Chapter 2: Lucian

POV: Madison Georgette Fortunato

Gabi na nang muli akong mapatingin sa wristwatch ko. Alas-dose na ng madaling-araw, pero hindi pa rin oras ng uwian ko. Kanina pa ako paikot-ikot sa loob ng bar habang bitbit ang tray na puno ng mamahaling alak at cocktail drinks. Ramdam ko na ang pananakit ng mga paa ko dahil sa mataas kong heels, ngunit pilit ko pa ring inuunat ang likod ko at nguminiti sa bawat customer na madaanan ko.

Makukulay na ilaw ang naglalaro sa madilim na paligid habang malakas ang bass ng musikang halos umuuga sa buong lugar. Siksikan ang dance floor, amoy alak at mamahaling pabango ang humahalo sa malamig na hangin ng aircon. Sa bawat hakbang ko, pakiramdam ko ay mas lalo akong nalulunod sa ingay at gulo ng gabing iyon.

Tahimik akong naglalakad papunta sa VIP area nang mapansin kong nakatingin na sa akin ang ilan kong kasama. May mga bulungan, may mga tinging tila sinusukat ang bawat galaw ko. Hindi ko alam kung dahil ba mabilis akong magtrabaho o dahil bago lang ako rito kaya madali akong mapansin.

Humigpit ang hawak ko sa tray habang pilit na iniiwas ang tingin sa kanila. Ayokong makisabay sa drama ng lugar na ito. Pumasok ako rito para kumita, hindi para makipagkaibigan.

Ngunit habang papalapit ako sa VIP table, pakiramdam ko ay may mas mabigat na matang nakatutok sa akin.

At nang iangat ko ang paningin ko, doon ko siya nakita.

Tahimik lang itong nakaupo sa madilim na sulok, hawak ang baso ng whiskey habang diretso ang tingin sa akin—parang kanina pa niya ako pinapanood.

“Anong problema niya?” iyon ang paulit-ulit na tanong sa isip ko habang pilit kong iniiwasan ang tingin niya. Para bang may gusto siyang ipahiwatig na ako mismo ay hindi maintindihan. Ayoko ng ganitong sitwasyon—ayokong bigyan ng kahulugan ang mga bagay na wala namang ibig sabihin para sa akin. Wala akong gusto sa iniisip niya, lalo na sa mga tingin at bulong ng mga taong nakapaligid sa amin.

Binalewala ko na lang ang paraan ng pagtitig niya, na para bang ayos lang ang lahat at may namamagitan sa amin. Pero para sa akin, wala lang talaga iyon. Isang simpleng pagkakataon na mali nilang binibigyan ng kulay. Ayokong isipin ng ibang tao na may kahulugan ang bawat tingin, bawat kilos, o bawat katahimikan ko. Mali lang sila ng pagkakaintindi. At kahit anong pilit nilang pagdugtungin ang mga bagay na wala naman talagang koneksyon, alam kong hindi ko kailangang ipaliwanag ang sarili ko sa kahit kanino.

Mabilis ang galaw ng lahat sa loob ng bar. Halo-halong ilaw ang umiikot sa madilim na paligid habang malakas ang tugtog na halos yumanig sa buong lugar. Pawis, alak, at pabango ang nagsasamang amoy sa hangin habang walang tigil sa pagsayaw at pag-inom ang mga customer.

Wala akong pakialam sa kanya kaya nagdire-diretso lang ako dahil wala naman siyang gustong iutos sa akin. Palipat-lipat ako ng ginagawa pero si Lucian kanina pa nang-aasar na parang problema niya ako. Kulang na lang ay sundan niya bawat kilos ko.

“Maddy.”

Napalingon ako kay Regina na nakasandal sa counter habang nakataas ang kilay.

“Ano? May problema ba kayong dalawa? Baka gusto niyong pag-usapan ‘yang problema n’yo.” dagdag pa nito na may halong pang-aasar.

Aayaw na sana ako sa usapan pero sumingit pa si Ella na kanina pa nakangisi sa gilid.

“Ano? Shota mo na ‘yon?” mahinang tanong nito.

Napapikit ako saglit bago huminga nang malalim. Mukhang nag-o-overthink na naman sila dahil sa ugali ni Lucian. Baliw talaga ang lalaking iyon. Sa itsura pa lang, parang ayaw magpatalo sa kahit sino. Iyong tipong kahit tingin lang, parang hamon na agad.

Napatingin ako sa direksyon niya at nadatnan ko siyang may kausap na babae. Nakangiti ito habang may hawak na baso ng alak, tila sanay na sanay makipaglapit sa kahit sino.

Umiling ako bago bumalik ang tingin kina Regina.

“Alam n’yo ang sagot diyan. Both, wala talaga,” sabi ko habang inaayos ang tray na hawak ko. “Bumalik na tayo, baka hanapin pa tayo.”

Tumango naman sila kahit halatang hindi kumbinsido.

Bigay dito, bigay doon ang tray dahil sunod-sunod ang dating ng customer. Halos hindi na ako makahinga sa dami ng orders. May tumatawag sa kaliwa, may kumakaway sa kanan, at may naghihintay ng inumin sa VIP section.

Pero kahit gaano ako kaabala, ramdam ko pa rin ang tingin ni Lucian mula sa malayo.

At iyon ang mas lalong nakakainis.

Napapikit ako sandali habang mahigpit ang hawak ko sa tray na dala ko. Ramdam ko pa rin ang malalakas na bass ng musika sa buong bar habang naglalaro ang asul at violet na ilaw sa paligid, pero mas malakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa lalaking nasa harapan ko ngayon.

Si Lucian Stryker.

Nakatayo lang siya roon na parang pag-aari niya ang lugar kahit alam kong kahit saan naman yata siya pumunta, ganoon talaga ang aura niya. Nakasuot siya ng itim na polo na bahagyang nakabukas sa may dibdib habang ang manggas ay nakatiklop hanggang siko. Ang ilang hibla ng buhok niya ay nakabagsak sa noo niya dahilan para mas magmukha siyang delikado. At ang mga matang iyon? Diretso lang sa akin na para bang wala nang ibang tao rito kundi kaming dalawa.

Inaabot ko ang tray nang maramdaman kong biglang tumahimik ang table ng mga customer. Napatingin ako sa ibang customer at nang paglingon ko—

Si Lucian.

“Anong ginagawa nito?” bulong ko sa sarili.

Parang gusto kong batukan ang sarili ko sa inis. Hindi ba niya alam na puwedeng ma-issue ako rito? Ang daming nakakakilala sa kanya. Mayaman. Makapangyarihan. Kinatatakutan pa. At higit sa lahat… gustong kontrolin ang lahat ng galaw ko.

Kahit trabaho ko, pinapakialaman niya.

Siraulo talaga.

Pinilit kong ngumiti sa mga customer kahit ramdam kong nanginginig ang panga ko sa pagpipigil ng galit.

“Thank you, sir,” pilit kong sabi habang mabilis na kinukuha ang tray para makaalis agad.

Pero gaya ng inaasahan ko, sumunod siya.

Napapikit ako nang mariin habang naglalakad sa hallway papunta sa stock room. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Ayokong gumawa ng eksena lalo na’t puwedeng makita kami ng manager.

Pagharap ko sa kanya ay agad kong sinalubong ang malamig niyang titig.

“L.U.C.I.A.N,” madiin kong sabi habang nakapamewang.

Bahagya siyang ngumisi. Iyong nakakainis na ngising akala mo walang ginagawang mali.

“Problema ba tayo?”

Napatawa ako nang walang humor.

“Problema?” ulit ko. “Ikaw ang problema ko.”

Tumaas ang kilay niya habang nakasandal sa dingding na parang hindi siya affected sa sinabi ko.

“Masama bang sunduin ka?”

“Sunduin?” napalakas ang boses ko bago agad humina nang maalalang nasa trabaho ako. “Lucian, nasa trabaho ako! Hindi ito playground mo para basta ka na lang pumunta rito at takutin ang mga customer!”

Napatingin siya sa loob ng bar kung saan halatang nagbubulungan na ang ilan habang pasimpleng nakatingin sa amin.

“Hindi ko sila tinatakot.”

“Hindi mo kailangan magsalita para matakot sila,” singit ko agad. “Presence mo pa lang, enough na.”

Ilang segundo siyang natahimik bago muling bumalik ang tingin niya sa akin. At iyon na naman. Iyong tinging parang gusto niyang basahin lahat ng iniisip ko.

“Bakit galit ka?” tanong niya nang mababa ang boses.

Napatawa ulit ako pero this time may halong frustration na.

“Hindi mo talaga gets?”

Lumapit siya nang isang hakbang dahilan para mapaatras ako.

“Hindi,” diretso niyang sagot. “Kasi ang alam ko lang, simula nang makilala kita lagi mo na akong tinatakbuhan.”

“Dahil baliw ka!”

“Yet you still look for me.”

“Excuse me?” nanlaki ang mata ko.

Ngumisi siya nang bahagya. “Every time na nawawala ako, hinahanap mo ako gamit tingin mo.”

“Delusional ka talaga.”

“Am I?”

Tumigil ako sa pagsasalita nang bigla niyang hawakan ang wrist ko. Hindi mahigpit. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng palad niya.

Agad akong napatingin sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“Lucian,” babala ko.

Mas lalo lang siyang yumuko para mapalapit ang mukha niya sa akin. Amoy ko ang mamahaling pabango niya na halong alak at malamig na hangin ng gabi.

“You’re tired,” mahina niyang sabi.

Napakurap ako.

“Ano?”

“Pagod ka.” Tinitigan niya ako nang diretso. “You’ve been working since morning.”

“Hindi mo problema iyon.”

“It is.”

Napairap ako kahit bahagyang kumabog ang dibdib ko.

“Hindi mo ako pag-aari.”

Tumigas ang panga niya sa sinabi ko.

“I never said you were.”

“Pero kung makaasta ka akala mo boyfriend kita.”

Nanahimik siya.

At mas lalo akong nairita dahil doon.

“See? Wala kang masagot.”

Bigla siyang tumawa nang mahina bago iniayos ang pagkakatayo niya.

“You want honesty?” tanong niya.

“Obviously.”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago nagsalita.

“Naiinis ako kapag may ibang lalaking nakatingin sa’yo.”

Natigilan ako.

“What?”

“Naiinis ako kapag may humahawak sa’yo.” Lumapit ulit siya. “At lalo akong naiinis kapag nakikita kitang pagod pero ayaw mong magpahinga.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Hindi dahil kinilig ako.

Kundi dahil hindi ko alam bakit parang biglang naging seryoso ang atmosphere sa pagitan naming dalawa.

Naririnig ko pa rin ang malakas na tugtog mula sa bar pero parang lumayo iyon habang nakatingin siya sa akin nang ganoon.

“Lucian…” mahina kong tawag.

Pero bago pa ako makadagdag ng sasabihin ay biglang bumukas ang pinto ng hallway.

“Maddy? Okay ka lang ba rito?” tanong ng katrabaho ko habang nag-aalalang nakatingin sa amin.

Agad akong lumayo kay Lucian na para bang nahuli kami sa isang bagay na bawal.

Ngumiti ako nang pilit.

“O-okay lang.”

Pero halatang hindi naniwala ang kasama ko lalo na nang mapatingin siya kay Lucian.

At gaya ng inaasahan, agad itong umiwas ng tingin.

Takot.

Lahat sila ganoon kapag si Lucian ang kaharap.

Pero ang mas kinaiinisan ko?

Ako lang yata ang may lakas ng loob na sigawan siya.

At mukhang gusto niya pa iyon.