Semua Bab The Conquences of a Night with a Billionaire : Bab 1 - Bab 10

POV: Madison Georgette Fortunato Gabi na nang muli akong mapatingin sa wristwatch ko. Alas-dose na ng madaling-araw, pero hindi pa rin oras ng uwian ko. Kanina pa ako paikot-ikot sa loob ng bar habang bitbit ang tray na puno ng mamahaling alak at cocktail drinks. Ramdam ko na ang pananakit ng mga paa ko dahil sa mataas kong heels, ngunit pilit ko pa ring inuunat ang likod ko at nguminiti sa bawat customer na madaanan ko. Makukulay na ilaw ang naglalaro sa madilim na paligid habang malakas ang bass ng musikang halos umuuga sa buong lugar. Siksikan ang dance floor, amoy alak at mamahaling pabango ang humahalo sa malamig na hangin ng aircon. Sa bawat hakbang ko, pakiramdam ko ay mas lalo akong nalulunod sa ingay at gulo ng gabing iyon. Tahimik akong naglalakad papunta sa VIP area nang mapansin kong nakatingin na sa akin ang ilan kong kasama. May mga bulungan, may mga tinging tila sinusukat ang bawat galaw ko. Hindi ko alam kung dahil ba mabilis akong magtrabaho o dahil bago lang a

Nauna akong pumasok sa loob ng silid habang tahimik na sumunod si Lucian sa likuran ko. Pagkabukas pa lang ng pinto ay agad akong namangha sa ganda ng buong lugar. Malawak ang kwarto, malamlam ang ilaw, at may halong mamahaling amoy ng kahoy at pabango ang hangin. Ang puting kurtina ay bahagyang gumagalaw dahil sa malamig na hangin mula sa aircon habang ang marble na sahig ay kumikislap sa liwanag ng chandelier. Hindi ko maiwasang mapahinto sa gitna ng sala. Para akong nawalan ng sasabihin habang pinagmamasdan ang modernong disenyo ng paligid. Sa kanan ay may malambot na kulay abong sofa at maliit na glass table na may nakapatong na wine. Sa kaliwa naman ay ang malaking kama na natatakpan ng malinis at mamahaling puting kumot. Napansin kong may pinuntahan si Lucian sa kabilang bahagi ng suite. Tahimik siyang naglakad habang may kausap sa telepono kaya naman naiwan akong mag-isa. Dahan-dahan akong naupo sa sofa at saka napatingin sa malawak na salamin na halos sakop ang buong dingd

POV: Lucian Charles Stryker "Sige na, umuwi ka na," ani ko habang nakasandal sa pinto ng sasakyan niya. Nakakunot-noo niya akong tiningnan. "Why?" Napatawa ako sa tanong niya. "Anong why? Kailangan mo nang magpahinga, okay? May trabaho ka pa bukas." Alas-dose na ng gabi. Halos tatlong oras na kaming nakatambay sa labas ng apartment ko matapos kaming maghapunan. Kung tutuusin, wala naman kaming ginagawa. Nagkukwentuhan lang. Minsan nagtatawanan. Minsan tahimik. Pero parang ayaw naming maghiwalay. Bago pa ako makapagsalita ulit, bigla niya akong niyakap. Napatigil ako. Mainit. Mahigpit. At pamilyar. Dahan-dahan kong ipinatong ang baba ko sa balikat niya. "Lucian..." bulong ko. "Hmm?" "Umuwi ka na." Mas lalo niya akong hinigpitan. "No." Napailing ako habang natatawa. "Ang kulit mo." "Five minutes." "Sinabi mo na 'yan ten minutes ago." "Another five." Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang ganito. Noong una, inis

POV: Madison Georgette Fortunato May mga pagkakataon talagang dumarating sa buhay mo na parang panaginip. Iyong tipong alam mong masyadong maganda para maging totoo. At iyon mismo ang nararamdaman ko habang nakaupo sa harap ni Lucian Charles Stryker. Tahimik kaming magkatapat sa isang maliit na café sa gilid ng siyudad. Hindi ito katulad ng mga mamahaling restaurant na madalas niyang puntahan. Mas simple. Mas tahimik. Mas komportable. Sa loob ng ilang linggo naming pagkikita, napansin kong mas gusto niya ang mga ganitong lugar kapag kasama ako. Parang kapag kaming dalawa lang, hindi siya iyong kilalang bilyonaryo na laman ng mga business magazine. Nagiging normal siyang tao. At iyon ang nakakatakot. Dahil habang mas nakikilala ko siya, mas lalo akong nahuhulog. "Masyado kang tahimik." Napakurap ako nang marinig ang boses niya. Nakahawak siya sa tasa ng kape habang nakatingin sa akin. "Wala." Tumaas ang isang kilay niya. "Wala?" Napabuntong-hininga ako

POV: Madison Georgette Fortunato May mga tao talagang hindi mo pa nakikilala pero pakiramdam mo ay may masama nang mangyayari sa oras na magkrus ang mga landas ninyo. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang kutob na iyon. Pero habang nakaupo ako sa loob ng coffee shop at inaayos ang mga order ng customer, hindi mapakali ang pakiramdam ko. Parang may kung anong mabigat sa dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling, pero ramdam na ramdam ko ang bigat na para bang unti-unting dinidiin ang puso ko hanggang sa halos hindi na ako makahinga. Humihinga ako nang malalim, pero parang hindi sapat, parang may kulang pa rin sa hangin na pumapasok sa baga ko. Tahimik ang paligid, pero sa loob ko, maingay. Ang isip ko sabog-sabog—mga alaala, mga salitang hindi nasabi, mga desisyong hindi ko alam kung tama ba o mali. Parang may mabigat na nakasabit sa dibdib ko na ayaw bumitaw, ayaw gumaan, ayaw mawala kahit anong pilit ko. Hinawakan ko ang dibdib ko