로그인Yuhei’s POV
Ang unang sumalubong sa akin paglabas ko ng gusali ay ang liwanag ng araw.Para akong nabingi sa sobrang tahimik na sanay na sanay na ako sa dilim. Napapikit ako sandali, parang natutong muling huminga ang mga mata ko. Ilang segundo kong inamoy ang hangin, gumagalaw ang dibdib ko na parang ngayon lang ulit naging totoo na buhay pa rin ako.Nandiyan ang kotse ni Elijah sa harap.Nakaabang ang pinto. Parang wala namang nagbago sa mundo niya habangCHAPTER 83Selection ProcessMabilis silang nakalabas sa warehouse, pero hindi ibig sabihin noon ay ligtas na sila.Pagdating pa lang nila sa labas, agad silang sinalubong ng tunog ng paparating na sasakyan mula sa magkabilang dulo ng kalsada. Hindi ordinaryong backup ang dating nito. Masyadong coordinated. Masyadong eksakto ang timing.“This way!” sigaw ni Riven habang mabilis na gumalaw papunta sa makitid na side alley sa gilid ng warehouse district.Walang nagtanong. Sumunod agad sila.Si Yuhei ang nasa unahan, diretso lang ang tingin habang mabilis ang hakbang. Sa likod niya sina Elijah at Adrian, habang si Riven ang nagbibigay ng directions base sa live updates ni Leon mula sa base.“North route compromised,” sabi ni Leon sa comms. “May units na gumagalaw papunta diyan!”“Of course meron,” sagot ni Riven habang lumiliko sila sa isa pang eskinita.Tahimik si Yuhei.Hindi dahil kalmado siya.Kundi dahil masyado nang mabilis ang takbo ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik sa kanya ang
Pagpasok nila sa warehouse, agad bumigat ang pakiramdam ng paligid. Hindi dahil madilim o luma ang lugar, kundi dahil masyadong maayos ang lahat. Walang kalat. Walang random na gamit. Walang kahit anong mukhang iniwan nang walang dahilan. Parang bawat sulok ay sinadyang magmukhang walang laman habang may tinatago.Nag-echo ang mahihinang yabag nila sa sementadong sahig habang dahan-dahan silang sumusulong sa loob. Si Riven ang unang nag-scan ng paligid, hawak ang baril pero hindi nanginginig ang kamay. Si Yuhei naman ay diretso lang ang tingin, parang hindi niya iniisip kung trap ba ito o hindi. Ang mahalaga sa kanya, nasa loob na sila.At iyon ang pinaka-kinatatakutan ni Elijah.Hindi na tinatanong ni Yuhei kung delikado.Automatic na niyang tinatanggap.“East side is clear,” bulong ni Riven sa comms.“Too clear,” sagot ni Leon mula sa base. “Walang heat signatures except sa inyo.”Huminto si Yuhei sandali, tumingin sa mataas na steel beams ng warehouse bago muling naglakad.“They ev
Hindi na naging normal ang mga sumunod na araw.Walang malinaw na pahinga sa pagitan ng operations, walang oras para magproseso ng mga nangyari. Tuloy-tuloy lang ang galaw ng system, at habang mas lumalalim sila rito, mas nagiging mahirap malaman kung sino ang may kontrol sa sitwasyon. Sa bawat bagong impormasyon na nakukuha nila, may kapalit na panibagong pressure. Parang sinasadya ng system na pakainin sila ng sapat para hindi umatras, habang dahan-dahan silang hinihila papasok.Si Yuhei ang pinakaapektado noon, kahit siya ang mukhang pinaka-kalma.Mas bihira na siyang magsalita tungkol sa kahit anong hindi konektado sa operasyon. Hindi na siya nakikitawa sa mga side comments ni Leon, hindi na rin siya humihinto para pakinggan ang concerns ni Riven maliban kung direktang may kinalaman sa mission. Para bang habang lumalapit sila sa core, may mga bahagi rin ng pagkatao niya na kusa na lang nawawala.At iyon ang napapansin ni Elijah.Hindi biglaan.Hindi dramatic.Mas masakit dahil dah
Hindi natulog si Yuhei.Kahit bumalik sila nang ligtas, kahit successful ang operation sa sarili nitong paraan, hindi pa rin siya mapakali. Nakatayo siya sa harap ng main screen habang tuloy-tuloy ang pagpasok ng bagong data mula sa disruption na ginawa nila ilang oras lang ang nakalipas. Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti.Tahimik ang buong base. Si Leon ay halos nakayuko na sa pagod habang nakatutok pa rin sa console. Si Riven naman ay nasa kabilang gilid ng room, pinapanood ang movement maps na unti-unting nagiging mas malinaw. Si Adrian, gaya ng dati, kalmado lang, parang mas interesado sa pagbabago ni Yuhei kaysa sa system mismo.At si Elijah—wala pa rin sa war room.“Reaction spread is stabilizing,” sabi ni Leon, pinipilit manatiling alerto kahit halatang pagod na. “Pero hindi sila nagreroute randomly.”Lumapit
Hindi agad nagsimula ang operasyon.Hindi dahil hindi sila handa, kundi dahil alam ni Yuhei na may tamang oras para sa ganitong klase ng galaw. Hindi ito tulad ng dati na puwedeng basta sumugod, umasa sa bilis at instinct. Ang kalaban nila ngayon ay hindi nagkakamali sa timing. Kaya kung may pagkukulang man sa kanila, doon sila tatamaan.Sa loob ng base, mas tahimik kaysa karaniwan. Hindi na ito yung simpleng katahimikan ng paghahanda. May halong pag-iingat, parang bawat galaw ay sinusukat, bawat salita ay pinag-iisipan. Si Leon ay nakatutok pa rin sa console, paulit-ulit na chine-check ang mga ruta, sinisigurong walang butas ang plano. Si Riven naman ay nakaupo sa gilid, pero hindi relaxed—nakapako ang mata sa digital map na naka-project sa harap nila, pinapadaan sa isip ang bawat posibleng scenario.Si Yuhei, nakatayo lang, hindi gumagalaw. Nakatingin siya sa malaking cluster na target nila, pero hindi siya basta nakatingin—parang binabasa niya ito, hinahanap ang ugali ng system, an
Hindi na bumalik sa dati ang hangin sa loob ng base matapos ang usapan nila ni Elijah. Kahit walang nagsalita tungkol doon, kahit walang direktang tumingin o nagtanong, ramdam sa bawat galaw ang pagbabago. Parang may manipis na linya na dating hindi nila pinapansin, pero ngayon, malinaw na malinaw na, at wala nang may lakas ng loob na tumawid pabalik.Si Yuhei, gaya ng inaasahan, ang unang gumalaw. Hindi siya nagkulong, hindi siya nag-isip nang matagal sa isang sulok. Sa halip, mas lalo siyang naging aktibo, mas mabilis magdesisyon, mas diretso sa utos. Parang ang nangyari kay Dr. Alvarez ay hindi naging dahilan para huminto, kundi para mas lalong tumibay ang direksyon niya. Sa mata ng iba, maaaring mukhang katatagan iyon. Pero sa ilalim, may ibang anyo—isang uri ng pagkaputol sa mga bagay na dati ay humihila sa kanya pabalik.Sa harap ng main console, tuloy-tuloy ang paglabas ng bagong data. Hindi na ito tulad ng dati na kailangan pa nilang habulin o hulaan. Ngayon, parang kusa nang
Yuhei’s POVMay mga sugat na kahit gumaling ang balat, naiwan ang kirot.Tatlong araw na ang lumipas mula nang gumuho ang mundo ko.Tatlong araw na nakahiga si Elijah sa ICU.Tatlong araw na halos hindi ako umaalis sa tabi ng kama niya.Hindi ko mabila
Yuhei’s POVMay mga desisyong hindi ka sisigawan ng mundo.Tahimik lang silang uupo sa dibdib mo—at doon ka dudurugin.Nang maisara ang pinto sa likod ni Mara, wala akong naramdaman na ginhawa. Walang relief. Walang “tama ang ginawa ko.”Parang may namatay.
Yuhei’s POVMay mga dilim na hindi mo nakikita sa mata.Nararamdaman mo sila sa balat mo. Sa paghinga mo. Sa tibok ng puso mo na parang gustong kumawala sa dibdib mo.Habang nagsasara ang pinto sa likod ko, ramdam ko agad ang lamig. Hindi dahil sa hangin—kundi dahil ala
Yuhei’s POVHindi ako sanay sa ganitong katahimikan.Yung klaseng katahimikan na kahit ang sariling paghinga mo, parang masyadong malakas. Nasa loob kami ng sasakyan—bulletproof, madilim ang bintana, mabagal ang takbo kahit alam kong kayang-kaya nitong pumatakbo ng mas mabilis.







