LOGINSa loob ng maraming buwan, si Liang Zhen ay naging isang pangalan lamang.
Isang anino sa likod ng mga operasyon.Isang boses na lumilitaw sa mga screen.Isang presensyang hindi mahawakan pero palaging nararamdaman.Ngayon, nakatayo siya ilang metro lang ang layo kay Yuhei.At ang unang bagay na napansin ni Yuhei ay hindi ang kapangyarihan nito.Hindi ang awtoridad.Hindi ang takot.Kundi ang katahimikan.Walang bSa unang pagkakataon mula nang magkaharap sila, may nakita si Yuhei na hindi niya inaasahan sa mukha ni Liang Zhen.Pag-aalinlangan.Hindi ito takot. Hindi rin kaba sa karaniwang paraan. Ngunit may bahagyang pagbabago sa ekspresyon nito na sapat para mapansin ng isang taong matagal nang natutong magbasa ng kilos at reaksyon ng iba.At kung may isang bagay na natutunan ni Yuhei sa buong habulan nilang ito, iyon ay ang katotohanang ang mga taong tulad ni Liang Zhen ay hindi basta-bastang nawawalan ng kontrol.Kaya kung may nakapagpabago sa tono nito, ibig sabihin mahalaga iyon.Napakahalaga.Nanatiling tahimik ang opisina habang hawak pa rin ni Liang Zhen ang device sa kamay niya. Hindi nito agad itinago ang screen, pero hindi rin nito ipinakita kung ano ang laman ng mensahe.Parang may kung anong kinakalkula sa isip nito.Parang may bagong variable na biglang lumitaw sa isang equation na matagal nang sigurado ang sagot."Ano'ng nangyari?" muling tanong ni Yuhei.Ngayon ay mas diretso n
Hindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang salitang succession.Sa lahat ng posibilidad na inasahan niya bago pumunta roon, hindi iyon kasama.Inasahan niyang pagbabantaan siya ni Liang Zhen.Posibleng subukan siyang bilhin.Posibleng lokohin.Posibleng gamitin laban sa mga taong mahalaga sa kanya.Pero hindi niya inasahan na ang taong matagal niyang hinahabol ay hindi interesado sa pagtatanggol sa sarili nito.Parang mas interesado pa itong pag-usapan ang mangyayari pagkatapos niya.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong nakakabahala ang usapan.Tahimik ang opisina habang nakatayo si Yuhei sa gitna ng silid. Sa likod ng salamin, makikita ang maulap na kalangitan at ang malawak na lungsod sa ibaba. Mula rito, parang napakaliit ng lahat. Mga sasakyan. Mga gusali. Mga tao.Mga buhay.Marahil iyon ang dahilan kung bakit naging ganito si Liang Zhen.Kapag matagal mong ti
Sa loob ng maraming buwan, si Liang Zhen ay naging isang pangalan lamang.Isang anino sa likod ng mga operasyon.Isang boses na lumilitaw sa mga screen.Isang presensyang hindi mahawakan pero palaging nararamdaman.Ngayon, nakatayo siya ilang metro lang ang layo kay Yuhei.At ang unang bagay na napansin ni Yuhei ay hindi ang kapangyarihan nito.Hindi ang awtoridad.Hindi ang takot.Kundi ang katahimikan.Walang bantay sa silid.Walang armas na nakalabas.Walang pwersahang pagpapakita ng kontrol.Parang hindi kailangan.Parang sapat na ang presensya nito para malaman ng lahat kung sino ang may hawak ng sitwasyon.Malawak ang opisina. Moderno pero hindi marangya. May malalaking bintana na nakatanaw sa bahagi ng lungsod na halos hindi naabot ng ordinaryong tao. Ang liwanag mula sa maulap na langit ay pumapasok sa loob, nagbibigay ng malamig na kulay sa buong sil
Walang nagsubok na pigilan si Yuhei kinabukasan.Hindi dahil sang-ayon sila sa desisyon niya. Hindi rin dahil tanggap nila ito. Ang totoo, pagod na silang ulitin ang parehong argumento na paulit-ulit ding bumabangga sa parehong pader. Ilang beses na nilang sinabi na bitag ito. Ilang beses na nilang pinaalala na iyon mismo ang gusto ng system. At ilang beses na ring ipinakita ni Yuhei na kahit alam niya ang lahat ng iyon, hindi pa rin siya uurong.Minsan may mga taong tumitigil dahil natatakot.Si Yuhei ay kabaligtaran.Kapag mas delikado ang daan, mas lalo niyang gustong malaman kung ano ang nasa dulo.At iyon ang dahilan kung bakit tahimik ang buong base nang gabing iyon.Hindi dahil walang iniisip ang mga tao sa loob.Kundi dahil pare-pareho silang may iniisip na ayaw nilang sabihin.Nakatayo si Leon sa harap ng malaking monitor habang paulit-ulit na tinitingnan ang coordinates na ipinadala ng system. Tatlong
Walang nagsalita matapos ang sinabi ni Yuhei.Nanatili ang katahimikan sa war room kahit patuloy na umiilaw ang mga monitor sa paligid nila. Ang database na natagpuan ni Leon ay nakabukas pa rin sa malaking screen, parang isang tahimik na paalala na mas matagal silang pinag-aaralan kaysa sa inaakala nila. Nakadisplay pa rin ang profile ni Yuhei, kasama ang mga salitang tila isinulat ng isang taong hindi tumitingin sa tao bilang tao, kundi bilang isang proyekto.Adaptability: Exceptional.Emotional Detachment: Increasing.Leadership Probability: Significant.Paulit-ulit na bumabalik ang tingin ni Elijah sa mga linyang iyon.Hindi dahil naniniwala siya sa assessment.Kundi dahil nakakatakot kung gaano ito kalapit sa katotohanan.At mas nakakatakot na hindi iyon itinanggi ni Yuhei.Sa kabilang bahagi ng silid, nakaupo si Leon habang nakahawak sa gilid ng mesa. Hindi niya alam kung dapat ba niyang
CHAPTER 83Selection ProcessMabilis silang nakalabas sa warehouse, pero hindi ibig sabihin noon ay ligtas na sila.Pagdating pa lang nila sa labas, agad silang sinalubong ng tunog ng paparating na sasakyan mula sa magkabilang dulo ng kalsada. Hindi ordinaryong backup ang dating nito. Masyadong coordinated. Masyadong eksakto ang timing.“This way!” sigaw ni Riven habang mabilis na gumalaw papunta sa makitid na side alley sa gilid ng warehouse district.Walang nagtanong. Sumunod agad sila.Si Yuhei ang nasa unahan, diretso lang ang tingin habang mabilis ang hakbang. Sa likod niya sina Elijah at Adrian, habang si Riven ang nagbibigay ng directions base sa live updates ni Leon mula sa base.“North route compromised,” sabi ni Leon sa comms. “May units na gumagalaw papunta diyan!”“Of course meron,” sagot ni Riven habang lumiliko sila sa isa pang eskinita.Tahimik si Yuhei.Hindi dahil kalmado siya.Kundi dahil masyado nang mabilis ang takbo ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik sa kanya ang
Yuhei’s POVMabigat ang hangin sa paligid namin.Tahimik ang highway, pero pakiramdam ko parang may bagyong paparating.Hindi literal na bagyo.Kundi gulo.Ang klase ng gulo na nagsisimula sa mga taong may sobrang kapangyarihan at kulang sa kontrol.
Yuhei’s POVTahimik ang highway pagkatapos ng crash.Ang ilaw ng mga streetlight ay kumikislap sa basag na salamin ng mga sasakyan sa likod namin. Parang eksena sa pelikula. Pero alam kong hindi ito pelikula. Totoong may gustong pumatay sa akin ngayong gabi.At kung hindi dahil sa taong nakatayo sa
Yuhei’s POVHindi ako agad umalis sa opisina pagkatapos ng message.Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang phone ko.Your father asked us to protect you.We are already watching.Kung totoo iyon…Ibig sabihin may mga taong matagal nang nagmamasid sa paligid ko.Mga taong hindi ko kilala.Mga t
Yuhei's POVTatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa labas ng café.Tatlong araw.Walang ibang nangyari.Walang sumunod.Walang nagpakita.Pero hindi ibig sabihin noon na tapos na.Sa Blackridge, ang katahimikan







