LOGIN𝙏𝘿: Hi guys! How are you? Medyo malabnaw lang itong chapter na ito dahil I have midterm exams tomorrow. So I forced myself to give an update. I hope you guys enjoy this story! Enjoy reading and see y'all in the next update! Luvlots! ♡(*´ω`*)/♡
Chapter 37House"Try me!"Kitang-kita ko ang ugat sa leeg ni Luther."Ano'ng gagawin mo?! Aagawin mo siya sa akin?!" he shouted, loud enough to make the birds in the garden scatter.Lumapit si Luther sa kaniya at kinwelyuhan si Hector!"Yes. I'll do that, little brother," panatag pa rin si Hector na nakatayo, para bang hindi man lang siya nabahala.He towered over Luther, and he looked so giant between the two of them. Kahit na kinwelyuhan na siya ni Luther ay halata pa ring hindi iyon makakapagpa-urong kay Hector. Para bang kailangan pang tumingkayad ni Luther para lang masuntok sa panga ang kapatid.Luther's breathing grew heavy. I sensed that he was enraged!Pinakawalan niya ang kapatid at lumayo ng iilang hakbang, umiigting ang panga. Dinuro niya si Hector gamit ang isang daliri."Fuck you, Hector Marchetti. You don't ever deserve that name!""Yes. And I wish for that every single day," he said sarcastically.Hindi pa rin ako makagalaw. Naestatwa ako sa kinatatayuan ko, at parang
Chapter 36MansionHindi ko magawang magalit nang todo kay Hector. Kahit anong gawin ko, may parte pa rin sa akin na lumalambot ang puso. It felt like my heart decided what my mind would act on. I didn't take things rationally, but emotionally.Siguro dahil na rin sa katotohanang hiram ko lang talaga siya, at wala akong karapatang umakto na parang tunay niya akong asawa.Senator Luis was a little mad at him. Hindi ko na muna siya pina-attend sa meeting at ako na lang ang pumunta roon."I don't want any big trouble. The hotel will open soon, and..." He stopped, then exhaled slowly through his nose. "I want it to be stain-free, okay?"Ngumiti ako nang pilit. Pinagdikit ko ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa para hindi niya mapansin ang bahagyang panginginig ng mga iyon."Of course, Senator. You're one of our biggest contributors here, and we truly appreciate your help. We'll make the best effort to meet your standards," I said."Good." He tapped the folder in front of him twice. "I'll be
Chapter 35ConfrontationIt was already deep in the evening when I arrived. Pagkabukas ng gate ng mansion, ipinark ko ang sasakyan at dahan-dahan akong naglakad papasok. Tahimik ang buong bahay. Masyadong tahimik.Nadatnan ko kaagad si Hector sa dining area. Nakayuko siya, at may alak sa harap niya na halatang kanina pa nababawasan. Madilim ang paligid at tanging ang ilaw sa ibabaw ng mesa ang bukas.Nanguyom ang kamao ko."Hector," I called him.Umangat ang kaniyang ulo. Namumula ang mga mata niya."Stella. I'm glad you came back. Let's leave," he said worriedly and stood up.Agad na bumalot sa ilong ko ang amoy ng alak sa kaniya."Umupo ka," utos ko."Stella, let's...""Sabi ko, umupo ka."Lumapit ako sa mesa at kusa siyang umupo pabalik. I gritted my teeth. Tahimik kong kinuha ang bote at ang shot glass. Inilagay ko ang bote sa sink, at ang baso naman sa cabinet.
Chapter 34CallHindi ko alam kung para kanino nadudurog ang puso ko. Kay Hector na umalis? O kay Luther na inaatake yata ng migraine? Alin?Sana ako na lang talaga 'yong sumakit ang ulo para natutulog na lang ako ngayon at walang iniisip!I wanted to cry, but I didn't even know what for. It felt like I was being torn into two.Yes, he's just my husband's brother. I hired him because of my sins and my crime. So why does it feel so hard to say it out loud?Kanina, pinilit ko lang magsalita dahil naaawa ako kay Luther. Gusto kong ituon ang buong atensyon ko sa kaniya, at para magawa iyon, kailangan ko munang paalisin si Hector.At ngayong wala na siya, at ngayong nagpapahinga na si Luther, hindi ko maiwasang itanong sa sarili kung nasaan na kaya siya. Kumain na kaya siya? Nakauwi na ba siya nang maayos?O baka naman umuwi na siya kay Santi kasi tapos na ang pagpapanggap?"It's normal to have a severe headache because of his memory loss. He'll be fine," sambit ni Penelope habang inaayos
Chapter 33Husband's BrotherNatigilan ako at naghintay ng sagot mula sa kausap niya, ngunit wala. Katahimikan lang ang bumalot sa kabilang panig ng pinto. "You're that one person Stella keeps referring to. Now I don't know why she doesn't want me to meet you. You'd be a big help in recovering my memories," sambit niya.May dumagan sa dibdib ko na kung ano. Hindi na ako nagdalawang-isip pa at pinihit ang pintuan pabukas."Back off, dude," a familiar voice said. Parang may kumurot sa tiyan ko. Kilala ko ang boses na iyon."Luther?! Sino ba 'yang kausap mo?!"Natatabunan ng divider ng kama at ng bookshelf ang kausap ni Luther. Kailangan ko pang humakbang at tumabi sa kanya para makita kung sino iyon. "Stella! Si Kuya!" Luther said, almost cheerful, like he was introducing a long-lost relative. Holishit. He had no idea. Don't you fucking kidding me right now?! Pumintig nang mabilis ang puso ko sa nakita.Nagtama agad ang mata namin ng kausap ni Luther. "H-Hector," I uttered.There
Chapter 32VisitSi Mama. Parang kabute. Kung saan-saan na lang susulpot.Dapat siya na ang presidente ng Pinas, eh. Kung kailan nahihirapan ako, tsaka rin siya susulpot. Hindi para tumulong, kundi para magpahirap pa lalo.I frowned. My body was still burning up, and it was getting worse by the minute. Para akong pinapakuluan mula sa loob.Umiinom ako ng gamot ngayon habang nakatitig sa akin ang dalawa: si Luther at si Penelope. Parehong nakahalukipkip, parehong naghihintay at nakatingin sa akin. Judge yarn? I gulped down the last of the water in my glass and set it on the table. My hand trembled A little harder. I cough. The sound made both of them flinch."You're not feeling well, Stella. You just stay home. The work can wait," Luther said.Nasa mesa kami ngayon. Hinahainan kami ng kasambahay ng pagkain, lalo na ako, dahil kesyo ayon sa dalawa ay parang idol ko raw si Luther: nangangayayat din. Ang daming ulam. Adobo, sinigang na baboy, pritong isda, at isang mangkok ng kanin na u







