MasukYuhei’s POV
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang sinabi ni Elijah—“Kapag napatunayang kasangkot ka, hindi kita poprotektahan.” Parang kutsilyong paulit-ulit na sumusugat sa dibdib ko. Hindi dahil sa sakit ng sugat, kundi dahil sa katotohanang totoo iyon. Wala akong kakampi sa mundong ito. Kahit ang lalaking kinakapitan ko para mabuhay, handa akong bitawan sa oras na maging sagabal ako.Kinabukasan, maaga akong buHindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang salitang succession.Sa lahat ng posibilidad na inasahan niya bago pumunta roon, hindi iyon kasama.Inasahan niyang pagbabantaan siya ni Liang Zhen.Posibleng subukan siyang bilhin.Posibleng lokohin.Posibleng gamitin laban sa mga taong mahalaga sa kanya.Pero hindi niya inasahan na ang taong matagal niyang hinahabol ay hindi interesado sa pagtatanggol sa sarili nito.Parang mas interesado pa itong pag-usapan ang mangyayari pagkatapos niya.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong nakakabahala ang usapan.Tahimik ang opisina habang nakatayo si Yuhei sa gitna ng silid. Sa likod ng salamin, makikita ang maulap na kalangitan at ang malawak na lungsod sa ibaba. Mula rito, parang napakaliit ng lahat. Mga sasakyan. Mga gusali. Mga tao.Mga buhay.Marahil iyon ang dahilan kung bakit naging ganito si Liang Zhen.Kapag matagal mong ti
Sa loob ng maraming buwan, si Liang Zhen ay naging isang pangalan lamang.Isang anino sa likod ng mga operasyon.Isang boses na lumilitaw sa mga screen.Isang presensyang hindi mahawakan pero palaging nararamdaman.Ngayon, nakatayo siya ilang metro lang ang layo kay Yuhei.At ang unang bagay na napansin ni Yuhei ay hindi ang kapangyarihan nito.Hindi ang awtoridad.Hindi ang takot.Kundi ang katahimikan.Walang bantay sa silid.Walang armas na nakalabas.Walang pwersahang pagpapakita ng kontrol.Parang hindi kailangan.Parang sapat na ang presensya nito para malaman ng lahat kung sino ang may hawak ng sitwasyon.Malawak ang opisina. Moderno pero hindi marangya. May malalaking bintana na nakatanaw sa bahagi ng lungsod na halos hindi naabot ng ordinaryong tao. Ang liwanag mula sa maulap na langit ay pumapasok sa loob, nagbibigay ng malamig na kulay sa buong sil
Walang nagsubok na pigilan si Yuhei kinabukasan.Hindi dahil sang-ayon sila sa desisyon niya. Hindi rin dahil tanggap nila ito. Ang totoo, pagod na silang ulitin ang parehong argumento na paulit-ulit ding bumabangga sa parehong pader. Ilang beses na nilang sinabi na bitag ito. Ilang beses na nilang pinaalala na iyon mismo ang gusto ng system. At ilang beses na ring ipinakita ni Yuhei na kahit alam niya ang lahat ng iyon, hindi pa rin siya uurong.Minsan may mga taong tumitigil dahil natatakot.Si Yuhei ay kabaligtaran.Kapag mas delikado ang daan, mas lalo niyang gustong malaman kung ano ang nasa dulo.At iyon ang dahilan kung bakit tahimik ang buong base nang gabing iyon.Hindi dahil walang iniisip ang mga tao sa loob.Kundi dahil pare-pareho silang may iniisip na ayaw nilang sabihin.Nakatayo si Leon sa harap ng malaking monitor habang paulit-ulit na tinitingnan ang coordinates na ipinadala ng system. Tatlong
Walang nagsalita matapos ang sinabi ni Yuhei.Nanatili ang katahimikan sa war room kahit patuloy na umiilaw ang mga monitor sa paligid nila. Ang database na natagpuan ni Leon ay nakabukas pa rin sa malaking screen, parang isang tahimik na paalala na mas matagal silang pinag-aaralan kaysa sa inaakala nila. Nakadisplay pa rin ang profile ni Yuhei, kasama ang mga salitang tila isinulat ng isang taong hindi tumitingin sa tao bilang tao, kundi bilang isang proyekto.Adaptability: Exceptional.Emotional Detachment: Increasing.Leadership Probability: Significant.Paulit-ulit na bumabalik ang tingin ni Elijah sa mga linyang iyon.Hindi dahil naniniwala siya sa assessment.Kundi dahil nakakatakot kung gaano ito kalapit sa katotohanan.At mas nakakatakot na hindi iyon itinanggi ni Yuhei.Sa kabilang bahagi ng silid, nakaupo si Leon habang nakahawak sa gilid ng mesa. Hindi niya alam kung dapat ba niyang
CHAPTER 83Selection ProcessMabilis silang nakalabas sa warehouse, pero hindi ibig sabihin noon ay ligtas na sila.Pagdating pa lang nila sa labas, agad silang sinalubong ng tunog ng paparating na sasakyan mula sa magkabilang dulo ng kalsada. Hindi ordinaryong backup ang dating nito. Masyadong coordinated. Masyadong eksakto ang timing.“This way!” sigaw ni Riven habang mabilis na gumalaw papunta sa makitid na side alley sa gilid ng warehouse district.Walang nagtanong. Sumunod agad sila.Si Yuhei ang nasa unahan, diretso lang ang tingin habang mabilis ang hakbang. Sa likod niya sina Elijah at Adrian, habang si Riven ang nagbibigay ng directions base sa live updates ni Leon mula sa base.“North route compromised,” sabi ni Leon sa comms. “May units na gumagalaw papunta diyan!”“Of course meron,” sagot ni Riven habang lumiliko sila sa isa pang eskinita.Tahimik si Yuhei.Hindi dahil kalmado siya.Kundi dahil masyado nang mabilis ang takbo ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik sa kanya ang
Pagpasok nila sa warehouse, agad bumigat ang pakiramdam ng paligid. Hindi dahil madilim o luma ang lugar, kundi dahil masyadong maayos ang lahat. Walang kalat. Walang random na gamit. Walang kahit anong mukhang iniwan nang walang dahilan. Parang bawat sulok ay sinadyang magmukhang walang laman habang may tinatago.Nag-echo ang mahihinang yabag nila sa sementadong sahig habang dahan-dahan silang sumusulong sa loob. Si Riven ang unang nag-scan ng paligid, hawak ang baril pero hindi nanginginig ang kamay. Si Yuhei naman ay diretso lang ang tingin, parang hindi niya iniisip kung trap ba ito o hindi. Ang mahalaga sa kanya, nasa loob na sila.At iyon ang pinaka-kinatatakutan ni Elijah.Hindi na tinatanong ni Yuhei kung delikado.Automatic na niyang tinatanggap.“East side is clear,” bulong ni Riven sa comms.“Too clear,” sagot ni Leon mula sa base. “Walang heat signatures except sa inyo.”Huminto si Yuhei sandali, tumingin sa mataas na steel beams ng warehouse bago muling naglakad.“They ev
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako
Yuhei’s POVMay kakaibang katahimikan sa Laguna kapag gabi.Hindi ‘yung payapang katahimikan—kundi ‘yung klase na parang may nakatingin sa’yo kahit wala kang nakikita. Huminto ang sasakyan sa gilid ng isang lumang building. Walang karatula. Walang ilaw sa labas.Pero ra
Yuhei’s POVHindi ko na kilala ang mansion na ito.Dati, tahimik lang. Parang kulungan na may gintong rehas. Ngayon—punô ng tunog ng keyboard, radio chatter, at yabag ng mga taong handang mamatay kung kailangan.War room na talaga.May mga mapa sa mesa. Red mar
Yuhei’s POVMay mga sugat na kahit gumaling ang balat, naiwan ang kirot.Tatlong araw na ang lumipas mula nang gumuho ang mundo ko.Tatlong araw na nakahiga si Elijah sa ICU.Tatlong araw na halos hindi ako umaalis sa tabi ng kama niya.Hindi ko mabila







