ログインTahimik ang buong hardin. Hindi tulad ng mga nakasanayan kong ingay ng lungsod, dito parang huminto ang oras—malamig ang simoy ng hangin, banayad ang sikat ng araw, at ang mga dahon ng puno ay marahang sumasayaw na para bang sumasang-ayon sa kung ano mang mangyayari ngayon. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Ako si Madison Georgette Fortunato. Sanay na ako sa hirap, sanay na ako sa pagod, sanay na ako sa mga desisyong mag-isa kong tinatanggap. Pero ngayon… iba. Iba dahil alam kong may mangyayari. Hindi ko lang alam kung ano. Sa di kalayuan, tumatakbo ang anak ko sa damuhan. Masaya siyang tumatawa habang hinahabol ang maliit na paru-paro. Hawig na hawig niya ang taong pilit kong kinalimutan noon—ang mga mata, ang ngiti, pati ang paraan ng pagtawa. Lucian Charles Stryker. Huminga ako nang malalim. Hanggang ngayon, hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib ko tuwing naiisip ko siya. Pero hindi na iyon kasing sakit noon. Mas kalmado na. Parang sugat na naghilom pero may pe
POV: Madison Georgette Fortunato Tahimik. Iyan ang unang salitang pumasok sa isip ko habang nakatitig ako sa malawak na hardin kung saan masayang naglalaro ang anak ko. Ang hangin ay malamig, ngunit hindi sapat para palamigin ang bigat na matagal nang nakadagan sa dibdib ko. Hawak ko ang tasa ng kape na kanina pa hindi ko nagagalaw, habang ang isip ko ay lumulutang sa mga alaala na ayokong balikan—pero paulit-ulit na bumabalik. Lucian Charles Stryker. Isang pangalan na dati ay minahal ko. Ngayon… hindi ko alam kung ano pa ang kaya kong maramdaman para sa kanya. Naririnig ko ang tawa ng anak ko habang tumatakbo siya sa damuhan. Sa bawat hakbang niya, parang mas lalo akong napapaisip kung paano ko nagawang itago siya sa ama niya nang ganito katagal. Kung tama ba iyon. O kung mali. “Mommy!” Napalingon ako. Tumakbo siya papalapit sa akin, hingal na hingal, pero may malawak na ngiti sa labi. Yumuko ako at sinalubong siya ng yakap. “Dahan-dahan ka lang,” mahinang sabi ko habang
POV: Madison Georgette Fortunato Tahimik ang buong mansion ng Stryker. Nakasanayan ko nang makita itong malamig—malaki, magarbo, pero walang tunay na init. Ngayon, mas ramdam ko ang bigat nito. Parang bawat sulok ay may nakatagong sigaw ng mga maling desisyon, kasinungalingan, at mga taong nasaktan. Nasa sala kami. Magkaharap. Si Scarlett Santillanes—nakaupo nang tuwid, nakaayos ang postura, pero halatang nanginginig ang kamay. Sa tabi niya si Nathaniel Stryker, nakatingin sa amin na parang hindi tanggap ang nangyayari. At sa kabilang panig… Si Lucian. Tahimik siya. Pero alam ko ang galit sa likod ng katahimikan niya. Hindi sumisigaw si Lucian kapag galit. Mas delikado siya kapag tahimik. “Hindi niyo na pwedeng ituloy ‘to,” malamig na sabi ni Lucian. Napangiti si Scarlett, pero hindi umabot sa mata niya ang ngiti. “Lucian, you’re making a mistake. She’s nothing compared to—” “Stop,” putol ni Lucian. Isang salita lang. Pero sapat na para mapatahimik ang buong kwarto. N
POV: Lucian Charles Stryker Hindi ko alam kung ilang beses ko nang paulit-ulit na tinatanong sa sarili ko kung paano umabot sa ganito ang lahat. Isang maling gabi. Isang maling desisyon. Isang gabing akala ko kontrolado ko ang lahat—pero sa totoo lang, ako pala ang tuluyang nawala. At ngayon… Nakaharap ko ang pinakamahalagang dahilan kung bakit ako natutong lumuhod sa mundo. Ang anak ko. Ang anak namin ni Madison. Tahimik ang silid ng Stryker Estate. Malamig ang hangin, pero mas malamig ang tingin ng pamilya ko habang nakatayo ako sa gitna, hawak ang maliit na kamay ng batang halos kasing taas na ng tuhod ko. “Lucian,” malamig na boses ni Vivienne Stryker, ang aking ina. “Ano ang ibig sabihin nito?” Hindi ako sumagot agad. Ramdam ko ang bigat ng bawat tingin—lalo na kay Nathaniel, na parang handang durugin ang kahit anong desisyon ko. “Sabihin mo sa amin,” dagdag ni Valerius Stryker. “Sino ang batang iyan?” Humigpit ang hawak ko sa kamay ng anak ko. Hindi siya sanay sa gan
POV: Madison Georgette Fortunato Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko pagpasok namin sa malawak na mansyon ng pamilya Stryker. Hindi ito katahimikan na payapa. Kundi katahimikan na nakakatakot. Parang bawat hakbang namin sa marmol na sahig ay may kalakip na bigat—parang hindi kami welcome, parang hindi kami dapat narito. Mahigpit ang hawak ni Lucian sa kamay ko. Pero kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang panginginig ng dibdib ko. “Stay behind me,” mahinang sabi niya. Hindi ako sumagot. Hindi dahil ayoko. Kundi dahil alam kong kahit anong sabihin ko, hindi na mababago ang pakiramdam ko ngayon. Galit sila sa akin. At hindi pa nila ako nakikilala nang lubusan. Sa dulo ng malaking sala, nandoon sila. Ang pamilya Stryker. Parang isang larawan ng perpektong mundo na hindi kailanman tatanggap ng tulad ko. Si Valerius Stryker—matigas ang mukha, nakaupo na parang hari. Si Vivienne Stryker—maayos, elegante, malamig ang tingin na parang kaya kang wasakin sa isang sulyap la
POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko agad napansin ang pagbabago sa kanya. Sa una, akala ko simpleng pagod lang. Pagod sa trabaho. Pagod sa responsibilidad. Pagod sa mundong palaging humihingi ng sobra. Pero habang tumatagal, mas lalo kong nakikita ang isang bagay na hindi ko maintindihan. Hindi na siya si Lucian na dating kilala ko. Hindi na siya iyong lalaking kayang mang-control ng buong mundo sa isang iglap. Hindi na rin siya iyong malamig na boses na kayang magpaiyak ng kahit sinong kausap niya. Ngayon… tahimik na siya. At ang katahimikang iyon ang mas nakakatakot. Nakaupo ako sa sofa habang pinapanood ko siyang nakatayo sa may bintana ng penthouse niya. Malawak ang tanawin sa labas—mga ilaw ng siyudad na parang bituin sa lupa. Pero kahit ganoon kaganda ang paligid, hindi niya iyon tinitingnan. Nakatingin lang siya sa malayo. Parang may hinahanap. O may iniisip na hindi niya maabot. “Lucian…” mahina kong tawag. Hindi siya agad lumingon. Ilang segundo pa bago ni
POV: Madison Georgette Fortunato "Cheers." hiyaw naming lahat. Matapos ang trabaho ay nagkaroon kami ng konting kasiyahan matapos ang shoot. dahil birthday ng co-model namin ay sumama ako. Ayoko namang maging kj sa ganito lalo na minsan lang makasama dahil nga busy at mahirap ang pera at iyon
Tahimik akong nakasandal sa bintana ng sasakyan habang pinagmamasdan ang malamig na gabi sa labas. Ang mga ilaw ng poste ay sunod-sunod na dumadaan sa paningin ko habang mabagal na umaandar ang itim na sasakyan ni Lucian sa halos walang kataong kalsada. Mahina lang ang tugtog ng music sa loob, sapat
Nauna akong pumasok sa loob ng silid habang tahimik na sumunod si Lucian sa likuran ko. Pagkabukas pa lang ng pinto ay agad akong namangha sa ganda ng buong lugar. Malawak ang kwarto, malamlam ang ilaw, at may halong mamahaling amoy ng kahoy at pabango ang hangin. Ang puting kurtina ay bahagyang gu
POV: Madison Georgette Fortunato Gabi na nang muli akong mapatingin sa wristwatch ko. Alas-dose na ng madaling-araw, pero hindi pa rin oras ng uwian ko. Kanina pa ako paikot-ikot sa loob ng bar habang bitbit ang tray na puno ng mamahaling alak at cocktail drinks. Ramdam ko na ang pananakit ng mg







