Chapter 3: Flirt

“I don’t trust you,” mahina ngunit madiing saad ko habang nakatitig sa malamig niyang mga mata.

Sa bawat segundo na magkalapit kami, mas lalo kong nararamdaman na may tinatago siya—isang bagay na hindi ko dapat malaman. At iyon ang mas lalong delikado.

Bahagya siyang ngumisi habang dahan-dahang lumapit sa akin. Ang amoy ng mamahaling pabango niya ay agad bumalot sa hangin, dahilan para lalo akong kabahan.

“Why are you staring at me like that?” malamig niyang tanong.

Agad akong umiwas ng tingin. Ayokong sabihin ang totoo dahil una sa lahat… wala naman kami. At iyon ang pinakaayokong aminin.

“Please, stop.”

“Why?” mahinahon niyang saad ngunit mas lalong nakakakaba. “Meron ba tayong problema?”

“You.” Mariin kong itinulak ang dibdib niya ngunit hindi man lang siya natinag. “What do you want from me?” dagdag ko habang pilit pinipigilan ang mabilis kong paghinga.

Napapagod na ako sa ganitong sitwasyon—sa paulit-ulit niyang paglapit, sa mga tingin niyang parang kayang basahin lahat ng tinatago ko, at sa pusong pilit kong kinokontrol tuwing nandiyan siya.

Ngunit imbes na sumagot agad, marahan niyang hinawakan ang baba ko at pinilit akong tumingin sa kanya.

“Do you really want the truth?” bulong niya.

Napalunok ako.

Dahil sa paraan ng pagtitig niya, pakiramdam ko anumang sagot ang marinig ko mula sa kanya… sisira sa natitira kong katahimikan.

“Lucian…” mahina kong tawag.

Ngumiti siya—isang ngiting puno ng misteryo at panganib.

“What I want,” mababa niyang saad habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa akin, “is the only thing I can’t control anymore.”

“And what is that?” halos pabulong kong tanong.

His eyes darkened.

“You.”

Napakunot-noo ako habang nakatingin sa kanya. Sa ingay ng bar at makukulay na ilaw na tila umiikot sa buong paligid, malinaw ko pa ring nakita ang paraan ng pagngiti niya—kalma, kumpiyansa, at parang siguradong hindi ko siya matatanggihan.

Lucian leaned closer, enough for me to smell his expensive perfume mixed with the scent of whiskey.

“Can I get your number?” ulit niya habang nakatitig diretso sa mga mata ko.

Napalunok ako. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Marami na akong lalaking nakilala—mga mayayabang, maporma, at sanay manloko—pero iba si Lucian. Tahimik lang siya, pero parang may tinatagong gulo sa likod ng mga titig niya.

“Why?” tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko.

Ngumiti siya nang bahagya. “Because I want to see you again.”

Simple lang ang sagot niya pero parang may kung anong bigat.

Umiling ako nang marahan. “You barely know me.”

“Then let me.” Saglit siyang natahimik bago muling nagsalita. “Please be good, hindi ko gustong magsimula tayo sa paglayo agad.”

Hindi ko alam kung bakit pero natigilan ako roon.

Sa buong gabing iyon, puro ingay ng musika at sigawan ng mga tao ang nasa paligid, pero si Lucian lang ang malinaw kong naririnig. Parang siya lang ang taong nasa loob ng magulong lugar na iyon.

Kumalma ako nang malalim at umiwas ng tingin. Ayokong mahalata niyang naaapektuhan niya ako.

“Fine,” mahina kong saad habang kinukuha ang phone niya. “But this doesn’t mean anything.”

Lumawak ang ngiti niya na para bang nanalo siya sa isang bagay na matagal na niyang hinihintay.

“Trust me,” bulong niya. “It will.”

Ayoko talaga nang ganito—parang isa kami sa mga storyang binabasa ko noon sa libro. Iyong tipong hindi mo alam kung saan hahantong ang bawat tingin, bawat ngiti, at bawat salitang lumalabas sa bibig namin dalawa. Nakakatakot… pero nakakakilig sa parehong pagkakataon.

“Wag mong isipin ’yong ganyan,” mahinahon niyang sabi habang nakatingin diretso sa akin. Para bang gusto niyang pakalmahin ang gulong nangyayari sa isip ko.

“Sabay tayo,” dagdag pa niya.

Hindi ko napigilang mapayuko habang pilit tinatago ang maliit na ngiting gustong kumawala sa labi ko. Napakabagal ng tibok ng oras sa pagitan naming dalawa, pero ang puso ko? Halos mabingi ako sa lakas ng kabog nito.

I nodded softly.

“Kailangan ko na bumalik, 10 PM na…” mahina kong saad habang pasulyap na tumingin sa relo ko.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo, hinawakan niya nang marahan ang pulsuhan ko.

“At kung ayoko ka pang paalisin?” bulong niya.

At sa simpleng tanong na iyon, parang mas lalong naging komplikado ang gabing pilit kong gustong gawing simple lang.

"Lucian, no mawawala ako ng trabaho."

Natawa kaming dalawa at nag-lakad na palayo sa kanya.

Nasa front na ako nang ibinalik ko ang tray at tahimik na inayos ang counter bago mag-time out. Pagod ang buong katawan ko pero mas magaan ang pakiramdam ko ngayong gabi—parang kahit papaano, unti-unti nang bumabalik sa ayos ang lahat.

Habang isinasabit ko ang apron ko, lumapit si Angela habang may maliit na ngiti sa labi.

“Masaya ka, Maddy,” puna niya. “Siguro okay na kayo ni Lucian.”

Napahinto ako.

Hindi agad ako nakasagot dahil kahit ako, hindi ko alam kung ano talaga kami ni Lucian ngayon.

Okay na ba?

O pansamantala lang na tahimik ang gulo?

Napabuntong-hininga ako saka pilit na ngumiti. “Hindi ko alam,” mahina kong sagot. “Pero… parang hindi na siya gano’n kalayo sa’kin.”

"Naku! mag-ingat ka dyan ah!" Paalala niyang sabi "Hindi mo pa kilala 'yan baka mamaya Isa 'yang killer ah," Zara warn me.

Hindi ko alam kung bakit lahat ng tao ay tila napapatingin kay Zara sa tuwing pumapasok siya sa isang lugar. Marahil ay dahil sa taglay niyang kagandahan—mahaba at makinis na buhok, matangos na ilong, at mga matang tila kayang basahin ang sikreto ng kahit sino. Ngunit higit pa roon, may kakaiba sa aura niya. Isang klase ng kumpiyansa at pagiging untouchable na lalong nagpapahulog sa mga taong nakapaligid sa kaniya.

Kasama ang kaniyang mga kaibigan, mas lalo siyang nagiging buhay. Malakas ang tawa, palabiro, at walang takot sabihin ang gusto niya. Siya iyong tipo ng babaeng kayang makipagsabayan kahit kanino—mapa-party man, social gathering, o simpleng gala sa gabi. Pero sa likod ng kaniyang malamig at mataray na tingin, may puso siyang marunong mag-ingat sa mga taong mahalaga sa kaniya.

Alam ko na hindi kami gaano magkakilala, pero may kakaiba sa kaniya na parang gusto mong mas makilala pa. Parang rock music sa gitna ng tahimik na gabi—maingay, magulo, pero nakakaadik pakinggan.

Kinuha ko agad ang bag ko pati ang mga gamit na halos mahulog na sa pagmamadali. Tumakbo kami palabas habang pigil ang tawa dahil muntik na kaming mahuli ng guard sa loob ng bar. Nang marating namin ang pintuan, pareho kaming napahawak sa tiyan sa kakatawa habang habol ang hininga.

Pero agad ding nagbago ang ekspresyon ni Zara nang may mapansin siya sa likod ko.

Nanigas ako nang sundan ko ang tingin niya.

Nakatayo roon si Lucian.

Nakasuksok ang mga kamay niya sa bulsa ng itim niyang pantalon habang malamig ang tingin sa amin. Hindi ko maintindihan kung bakit parang biglang bumigat ang paligid sa simpleng presensya niya.

Lumapit ako agad kay Zara at nagpaalam na.

Tinignan ko muna ang paligid bago tuluyang umalis. Ayokong may makakita sa amin at mag-isip ng kung ano. Kilala ang pamilya ni Lucian at mabilis kumalat ang tsismis lalo na kapag may babaeng nadidikit sa pangalan niya.

“Baliw ka ba!? Hindi ako sanay sa ganitong sitwasyon na kakausapin mo ako tapos dito naman ang next!”

Hindi ko napigilang sita sa kanya habang naglalakad kami papuntang parking lot. Halo ang kaba at inis sa boses ko.

Huminto siya saglit saka napabuntong-hininga.

“Maddy, sorry...” mahina niyang sabi habang nakatingin sa akin. “Because I am careless… hindi ko na gagawin.”

Tahimik kaming naglakad palabas ng parking lot. Tanging tunog lang ng mga sasakyan at malamig na hangin sa gabi ang namamagitan sa amin. Pero kahit walang nagsasalita, ramdam ko ang bigat ng tingin ni Lucian sa bawat hakbang ko—parang may gusto pa siyang sabihin ngunit pinipili niyang itago.

Sumakay ako sa sasakyan at tahimik kaming nagbyahe. Tanging mahihinang tunog ng ulan sa bintana at mahinang tugtog mula sa radyo ang naririnig ko. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako kay Lucian na seryosong nakatingin sa kalsada habang mahigpit ang hawak sa manibela.

“Saan tayo pupunta?” mahina kong tanong habang nilalaro ang dulo ng damit ko.

“Hotel,” malamig ngunit kalmadong sagot niya.

“Hotel? Bak—”

Hindi ko naituloy ang pagpo-protesta ko nang bahagya siyang napangiti.

“Maddy, relax. Kakain lang tayo,” saad ni Lucian habang panandaliang lumingon sa akin.

Hindi ko alam kung bakit mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko sa simpleng paraan ng pagsabi niya ng pangalan ko. Napabuntong-hininga na lamang ako at tumingin sa bintana. Sa labas, makukulay na ilaw ng siyudad ang nagliliwanag habang patuloy ang tahimik ngunit mabigat naming biyahe.

Pagdating namin sa hotel, agad bumungad ang engrandeng lobby—marble ang sahig, kristal ang chandelier, at mabango ang buong paligid. Para akong nalulula sa sobrang karangyaan ng lugar. Samantalang si Lucian naman ay tila sanay na sanay rito habang walang emosyon na naglalakad papasok.

“Lucian… dito talaga?” bulong ko.

Huminto siya at bahagyang yumuko para mapantayan ang tingin ko.

“Do you really think I’d bring you somewhere cheap?” mahinang sabi niya na may bahid ng pagngisi.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan… pakiramdam ko, mas delikado pa ang titig niya kaysa sa lugar na pinasok namin.

Napansin ko si Lucian habang nakikipag-usap siya sa receptionist. Kahit nakatayo lang siya roon, bakas sa mukha niya ang bahagyang pagka-ilang na para bang hindi siya sanay sa ganitong tahimik na lugar. Hindi tulad ng ibang hotel na maingay at puno ng tao, kakaiba ang ambiance ng hotel na ito—elegante, malinis, at napakatahimik. Ang puting marmol na sahig ay kumikislap sa ilalim ng malalambot na chandelier lights habang ang bango ng mamahaling pabango at fresh flowers ay kumakalat sa paligid. Para akong napadpad sa mundong hindi ko kayang abutin.

Bahagya akong napalingon sa matangkad na kisame at sa disenyo ng buong lobby. Ang bawat sulok ay mukhang mamahalin—mula sa gintong detalye ng dingding hanggang sa malalambot na sofa na tila bawal upuan dahil sa sobrang linis. Hindi ko maiwasang mapatitig sa paligid habang nanlalaki ang mga mata ko sa ganda ng lugar.

“Good evening, Mr. Stryker,” magalang na bati ng receptionist habang nakangiti kay Lucian. “Your suite is already prepared.”

Tumango lang siya at mabilis na inayos ang suot niyang relo bago sumulyap sa akin.

“Sa kwarto tayo?” mahina niyang saad.

Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil sa tanong niya—kundi dahil sa sobrang ganda ng hotel. Pakiramdam ko’y naninibago ako sa puti at kintab ng buong lugar. Halos makita ko ang repleksyon ko sa marmol na sahig habang ang malamig na hangin mula sa air conditioner ay dumadampi sa balat ko.

“Relax,” dagdag niya nang mapansin niyang natigilan ako. “Kakain lang tayo.”

Napakurap ako at pilit ibinalik ang sarili sa realidad. Ngunit kahit anong pilit ko, hindi ko maitago ang kaba habang sinusundan ko siya papunta sa elevator—dahil pakiramdam ko, simula pa lang iyon ng gabing hindi ko malilimutan.