INICIAR SESIÓNYuhei’s POV
Ang unang pumasok sa isip ko nang bumukas ang pinto ng sasakyan ay hindi takot.Kawalan.Kawalan ng kulay. Kawalan ng ingay. Kawalan ng pag-asa.Dinala nila ako sa isang pribadong gusali sa gilid ng Batangas City. Walang karatula. Walang kahit anong palatandaan kung ano ang lugar. Mataas ang bakod, may mga guwardiya sa bawat kanto, at ang mga mata nila ay malamig—sanay sa mga taong ikinukulong nang walang tanong.Isang selda na mukhangAng mga alaala ay parang salamin. May mga bahagi itong malinaw. May mga bahagi namang nababasag at nawawala. At minsan, may mga pirasong hindi mo alam na nawawala hanggang sa may magpaalala sa iyo na may kulang. Tahimik ang war room. Walang nagsasalita. Walang gumagalaw. Nakatitig lamang si Elijah kay Yuhei habang ang huli ay nakatayo sa gitna ng silid na parang nawalan ng balanse. Hindi dahil sa sakit. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa pakiramdam na may kung anong bahagi ng sarili niya ang biglang nagising. May mga mukha. May mga tunog. May ulan. May boses. Pero walang malinaw na sagot. "I know you." Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Yuhei ang sinabi ni Elijah. Dapat ay imposible iyon. Wala siyang naaalala. Hindi niya kailanman nakita ang lalaking ito bago sila nagkakilala. Iyon ang pinaniniwalaan niya. Pero habang tinitingnan niya si Elijah ngayon, may kakaibang pakiramdam na hindi niya maalis. Parang may matagal nang pamilyar na presensya. Parang may
Minsan, hindi ang mga bagay na naaalala mo ang pinakanakakatakot. Kundi ang mga bagay na dapat ay naaalala mo pero hindi mo maalala. Tahimik na nakaupo si Yuhei sa loob ng sasakyan. Naka-off na ang makina. Nakapatay ang ilaw. Sa labas, unti-unti nang dumidilim ang kalangitan. Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya nagsasalita. Paulit-ulit lang sa isip niya ang iisang tanong. Paano ako naging bahagi ng Project Winter? Wala siyang maalala. Walang mission. Walang operasyon. Walang mga taong konektado rito. Wala. Pero habang mas pinipilit niyang alalahanin, mas lumalala ang pakiramdam sa dibdib niya. Parang may pinto sa isip niya na matagal nang nakasara. At ngayon, may kung anong pilit itong binubuksan mula sa kabilang panig. Napapikit siya. Huminga nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. At saka... Ulan. Malakas na ulan. Malamig. Madilim. May isang ilaw sa malayo. At isang boses. Keep your eyes open. Bigla siyang napadilat. Mabilis ang paghinga niya. Pawis ang noo n
Walang gumalaw matapos mag-black ang monitor.Ang mga huling salitang naiwan sa screen ay parang nanatili sa hangin.ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING?Simple.Maikli.Pero sapat para guluhin ang isang bagay na matagal nang tinanggap bilang katotohanan.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang hindi inaalis ang tingin dito. Para bang kapag mas matagal niya itong titigan, may panibagong sagot na lilitaw.Pero wala.Itim lang.Tahimik.Parang hindi nangyari ang lahat."Elijah."Mahina ang tawag ni Leon.Hindi siya lumingon."Elijah."Mas matigas na ngayon ang boses nito.Dahan-dahan siyang huminga.Pagkatapos ay tumingin sa kanila.At sa unang pagkakataon mula nang makilala siya nina Leon at Riven, mukhang hindi niya alam ang susunod niyang gagawin."Patay siya."Mababa ang boses niya.Parang kinakausap niya ang sarili niya."Patay siya."Tahimik."Ako mismo ang nakakita."Lumapit si Riven nang isang hakbang."Then explain that."Napatingin si Elijah sa monitor.Hindi niya kaya.
Ang katahimikan ay may iba't ibang klase.May katahimikang payapa.May katahimikang nakakailang.At may katahimikang parang unti-unting lumulubog ang isang tao sa malamig na tubig.Iyon ang uri ng katahimikang bumalot sa war room.Nakatayo si Elijah ilang hakbang ang layo kina Leon at Riven, pero pakiramdam niya ay milya-milya ang pagitan nila.Hindi niya sila masisi.Hindi rin niya sila masisisi kung magagalit sila.Matagal niyang itinago ang Project Winter.Matagal niyang piniling huwag magsalita.At ngayon, hindi niya kontrolado kung paano ito lalabas.Iyon ang gustong mangyari ni Ghost.Hindi lamang ilantad ang katotohanan.Kundi ilantad ito sa pinakamasamang pagkakataon."Matagal mo na itong alam."Hindi iyon tanong ni Leon.Pahayag iyon.Tahimik si Elijah."Matagal mo nang alam na ikaw ang nagbigay ng final order."Hindi pa rin siya sumagot.At ang katahimikang iyon ang mismong sagot.Napatingin si Riven kay Elijah.Maraming bagay ang gusto niyang sabihin.Maraming tanong.Maram
Ang katahimikan sa war room ay parang isang bagay na may sariling bigat.Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Elijah.I was the only one who came back.Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip nina Leon at Riven. Hindi dahil sa dramatikong dating nito, kundi dahil sa katotohanang hindi nila kailanman narinig ang pangalang Project Winter sa buong panahon na magkasama sila.Marami silang nalaman tungkol sa isa't isa sa loob ng mga taon.Mga pagkakamali.Mga dating misyon.Mga taong nawala.Mga bagay na mas mabuting ibaon na lamang sa limot.Pero hindi kailanman nabanggit ni Elijah ang Project Winter.Kahit minsan.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong mabigat ang sitwasyon.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang nakatingin sa mensaheng naiwan ni Ghost. Matagal na itong nawala sa screen, pero parang nakaukit pa rin iyon sa hangin.Ask Elijah about Project Winter.Simple.Diretso.At sapat para sirain ang katahimikan ng isang grupo."Elijah."Si Leon ang unang nagsalit
Hindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang sinabi ni Liang Zhen.We may already be too late.Sa ibang tao, maaaring ordinaryong linya lamang iyon. Isang pagtataya. Isang posibilidad.Pero hindi para kay Liang Zhen.Sa lahat ng oras na pinagmasdan niya ang lalaking ito, wala siyang nakitang pag-aalinlangan. Wala siyang nakitang panic. Wala siyang nakitang takot sa mga sitwasyong kayang magpabagsak ng ibang tao.Kaya kung may punto na sasabihin nitong baka huli na ang lahat, ibig sabihin may nangyayari na hindi nito inaasahan.At iyon ang tunay na problema.Tahimik ang opisina habang nakatayo sila sa magkabilang panig ng silid. Sa labas ng malalaking bintana, patuloy ang pag-ikot ng lungsod. Tuloy ang trapiko. Tuloy ang buhay.Hindi alam ng mga tao sa ibaba na may isang laro na matagal nang nilalaro sa likod ng mga anino.At ngayon, mukhang may bagong manlalaro na gustong sirain ang buong board."Ano'ng ibig mong sabihin?"Diretso ang tanong ni Yuhei.Tahimik muna si Liang Zhen b
Yuhei’s POVAko ang nag-set ng meeting.Neutral ground.Private conference room sa isa sa oldest hotels sa city. Walang CCTV inside. Phones surrendered outside. Tatlo lang silang papayagan.Elijah.Renxiao.Adrian Vale.Ako ang huli pumasok.
Yuhei’s POVMay klase ng dilim na hindi basta kawalan ng ilaw.Ito ‘yong dilim na may amoy.May tunog.May alaala.Nang magising ako, una kong naramdaman ang lamig ng bakal sa pulso ko. Hindi masikip, pero sapat para ipaalala sa’kin na hindi ako malaya.
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako







