MasukYuhei’s POV
Simula nang gabi na iniwan ko siya sa kwarto, parang may invisible na pader na namagitan sa amin ni Elijah.Magkasama pa rin kami sa iisang mansyon. Pareho pa rin ang hangin na hinihinga namin. Pareho pa rin ang mga pasilyong nilalakaran. Pero hindi na kami nasa iisang mundo.Tahimik na akong umiiwas. Tahimik na rin siyang nananahimik.Hindi na siya pumapasok sa kwarto ko.Hindi na siya nagtatanong kung kumain ba ako.Hindi na rin niya aHindi agad dumating ang sagot.At iyon ang pinaka-nakakatakot.Tatlong oras na ang lumipas simula nang i-launch ni Yuhei ang second strike.Tatlong oras na puro movement, recalibration, monitoring.Pero walang direct retaliation.Walang counterattack.Walang kahit anong obvious na galaw mula sa system.At iyon ang mali.“Something’s off,” bulong ni Leon habang nakatutok sa screen.Hindi sumagot si Yuhei.Nakatayo lang siya sa gitna, arms crossed, mata nakapako sa data.Alam niya.Ramdam niya.“They’re too quiet,” dagdag ni Riven.“Hindi sila ganito,” sabi ni Elijah. “Kung gusto nilang umatake, ginawa na nila.”“Exactly,” sagot ni Yuhei.Tahimik ulit.Kasi kung hindi sila umaatake—May ibang ginagawa.12:47 AMBiglang nag-blink ang isang section ng screen.Isang maliit na anomaly.“Wait,” sabi ni Leon.Hindi pa ito alert.Hindi pa red.Pero hindi rin normal.“Isolate that,” utos ni Yuhei.Dalawang segundo.Tatlo.“Got it,” sagot ni Leon.Nag-zoom in ang data.At doon—May nakita sila.
Hindi agad kumilos si Yuhei.Kahit malinaw na ang plano—Hindi siya nagmadali.Nakaupo siya sa gitna ng dim na war room, nakatingin sa mapa ng system na parang buhay.Hindi static.Hindi fixed.Gumagalaw.“Hindi ito simpleng network,” mahina niyang sabi.Tahimik si Leon sa gilid, nakatutok sa console.“Adaptive,” sagot niya. “Parang may sariling instinct.”“Because it does,” singit ni Adrian mula sa likod.Hindi siya pinansin ni Yuhei.Hindi na siya nagre-react sa presence nito tulad ng dati.Mas delikado.Mas focused.“Targets?” tanong ni Riven.Lumapit si Yuhei sa screen.Isang pindot.Tatlong nodes ang nag-highlight.“Financial artery,” sabi niya, tinuro ang una.“Supply route,” sa pangalawa.“Information relay,” sa pangatlo.“Kapag tinamaan ‘yan…” sabi ni Leon.“Magkakagulo,” tinapos n
Hindi natapos ang gabi sa usapan lang.Walang dramatic na ending.Walang kasunduan na malinaw.Pero may nagbago.Tahimik ang loob ng base.Mas tahimik kaysa dati.Hindi dahil walang ginagawa—Kundi dahil lahat nag-iingat na.Si Yuhei, hindi na bumalik sa terrace.Nasa harap siya ng screen.Mag-isa.Hindi siya nag-uutos.Hindi rin siya nagtatanong.Nakatingin lang.Pinag-aaralan ang data na binigay ni Adrian.Hindi na ito Blackridge.Hindi na ito tungkol sa mga kilalang pangalan.Ito yung layer na hindi dapat maabot.“Still trying to map it?”Hindi siya nagulat.Hindi na rin siya lumingon.Alam niya kung sino.“Your data is incomplete,” sabi niya.Lumapit si Adrian.Hindi masyadong malapit.Sapat lang para maramdaman ang presence niya.“It’s not incomplete,”
Hindi agad nagsalita si Yuhei.Nakatayo lang siya sa gitna ng mga screen, nakatingin sa data na hindi na dapat niya makita.Mga galaw ng tao.Mga desisyon na parang hindi sa kanila nanggagaling.Mga pangalan na hindi lumalabas sa kahit anong official record—pero sila ang tunay na nagdidikta ng lahat.“Hindi ito laro,” mahina niyang sabi.“Never was,” sagot ni Adrian.Tahimik ulit.Pero sa likod—Hindi na tahimik si Elijah.“So ito na ‘yon?” bigla niyang sabi. “Makikinig na lang tayo sa kanya? Papasok tayo sa sistema na ‘yan?”Hindi agad sumagot si Yuhei.Hindi rin siya lumingon.“Sumasagot ka ba o hindi?” mas madiin na tanong ni Elijah.Doon lang siya humarap.At sa paraan ng tingin niya—Alam agad ni Elijah na hindi niya magugustuhan ang maririnig niya.“I’m going in.”Parang may bumagsak.Hindi literal.
Walang gumalaw. Pagkatapos ng sinabi ni Yuhei, parang huminto ang lahat.Hindi dahil walang mangyayari—Kundi dahil masyadong marami ang puwedeng mangyari.Tahimik si Adrian.Hindi na siya ngumiti.Pero hindi rin siya nagbago ng stance.Parang ina-assess niya kung hanggang saan kayang dalhin ni Yuhei ang sarili niya.“You really think you can take down something you don’t even understand?” tanong niya.Hindi umatras si Yuhei.“Then make me understand.”Sandaling katahimikan.Sa likod, halatang hindi komportable si Elijah.Hindi niya gusto ang direksyon ng usapan.Hindi niya gusto na parang nakikipag-deal na si Yuhei sa taong matagal na nilang kalaban.“Don’t listen to him,” singit niya. “This is exactly what he wants.”Hindi siya pinansin ni Adrian.At mas lalong hindi lumingon si Yuhei.“Too late,” sabi niya.Lum
Tahimik ang gabi.Pero hindi na ito yung klaseng tahimik na payapa.Ito yung tahimik na may hinihintay.Parang may paparating.Nakatayo si Yuhei sa terrace ng bagong temporary base. Tanaw niya ang city lights, pero hindi siya humahanga. Hindi rin siya nag-iisip ng kung ano mang maganda. Ang laman ng utak niya—iisa lang.Adrian.Hindi na ito tungkol sa paghihiganti lang. Hindi na rin ito simpleng laro ng power.Personal na.May marahang yapak sa likod niya.Hindi na siya lumingon.“Hindi ka pa natutulog,” sabi ni Elijah.“Hindi ako inaantok.”Lumapit ito sa tabi niya. Pareho silang nakatingin sa malayo.“After this… wala nang atrasan,” dagdag ni Elijah.“Wala naman na talaga noon pa.”Sandaling katahimikan.Hindi na nila kailangan magsalita nang marami. Pareho nilang alam kung nasaan na sila ngayon.Sa punto na ‘to, kahit gustuhin pa
Yuhei’s POVMabigat ang hangin sa paligid namin.Tahimik ang highway, pero pakiramdam ko parang may bagyong paparating.Hindi literal na bagyo.Kundi gulo.Ang klase ng gulo na nagsisimula sa mga taong may sobrang kapangyarihan at kulang sa kontrol.
Yuhei’s POVTahimik ang highway pagkatapos ng crash.Ang ilaw ng mga streetlight ay kumikislap sa basag na salamin ng mga sasakyan sa likod namin. Parang eksena sa pelikula. Pero alam kong hindi ito pelikula. Totoong may gustong pumatay sa akin ngayong gabi.At kung hindi dahil sa taong nakatayo sa
Yuhei’s POVHindi ako agad umalis sa opisina pagkatapos ng message.Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang phone ko.Your father asked us to protect you.We are already watching.Kung totoo iyon…Ibig sabihin may mga taong matagal nang nagmamasid sa paligid ko.Mga taong hindi ko kilala.Mga t
Yuhei's POVTatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa labas ng café.Tatlong araw.Walang ibang nangyari.Walang sumunod.Walang nagpakita.Pero hindi ibig sabihin noon na tapos na.Sa Blackridge, ang katahimikan







