MasukYuhei’s POV
Simula nang gabi na iniwan ko siya sa kwarto, parang may invisible na pader na namagitan sa amin ni Elijah.Magkasama pa rin kami sa iisang mansyon. Pareho pa rin ang hangin na hinihinga namin. Pareho pa rin ang mga pasilyong nilalakaran. Pero hindi na kami nasa iisang mundo.Tahimik na akong umiiwas. Tahimik na rin siyang nananahimik.Hindi na siya pumapasok sa kwarto ko.Hindi na siya nagtatanong kung kumain ba ako.Hindi na rin niya aYuhei’s POVHindi ako umatras.Nakatayo lang ako sa harap niya, ilang hakbang ang layo.Streetlight sa likod niya, kaya kalahati ng mukha niya nasa anino.“You said the game hasn’t started,” sabi ko. “Explain.”Hindi siya ngumiti.Hindi rin siya nagpakita ng aggression.“Not here,” sagot niya. Calm. Controlled.“Then where?” tanong ko.“Somewhere neutral.”Napailing ako nang bahagya.“Wala nang neutral sa buhay ko.”For a second, parang may approval sa mata niya.“Good,” sabi niya. “That means you’re learning.”Elijah’s POV“Nakausap niya,” sabi ni Lucien habang pinapanood ang CCTV feed.Tinitigan ko ang screen.Siya.At ang lalaking hindi namin ma-trace ang identity.Hindi siya mukhang hired gun.Hindi rin corporate rival.Too composed.Too confident.“Get me a na
Elijah’s POVWaiting is harder than war.Sa giyera, may kalaban.May strategy.May galaw.Sa paghihintay—Wala.Just silence.Tatlong araw na simula nung umalis si Yuhei.Hindi ko siya tinatawagan.Hindi ko siya sinusundan.Hindi ko pinapabantayan ang apartment niya.At bawat oras na lumilipas—Pakiramdam ko may sinusugal ako.Pero ito ang gusto niya.And if I want her to come back by choice—Kailangan kong matutong maghintay.Yuhei’s POVSecond session ko kay Dr. Amara.“Close your eyes,” sabi niya. “Tell me about a memory before everything changed.”Huminga ako nang malalim.Nag-flash ang mga imahe.College corridor.Mainit na araw.Isang simpleng problema tungkol sa grades.Napangiti ako.“I used to worry about small things,” sabi ko.“Like what?”“Lik
Yuhei’s POVTahimik ang bagong apartment ko.Hindi siya kasing laki ng mansion.Hindi rin siya kasing sterile ng safe house.May maliit na sala.Isang kwarto.Isang bintanang tanaw ang city lights.Walang camera.Walang guard.Walang Elijah.Ako lang.At sa unang gabi—Hindi ako nakatulog dahil sa takot.Hindi rin dahil sa trauma.Hindi ako nakatulog dahil sa katahimikan.Parang sobrang dami niyang sinasabi.Nagising ako ng maaga kinabukasan.Walang maghahanda ng breakfast.Walang magtatanong kung okay lang ako.Gumawa ako ng kape.Napaso ako sa unang lagok.Napamura ako.At natawa.Ang liit na bagay.Pero totoo.Hindi staged.Hindi survival.Hindi strong-woman moment.Tao lang na napaso.At ang gaan sa pakiramdam.Elijah’s POVEmpty
Yuhei’s POVHindi kami nag-away.Mas masakit.Kasi minsan, mas madaling ayusin ang sigawan kaysa sa katahimikan.Tatlong araw na kaming normal.Breakfast together.Short talks.Polite touches.Parang mag-asawang sanay na sa isa’t isa.Pero hindi na kami gano’n.Hindi na kami bago.Hindi na rin kami buo.May parte sa’kin na gustong magsalita.May parte sa’kin na takot marinig ang sagot.Elijah’s POVI can feel her slipping.Hindi physically.Nandito siya.Katabi ko matulog.Kasabay ko kumain.Pero may distance.Parang lagi siyang may sariling mundo sa loob ng ulo niya.And I’m not invited.Yuhei’s POVNasa terrace kami nung gabing ‘yon.Tahimik ang paligid. May konting hangin.“Elijah,” sabi ko.Alam kong seryoso ang tono ko, kasi agad siyang tu
Yuhei’s POVMay multo sa loob ng kwarto.Hindi siya gumagalaw.Hindi siya nagsasalita.Hindi siya nakikita.Pero ramdam ko siya.Parang anino na palaging nasa likod ko—kahit saan ako lumingon.Renxiao.Ang kulungan.Ang ako na naiwan doon.Akala ko paglabas ko, mawawala siya.Pero mali pala.Hindi siya naiwan sa lugar.Sumama siya sa’kin.Elijah’s POVTahimik na siya simula kahapon.Hindi ‘yong tahimik na pagod.‘Yong tahimik na parang may tinatago.She eats.She showers.She talks when needed.Pero hindi na siya present.Parang may parte sa kanya na—Nasa ibang timeline pa rin.At hindi ko alam kung paano siya sundan doon.Yuhei’s POVMay tunog na hindi ko makalimutan.Hindi sigaw.Hindi putok.Yung tunog ng pinto na nagsasara sa
Yuhei’s POVMay kakaibang pakiramdam ang kalayaan.Hindi siya masaya agad.Hindi rin siya nakaka-relieve tulad ng inaasahan.Para siyang hangin na sobrang linaw—nakakahilo sa una.Pagdating namin sa safe house, binuksan ni Elijah ang pinto para sa’kin.“Home,” sabi niya.Tumingin ako sa loob.Malinis. Tahimik. Maluwang. May ilaw na warm.Dati, iiyak na ako sa ganyang tanawin.Ngayon—Parang hotel lang.Isang lugar na puwedeng iwanan.Elijah’s POVHindi siya agad pumasok.Nakatayo lang siya sa may pinto, parang sinusukat ang espasyo.Parang ina-assess kung may banta.“She’s still in survival mode,” sabi ni Lucien sa likod ko.Hindi ko siya sinagot.Kasi alam kong—Hindi na survival ‘yon.Awareness na ‘yon.Yuhei’s POVSa loob, umupo ako sa sofa.







