Chapter 3: Beg

CHAPTER 3

Beg

HECTOR'S POV

"Engineer, bigla ka na lang nawala kagabi, ah? May nakakita rin na may kasama ka raw. Sino 'yon?"

Hindi ako pinatulog ng nangyari kagabi. Paulit-ulit sa isip ko ang mga luha ni Stella at ang paghingi niya ng tawad kay Luther, na para bang may kasalanan siyang hindi masabi-sabi. Stella seemed sorry for my brother? For what? Akala ko ba'y mahal na mahal niya ang kapatid ko?

Na simula pa lang high school kami ay nais na nilang magpakasal sa isa't isa para lang mapasa kay Luther ang kompanya ng pamilya namin. I guess there's no constant in this world, except change.

"Wala 'yon, Marlon. Kakilala ko lang," pagsisinungaling ko at tiim-bagang na tinitingnan ang laptop sa desk ko. Hindi ko magawang tumingin nang diretso sa kaniya dahil alam kong kapag nagtagal ay mababasa niya ako.

Humagikhik si Marlon at prenteng umupo sa sofa sa loob ng opisina ko, na parang siya ang may-ari ng lugar.

"Babae raw, eh," pakunwaring bulong nito sabay kindat sa akin. "Dumada-moves ka na, engineer, ah? Lasing na ako kaya hindi na kita napansin. Maganda ba siya?"

I tried not to laugh as I remembered that girl from last night, kung paano siyang nagpumilit na isubo ako sa likod ng puno na parang ordinaryong bagay lang iyon.

"Marlon, ano bang pinagsasasabi mo?"

"Wala namang masama roon, engineer, ah? Kung tutuusin, dapat may kinakasama ka na ngayon magmula noong... alam mo na... nagkahiwalay kayo ni Santi."

Napabuntong-hininga ako. Siguro ay wala namang masamang aminin kay Marlon kung sino talaga ang kasama ko kagabi. He's a good friend, though. At saka, ano naman ang masama kung kasama ko nga si Stella kagabi?

"Si Stella 'yong babaeng nakita n'yo kagabi," pag-amin ko.

Nalaglag ang panga ni Marlon sa narinig niya.

"Stella? 'Yong kapatid ni..."

I cut him off. "Oo, Marlon. At asawa n'on ang kapatid kong si Luther. Kaya puwede ba? Huwag mo nang banggitin 'yan at baka isipin pa ng ibang tao na may kinakalantari ako kahit wala naman."

Natawa si Marlon. "Jackpot na sana, buseng. Pero sobrang yaman n'on, ah? Bakit kaya naisipan niyang umuwi rito?"

Iyon din ang naging kwestyon sa utak ko habang binabagtas ko ang daanan papunta kay Santi, sa ilalim ng init ng araw na tila walang balak maawa. I know Stella. The last thing she wants in this world is to go back here and reunite with her family.

I shook my head as I parked my car in front of Santi's house. Naiwan ko pa nga itong kotse sa bar dahil hinatid ko rito si Stella kagabi. Kinuha ko lang ngayong umaga... At dumalaw lang ako sa opisina kanina nang biglang tumawag si Santi dahil may kailangan kaming pag-usapan.

Matagal nang hindi kami nagkakalapit, at kagabi nga lang kami ulit nagkita ni Santi... Dahil matapos naming mag-break noon ay nagkaniya-kaniya na kami ng buhay.

Kaya hindi ko na rin mawari ngayon kung bakit kailangan niya akong makausap.

Nakita ko agad siya sa balkonahe at agad niya akong nilapitan. Halos manliit ang mata ko nang makita ko ang kabuuan niya.

Matagal na kaming hindi nagkikita nitong si Santi ngunit napakalaki ng ipinagbago niya... Ibang-iba sa dating malusog at maaliwalas na mukha ang nasisilayan ko ngayon. Sobrang payat na niya at may kalaliman na ang mga matang nakapukol sa akin, mga matang kulang sa tulog at puno ng pangamba.

"Alam kong mahirap itong magiging desisyon ko... Pero pakiusap, si Stella na lang ang pag-asa ko ngayon," aniya matapos niyang ikuwento sa akin ang lahat.

So it's true? Stella wants me? Akala ko nagbibiro lang siya nang sabihin niyang isusubo niya ako kagabi? Iyon pala ay may mas malalim pa siyang pakay sa akin?

At anong kinalaman ng sakit ni Santi dito? Ngayon ko lang din nalaman na may malubha pala siyang sakit... kung kailan umuwi ang kapatid niya.

"Kailan pa 'yang sakit mo?" pirme kong tanong.

"Noong nagkahiwalay tayo. Hindi pa naman malubha noon at inaagapan namin hangga't maaari, ngunit mas lalo itong lumala sa nagdaang mga taon."

Mas lalo akong hinulugan ng langit at lupa dahil sa nalaman. Napalunok ako at hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

"If you want money... You could've told me..."

Natawa nang bahagya si Santi. "Hindi madadaan ito sa pera. Nag-try na kami at mahirap makahanap ng magma-match sa akin dahil rare ang blood type at disease na meron ako."

Pera lang ang kaya kong maitulong dito kung sakali. Bukal naman sa loob ko dahil may pinagsamahan din naman kami ni Santi. Pero kung hindi niya pala kailangan ang tulong pinansyal ko... Bakit pa niya ako pinapunta rito para kausapin nang masinsinan?

"Tutulungan naman ako ni Stella. Pero sa isang kondisyon..."

"You want me to beg Stella? Ano'ng kinalaman ko rito? Alam mo namang hindi kami maayos ng kapatid ko, na asawa na niya ngayon, at baka mas lalo ka lang ipagtabuyan n'on kung ako ang gagamitin mo," litanya ko.

Kitang-kita kong nahihirapan na si Santi. Naiiyak na rin ang mga mata niya ngunit hindi ko siya kayang paluhain pa dahil hindi ko pa rin naiintindihan nang mabuti ang nangyayari.

Yes, Stella wanted me last night, which I found valid since she was drunk. Pero sa nakikita ko ngayon, parang ganoon din ang gusto ni Santi.

"She still thinks that we're together," aniya. "Hihiramin ka lang niya ng ilang buwan tapos willing siyang gumastos para sa operasyon ko at k-kung wala na talaga kaming mahanap na donor ay willing siyang ibigay 'yong kaniya."

Natawa ako kahit na nahihibang na rin ako sa nangyayari. "Santi... A-Anong kahibangan ito? Bakit naman ako gugustuhin ni Stella?"

"Hindi ko rin alam, okay? Kahit ako'y naiisip ding nahihibang na siya."

"Santi, hindi ito basta-bastang desisyon lang. Alam mo 'yan, 'di ba?"

"Hindi ba't gusto mong magkaayos kayo ni Luther? Pangarap mo 'yan noong mga bata pa tayo."

Natigilan ako sa sinabi niya. Getting near Stella means I'll be able to see my brother. But that is not the case. Hindi na ako 'yong Hector na naghahagad pa ng kalinga ng iba. We have different lives now, and we chose separately what we wanted.

"Santi, iba na ngayon. Lahat ng bagay ay nagbabago," sambit ko sa kaniya.

She raked her hair back out of desperation.

"Hector. Subukan mo lang. Nagmamakaawa ako sa 'yo. Maaari ko itong ikamatay kung sakaling patatagalin pa namin ng ilang taon."

Unti-unti nang nagsipatakan ang luha mula sa mga mata ni Santi. I stepped forward to hug her... She sobbed on my chest as if she were just a child, and I felt how thin her shoulders had become.

Ilang segundong paghagod sa kaniyang buhok ang lumipas bago siya kumalas at tiningnan ako nang may lungkot at pagmamakaawa sa kaniyang ekspresyon.

"Hector, please? Magpanggap ka lang na may relasyon tayo... Dahil kung malaman ni Stella na matagal na pala tayong wala ay masisira ang plano," nanginginig niyang sinabi.

I gritted my teeth at the idea that there was really nothing wrong with working with Stella. Ilang buwan lang naman. Wala namang mawawala sa akin kung sakali.

"Panghabambuhay kong tatanawin ito bilang utang na loob. Kapag natapos ang napagkasunduan... Kahit anong gustuhin mo sa akin ay gagawin ko," aniya, bago ako tuluyang tumango bilang pagpayag sa nais niyang mangyari.