเขาจะหลงทาง แต่หลังจากผ่านทัวร์นรกมาได้ เขาก็คิดว่าบรานโดคงคิดเผื่อไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุถูกสะกดรอยตาม

เวอร์โกชำเลืองมองโอเมก้าจอมหยาบคาย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฝีมือขับรถของเจ้านี่เป็นของจริง เป็นเขาคงจะสลัดมาอย่างราบคาบโดยไม่ต้องปะทะกันเช่นนี้ไม่ได้แน่

บรานโดได้ยินคำตอบของเวอร์โกก็หัวเราะชอบใจแล้วหันไปหาเชร์ “กี่นาที?”

“สิบสองได้มั้ง” เชร์ตอบแล้วเดินจากไป

เวอร์โกได้แต่ถามด้วยความสงสัย “สิบสองนาที?”

“อ้อ เวลาที่เจ้าพวกนั้นจะตามมาถึงน่ะ แต่สบายใจได้ ต่อจากนี้เป็นงานของฉันเอง หน้าที่รักษาอาณาเขตเป็นของเจ้าของบ้าน เธอไปกับเชร์เถอะ”

เวอร์โกมองตามโอเมก้าที่บรานโดบอกให้เขาไปด้วย เชร์เดินไปหยิบเสื้อแจ็กเกตแขนยาวตัวหนึ่งกับป้ายห้อยคอที่แขวนอยู่บนผนังด้านหนึ่งอันเรียงรายไปด้วยชุดเครื่องแบบและป้ายพนักงานหลากหลายหน่วยงานแขวนไว้เป็นแถวยาว

อย่าบอกนะว่า…

เวอร์โกมองรถกับเสื้อพนักงานสิบกว่าแบบในโกดังก็ตกตะลึงในทันที

“เขาทำงานกี่อย่างกันแน่?”

บรานโดได้ยินดังนั้นก็หัวเราะด้วยความขบขัน “ไม่ใช่งานหรอก เป็นงานอดิเรกน่ะ”

“หา?” เวอร์มองดูรถดับเพลิงขนาดเล็ก รถพยาบาล และรถอื่น ๆ ที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่งานซึ่งทำเป็นงานอดิเรกได้ “นี่มันงานอดิเรกประเภทไหนกัน?”

บรานโดยักไหล่ “ช่วยไม่ได้ เจ้าเด็กนี่ชอบขับรถมากเลยน่ะสิ ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทำนู่นทำนี่ไม่ยอมทำ มีแต่ขับรถนี่แหละที่พุ่งเข้าไปทำเอง ฉันฝากให้เข้าไปขับให้ที่ไหนได้ก็ฝากไปหมด”

“พิลึกคน” เวอร์โกได้แต่พึมพำเสียงเบา

“ตาแก่ เอากุญแจฉันไปไว้ไหน?!” เชร์ตะโกนมาจากอีกด้านของโกดัง

กุญแจถูกโยนมาใส่ลำตัว เวอร์โกรับไว้โดยสัญชาตญาณ

“เธอเองก็ไปด้วยสิ ถูกตามล่าอยู่ไม่ใช่รึไง ออกไปสำรวจดูลาดเลาเสียหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ”

กล่าวจบ บรานโดก็ควงมีดคู่ใจเดินออกจากโกดังไป เพื่อรอดักรถคันที่ไล่ตามเวอร์โกกับเชร์มา

เวอร์โกจึงได้แต่ตามเชร์ไปตามที่บรานโดบอก เชร์คาบอมยิ้มยืนรออยู่หน้ารถคันหนึ่งในบรรดารถนับสิบชนิดจอดเรียงรายเป็นแถวยาว รถคันนั้นเป็นรถบรรทุกที่ติดสติกเกอร์เป็นคำว่า ‘เอฟฟรัง เอกซ์เพรส’

เมื่อเชร์เห็นว่าคนที่เอากุญแจมาให้เขาไม่ใช่บรานโดแต่เป็นเจ้าคนแปลกหน้า เชร์ก็ขยับก้านอมยิ้มในปากขึ้นลงไปมาไล่คน

“ตามมาทำไมฟะ อยากมีเรื่อง?”

เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น “คุณลุงบรานโดบอกให้ฉันมากับนาย”

“ชิ ตาแก่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

แม้จะแสดงท่าทีก้าวร้าวดังเดิม แต่สายตาของเชร์ที่มองไปทางประตูที่บรานโดเดินจากไปนั้น ไม่สามารถปกปิดความประหลาดใจอันแฝงไว้ซึ่ง…ความหวาดกลัว

โอเมก้าสบถอีกครั้งก่อนจะคว้ากุญแจไปจากมือของเวอร์โกแล้วขึ้นรถฝั่งที่นั่งคนขับนำไปก่อน เวอร์โกจึงเดินไปขึ้นที่นั่งข้างคนขับที่เหลืออยู่ ทันทีที่เขาปิดประตู เสื้อแจ็กเกตสีแดงก็ถูกปาใส่เต็มหน้า

“ทำอะไรของนาย?!” เวอร์โกผู้เยือกเย็นว่าจะไม่หงุดหงิดเจ้าคนไร้มารยาทนี่แล้วตะโกนลั่น

“ใส่ซะ ได้เวลาทำงานแล้ว ไอ้ลูกคุณหนู”

“ฉันชื่อเวอร์โก!” เวอร์โกคำรามลอดไรฟันด้วยความโมโห เขาตัดสินใจจะไม่สนใจเจ้าโอเมก้าผู้หยาบกระด้างอีก มิเช่นนั้นเขาคงเดือดดาลจนสมองสุกก่อนได้เจอตัวมาร์สแน่ เวอร์โกหยิบเสื้อขึ้นมาดู เป็นเสื้อแจ็กเกตแขนยาวสีแดง เครื่องแบบพนักงานขนส่งของเอฟฟรัง เอกซ์เพรส เชร์เองก็ใส่แล้วตัวหนึ่ง แถมยังห้อยป้ายพนักงานเสร็จสรรพ เพียงแต่...

“เสื้อนายมันตัวเล็กไป”

“เรื่องมากจริง” เชร์บุ้ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อสตาร์ตเครื่องติดเขาก็ยกยิ้ม “คาดเข็มขัดให้ดีล่ะ”