LOGINYuhei’s POV
Simula nang gabi na iniwan ko siya sa kwarto, parang may invisible na pader na namagitan sa amin ni Elijah.Magkasama pa rin kami sa iisang mansyon. Pareho pa rin ang hangin na hinihinga namin. Pareho pa rin ang mga pasilyong nilalakaran. Pero hindi na kami nasa iisang mundo.Tahimik na akong umiiwas. Tahimik na rin siyang nananahimik.Hindi na siya pumapasok sa kwarto ko.Hindi na siya nagtatanong kung kumain ba ako.Hindi na rin niya aPagbalik nila sa base, hindi agad nagsalita si Yuhei.Diretso siyang naglakad papunta sa war room, parang wala siyang kasamang ibang tao. Hindi niya hinintay si Elijah. Hindi niya rin pinansin kung sino ang sumusunod. Ang isip niya, malinaw pero mabigat, parang may binubuo na desisyon na hindi na puwedeng ipagpaliban.Tahimik ang buong lugar, pero hindi ito yung katahimikan na payapa. Ito yung katahimikan na may nakabinbing mangyayari. Yung tipong kahit huminga ka, parang may mababasag.Umupo si Yuhei sa harap ng main console, tumitig sa black screen na ilang minuto lang ang nakalipas ay direktang kumausap sa kanya. Hindi niya na kailangang basahin ulit ang mensahe. Nakatanim na iyon sa isip niya.Prove you deserve it.Hindi iyon simpleng challenge. Hindi rin iyon pananakot. Isa iyong kondisyon.At ang mas delikado, hindi pa nila alam kung ano ang kapalit.“Leon,” tawag niya, hindi lumilingon.“Yeah.”
Hindi agad bumalik ang signal.“Leon.”“I’m trying—”“Try harder.”Tahimik ang room, pero ramdam ang pressure.Hindi sumigaw si Yuhei.Hindi niya kailangan.Sa screen—black.Walang feed.Walang audio.Walang kahit ano.At sa unang pagkakataon simula nagsimula ang lahat—Wala siyang control.Inside the ApartmentBumalik ang ilaw.Tahimik.Walang kalaban.Walang galaw.Nakatayo si Elijah sa gitna ng sala.Huminga siya nang mabagal.“Nice trick,” bulong niya.Walang sumagot.Pero alam niyang hindi pa tapos.Back to Base“Got it!”Biglang sumigaw si Leon.Nag-flicker ang screen.Bumalik ang feed.Nakita nila si Elijah.Mag-isa.“Status,” agad na tanong ni Yuhei.“Alive,” sagot niya.“Condition?”“Still standing.”Tahimik.Pero hindi sapat iyon.“Scan the room,” utos ni Yuhei.“Already on it,” sagot ni Leon.Habang nag-iikot ang camera—May nakita sila.Sa mesa.Yung device na iniwan kanina.Pero ngayon—Iba na.May ilaw.Blinking.“Don’t touch that,” agad na sabi ni Yuhei.“Wasn’t plannin
Hindi mabilis ang biyahe.Pero pakiramdam ni Elijah—Masyadong maiksi.Tahimik ang loob ng sasakyan.Walang music.Walang distractions.Tanging tunog lang ng makina at sariling hininga niya.Hindi siya natatakot.Hindi rin siya kalmado.Nasa gitna.Yung klase ng estado na handa ka—Pero hindi ka sigurado kung ano ang haharap sa’yo.“Status.”Boses ni Yuhei sa earpiece.Malinaw.Kontrolado.“Five minutes out,” sagot niya.“Perimeter?”“Walang visible movement.”Tahimik sandali.“Too clean,” sabi ni Yuhei.“Yeah,” sagot niya.Hindi na niya kailangang sabihin—Pareho nilang alam.Trap.Back to BaseNakatayo si Yuhei sa harap ng main screen.Naka-split ang display.Live feed ng apartment.Location tracker ni Elijah.System activity.Lahat sabay-sabay.“Leon.”“Yes.”“Any interference?”“Minimal.”“Minimal?” ulit niya.“Which means controlled,” sagot ni Riven.Tahimik si Yuhei.Kasi alam niya—Hindi sila pinipigilan.Hinahayaan sila.ArrivalHuminto ang sasakyan.Hindi agad bumaba si Elija
Hindi agad nagsalita si Yuhei. Hindi rin gumalaw. Nakatayo lang siya sa harap ng screen, habang paulit-ulit na tumatakbo ang live feed. Apartment ni Elijah. May ibang tao sa loob. At hindi lang iyon simpleng trespass. It was controlled. Planned. “They’re still there,” sabi ni Leon, halos pabulong. Walang sumagot. Nakatingin si Elijah. Hindi siya kumikibo. Parang hindi niya maramdaman ang paligid. “Distance?” tanong ni Yuhei. “Twenty minutes… kung diretso,” sagot ni Riven. “Too long,” sabi ni Elijah. Doon lang siya gumalaw. Kinuha ang jacket. “I’m going.” “Stop.” Isang salita. Malamig. Napahinto si Elijah. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil alam niyang si Yuhei ang nagsalita. “Kung pupunta ka ngayon,” dagdag niya, “you walk into their control.” “And if I don’t?” balik ni Elijah. Tahimik. “Then you let them do whatever they want in my place?” Hindi agad sumagot si Yuhei. Kasi tama siya. Sa screen— Gumagalaw pa rin ang lalaki. Kalma. Parang may oras si
Hindi agad dumating ang sagot.At iyon ang pinaka-nakakatakot.Tatlong oras na ang lumipas simula nang i-launch ni Yuhei ang second strike.Tatlong oras na puro movement, recalibration, monitoring.Pero walang direct retaliation.Walang counterattack.Walang kahit anong obvious na galaw mula sa system.At iyon ang mali.“Something’s off,” bulong ni Leon habang nakatutok sa screen.Hindi sumagot si Yuhei.Nakatayo lang siya sa gitna, arms crossed, mata nakapako sa data.Alam niya.Ramdam niya.“They’re too quiet,” dagdag ni Riven.“Hindi sila ganito,” sabi ni Elijah. “Kung gusto nilang umatake, ginawa na nila.”“Exactly,” sagot ni Yuhei.Tahimik ulit.Kasi kung hindi sila umaatake—May ibang ginagawa.12:47 AMBiglang nag-blink ang isang section ng screen.Isang maliit na anomaly.“Wait,” sabi ni Leon.Hindi pa ito alert.Hindi pa red.Pero hindi rin normal.“Isolate that,” utos ni Yuhei.Dalawang segundo.Tatlo.“Got it,” sagot ni Leon.Nag-zoom in ang data.At doon—May nakita sila.
Hindi agad kumilos si Yuhei.Kahit malinaw na ang plano—Hindi siya nagmadali.Nakaupo siya sa gitna ng dim na war room, nakatingin sa mapa ng system na parang buhay.Hindi static.Hindi fixed.Gumagalaw.“Hindi ito simpleng network,” mahina niyang sabi.Tahimik si Leon sa gilid, nakatutok sa console.“Adaptive,” sagot niya. “Parang may sariling instinct.”“Because it does,” singit ni Adrian mula sa likod.Hindi siya pinansin ni Yuhei.Hindi na siya nagre-react sa presence nito tulad ng dati.Mas delikado.Mas focused.“Targets?” tanong ni Riven.Lumapit si Yuhei sa screen.Isang pindot.Tatlong nodes ang nag-highlight.“Financial artery,” sabi niya, tinuro ang una.“Supply route,” sa pangalawa.“Information relay,” sa pangatlo.“Kapag tinamaan ‘yan…” sabi ni Leon.“Magkakagulo,” tinapos n
Yuhei’s POVMabigat ang hangin sa paligid namin.Tahimik ang highway, pero pakiramdam ko parang may bagyong paparating.Hindi literal na bagyo.Kundi gulo.Ang klase ng gulo na nagsisimula sa mga taong may sobrang kapangyarihan at kulang sa kontrol.
Yuhei’s POVTahimik ang highway pagkatapos ng crash.Ang ilaw ng mga streetlight ay kumikislap sa basag na salamin ng mga sasakyan sa likod namin. Parang eksena sa pelikula. Pero alam kong hindi ito pelikula. Totoong may gustong pumatay sa akin ngayong gabi.At kung hindi dahil sa taong nakatayo sa
Yuhei’s POVHindi ako agad umalis sa opisina pagkatapos ng message.Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang phone ko.Your father asked us to protect you.We are already watching.Kung totoo iyon…Ibig sabihin may mga taong matagal nang nagmamasid sa paligid ko.Mga taong hindi ko kilala.Mga t
Yuhei's POVTatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa labas ng café.Tatlong araw.Walang ibang nangyari.Walang sumunod.Walang nagpakita.Pero hindi ibig sabihin noon na tapos na.Sa Blackridge, ang katahimikan







