LOGINCHAPTER 4
Trace STELLA'S POV "Marlon will take care of my business while I am gone," si Hector. It's been a week since I stayed here at our house. Marami rin kasing kailangang gawin at pagtuunan ng pansin. Nag-check up kami tungkol kay Santi at nalaman namin na puwedeng i-transfer ang portion ng liver ko sa kaniya. I don't know if it's just me. But Hector and Santi seem not to be the sweet lovers I knew in the past. But I sense that they're still working things out. Siguro ay dahil na rin sa kondisyon ko sa kanila. "You know I can hire somebody to take care of your business. Ano bang business mo? Tindahan ba, babuyan? Poultry ng manok?" pagmamaliit ko. "Kaya ko naman 'yon, Ma'am Stella at Ser Hector... Sabi ko nga sa kaniya, eh, magpahinga muna ng ilang buwan dahil kayod nang kayod, akala mo naman may pamilya..." "Marlon," si Hector. Nangunot ang noo ko. Napakamot sa batok si Marlon at nginisian ako nang pilit. "Este... Syempre, magjowa 'yan sila ni Santi kaya iniisip kong wala pa siyang pamilya, ganoon. Pero kumakayod siya para sa kanilang dalawa." Ouch, do I need to get hurt? Nasa hospital kami kung saan dinadialysis ang kapatid ko. Ngayon lang ako pumunta rito dahil ngayon na rin kami aalis. Gusto ko lang kasing malaman kung may sakit nga ba talaga ang kapatid ko o jino-joke time lang ako nito. I sighed as we entered my sister's room. Nakahiga siya sa hospital bed habang may mga aparatong nakakabit sa katawan niya, at amoy gamot ang buong silid. "I don't care how beggared his business is. Limpak-limpak na pera naman ang makukuha niya sa akin pagkatapos nito," sambit ko habang nakatingin kay Santi. She looked away from my sight, which satisfied me. Simula bata pa lamang kami ay mahal na mahal na niya si Hector, kaya kahit hindi niya sabihin ay alam kong hirap na hirap siyang i-let go itong boyfriend niya. I looked at Hector and saw that he was looking at my sister. I faked a cough, but he still didn't look at me. "Hindi kayo maghahalikan ni Santi bago tayo umalis?" "Hindi na, S-Stella," si Santi ang sumagot at kita ko ang pagpikit niya nang pilit. "Aw, 'wag ka nang magselos, Ate. Sa 'yong sa 'yo pa rin naman itong si Hector. Hihiramin ko lang saglit." "Basta... iyong napag-usapan," aniya nang hindi minumulat ang mata. Napabuntong-hininga ako. "Huwag kang mag-alala! Tutuparin ko 'yan, kung magiging maayos din ang trabaho roon ni Hector." Ang totoo ay nagmamadali na akong makarating sa Maynila. My husband has been confined privately, and my friend, who is a doctor, and I are the only ones who know that he's in a coma. Ilang beses na ring pilit na tumatawag ang Daddy ni Luther. At sa tuwing nangyayari iyon ay pinapatay ko ang tawag. I still also need to reply to the business-related mails, that's why I don't have the courage to turn off Luther's account. It would just fuel Papa's curiosity if he knew that my husband isn't in line. Payag na rin naman si Hector... They have the same distinctive voice and tone as his brother. Pero wala pa rin akong tiwala sa kaniya kaya hindi ko muna pinapagawa sa kaniya iyon. I just need an allotted time to train him. Hindi ko alam kung nakailang buntong-hininga na ako sa loob ng ilang oras na pagbiyahe namin ni Hector. He had been driving the whole ride; wala rin kasi akong nadalang driver dahil ayaw kong may maka-trace kung nasaan ako at baka mabuking pa ang itinatago kong sekreto. "Sabihin mo nga sa akin... Ano ba talagang nangyayari? Gusto mong maging si Luther ako? Nasaan ba siya?" Hector broke the silence. "I guess I need to tell you the truth." I bit my lip after saying that. Kailangan niya ring malaman ang katotohanan, ngunit hindi ako lalagpas sa kung ano'ng nagawa kong krimen, lalo na at kahit pagbali-baliktarin ang mundo'y kapatid niya pa rin ito. At ako'y isang hamak lamang na asawang nakikisawsaw at nanlilimos sa yaman nila. "We're operating internationally... And suddenly your father," I stopped mid-sentence and continued. "I mean, Luther's father decided to have a business here in the Philippines too. Kami ni Luther ang nakatoka rito, dahil nga si Luther lang naman ang maaasahan ni Papa." Nasa Maynila na ang kotseng sinasakyan namin kaya saktong traffic ngayon at malayang pakinggan ni Hector ang sinasabi ko. Ikalimang kotse kami sa pila dahil may mga police enforcer sa malapit. Hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin bagkus ay ipinagpatuloy ko ang aking sinasabi. "But suddenly... A-An accident came. Ayaw ko munang sabihin kung ano pero nasa coma si Luther," I said. "Na-coma siya," pag-uulit ni Hector at napailing na lamang habang pilit na pinipigilang matawa. Napabuntong-hininga ako at tila hindi ko na kailangan ng mahabang litanya upang maintindihan ni Hector ang lahat. "Kilalang-kilala ko na si Luther. Kahit anong mangyari, kailangang matuloy ang pag-launch ng new business nila rito sa Pilipinas. Kung sakaling malaman din ng Daddy niya ang nangyari, he would be mad at me and at Luther. He will stop our plan to launch a company here," I explained. "Why is he the one who'll operate here? For sure my former Dad is capable of that. Getting mad at your husband if he doesn't make it? Bakit? Hindi ba kaya ng kapatid ko?" he said sarcastically. "So, wala ka talagang balita tungkol kay Papa?" "What about him?" He shrugged his shoulders as if the last thing he wanted in the world was to know his father's well-being. Umandar na ang traffic at napako ang tingin ko sa mga pulis habang sinasabi ko ang dahilan kay Hector. "He's weak now and almost on the edge of death. He's currently on medication at high-end hospitals internationally. He has men eyeing us right now. Kahit gaano kayaman ang tatay n'yo, hindi naman siya immortal para hindi mamatay." One of the police officers, who had a distinctive badge and uniform, came out from the tent, and I saw how he looked at our car as he waved at it to stop. Nanginig ang kalamnan ko. "Oh, shit... I think there they are!" Nagmadali akong kumuha ng masusuot ni Hector sa compartment ng kotse... I have this sense that they're eyeing us. That chief is the same person who welcomed us after we arrived in the Philippines. "Who?" si Hector, na hindi man lang mabakasan ng kaba ang boses. "Iyong mga tauhan ni Papa! Come on, quick! Wear sunglasses," I said and handed him the eyewear. Hector chuckled. "Relax. Napaghahalataan ka, Stella." Mas lalong lumapit ang chief sa amin at kinatok ang bintana nang nasa tapat na kami ng LTO. I inhaled and exhaled heavily before I slid down my window. Nakita agad ng chief ang mukha ko. At base sa ngisi niya ay kumpirmado na sa akin na kami nga ang hanap nila. "Yes, Chief... How may we help you?" I sounded sweet as hell, the same as when we arrived here in the Philippines. I just forgot his name. "Your father-in-law contacted us just to check on you. Hindi naman kasi sa probinsya ang construction site ng kompanya n'yo. He's wondering why the two of you went silent for a couple of days now," aniya. Sinenyasan niya ang mga kotse sa likod namin na umandar na at pumalagpas sa amin. I guessed they traced that I went outside this city. Nangapa ako ng sasabihin. Hindi ko naman puwedeng sabihin na bumisita ako sa pamilya ko dahil hindi sila maniniwala. But they could've traced my car and where it went! Luther's dad has access to NBI and police officers here! At isa yata sa mga tauhan niya itong chief na ito. "May asawa ka naman, Chief Montellano?" Hector suddenly spoke. My eyes widened a fraction. Nabaling kay Hector ang paningin ko. He was calm, looking at the person outside, while I was so shocked that he spoke up. I never trained him to speak like my husband! Bida-bida rin ito, eh! But I was so stunned that he knew this specific person. He was already wearing the sunglasses, and suddenly he bore a little resemblance to Luther. Hindi na rin ako kinakabahan na baka hindi mamukhaan ng chief na ito ang asawa ko dahil ilang taon din kaming nalagi sa ibang bansa. At noong nakaraang linggo lang niya nakita si Luther, madilim, gabi, at sa airport pa. "Yes, Mr. Marchetti. Why did you ask?" he said politely. He chuckled. "I guess you're not taking her on vacation?" aniya. "Because I took my wife to rest for a couple of days." Kahit naka-sunglasses ito'y dama kong napukol sa akin ang atensyon at tingin ni Hector, na para bang mag-asawa talaga kami at in love na in love siya sa akin. I cleared my throat as I turned my gaze to the chief to support Hector's reasons. "I-I'll just tell your Dad that you went on vacation." "I'm not sorry for being silent, Chief... We just really need this kind of vacation since we love each other, because this seems very tiring on us in the long run," aniya. Hindi ako sumagot. Hindi rin kasi gusto ni Luther na nakikisawsaw ako kapag hindi naman ako ang pakay ng kausap niya. Just like Hector, I needed to play along. He was Luther now, and I had to go silent whenever he was speaking. "I am so sorry, Mr. Marchetti. Napag-utusan lang po kami..." "Please, excuse us. My wife is starving, so we really need to go," he cut him off. Si Hector ang sumara ng bintana ko bago ako nakahinga nang maluwag. Tiningnan ko si Hector nang may pagkamangha nang paandarin na niya ang kotse. He looked back at me and took off his sunglasses. Napalunok ako. He chuckled. "What? You look shocked. Why? Isn't he this kind of romantic?"Chapter 8Little Monster"Ay ano ba 'yan... Para kang suman."Kaunting lakad pa talaga ni Hector, bubulwak na ako sa tawa! Paano ba naman kasi, hapit na hapit ang mga corporate dress ni Luther sa kaniya! He has a broad back, thick thighs, and massive biceps. Every seam looked like it was begging for mercy. Kung uupo pa siya'y tiyak na mapupunit lang ang damit.Nakasuot lang ako ng lingerie dahil pipili rin sana ako ng dress na babagay sa susuotin niya. Pero mukhang mahihirapan kami. Nakahilera pa sa kama ang iba pang pinagpipilian ko, at isa-isa ko nang nakikitang walang kahit isa sa mga iyon ang makakaligtas sa katawan niya.I never thought it wouldn't fit him!Ngumuso siya nang makita akong nagpipigil ng tawa."Told you..." He pouted, like a kid who had just been proven right and hated every second of it.Unti-unti niyang hinubad ang lahat ng kasuotan niya maliban sa boxers. Panlima na niyang subok ito at may mga damit pa sana akong ipapasukat sa kaniya, pero mukhang pare-pareho lan
Chapter 7RuinHe has a huge thing... That somewhat cannot accommodate by my mouth fully. It's freaking hard right now. Ngunit hindi naman ako natakot na isubo iyon sa bibig ko. I blow job him relentlessly. I also looking at his satisfied face... He has this sharped nose and jaw and it's very defining when he's looking at the ceiling as I mouth thrusting his d*ck. And at the same I was like looking at the devil whenever he's looking down at me. Sinusubukan kong i-imagine na siya si Luther. Ngunit hindi ko pa rin magawa. I want him to feel that way. Pero naaagaw ng atensyon ko na ibang tao ang pinapaligaya ko ngayon. And I hate the way that I still liked the way that I cannot concentrate on thinking that he's not my husband... But the other guy instead. I leaked the circumference of his d*ck. Padausdos ang dila ko hanggang sa mahanap ko ang dalawa niyang itlog. I sucked one of them. Until I sucked the two at the same time. Habang ang isa kong kamay ay binabayo at itinataas-baba an
Chapter 6CheaterIsa lang ang hiling ko ngayon. Ang makaalis na si Ma'am Sanchez. I was not really comfortable with how calm Hector was. Kahit na sabihin man na magaling siyang umakto ay hindi ko pa rin sigurado kung ano ang napag-usapan nila.I tried to get calm when Ma'am Sanchez went home. I got the details from Hector. Kahit na tungkol sa negosyo naman iyon at parang wala namang masama o kahina-hinalang nangyari ay hindi ko pa rin maiwasang magalit."Bakit hindi mo ako tinawagan?" I asked as our conversation got deeper.Nasa kuwarto na kami upang hindi marinig ng mga bodyguard na nagpapatrolya sa labas ang usapan namin. I locked the door anyway."I guess that Luther doesn't want you in his way?"Napapikit ako nang mariin.Your words, Stella. Not his.Pero bobo pa rin itong probinsyanong ito.Iminulat kong muli ang aking mata."Yes. That's the point! Pero hindi ikaw si Luther! You should've called me or texted me! Mapapahamak tayo rito!""Nakita mo ba kung gaano ka-kumbinsido si M
Chapter 5Touchy"How is he?"It's been three days since we got back to Manila. Tumuloy kami sa dating mansion ng mga Marchetti. We're permanently living abroad, that's why I was confident to have him stay in our mansion here. Bago ang mga maid at mga bodyguard, and every corner of the house still smelled of fresh paint and expensive polish. Luther's dad also prepared it for us for the long term, kaya hindi ko rin kayang hindian na doon kami tumira ni Hector.I already found my time. I drove my way to my penthouse, far away from civilization, with my hands gripping the steering wheel the whole ride. Nandoon si Penelope, iyong kaibigan kong doktor. She's the one taking care of my husband who still isn't waking up."Okay pa naman ang vital signs niya. But there are no signs of consciousness."I roamed around the room and I didn't have the strength to look at Luther's face. Maybe guilt was building up inside me. Nakakakonsensya na dapat pang humantong sa ganitong sitwasyon ang lahat."Na
CHAPTER 4 Trace STELLA'S POV "Marlon will take care of my business while I am gone," si Hector. It's been a week since I stayed here at our house. Marami rin kasing kailangang gawin at pagtuunan ng pansin. Nag-check up kami tungkol kay Santi at nalaman namin na puwedeng i-transfer ang portion ng liver ko sa kaniya. I don't know if it's just me. But Hector and Santi seem not to be the sweet lovers I knew in the past. But I sense that they're still working things out. Siguro ay dahil na rin sa kondisyon ko sa kanila. "You know I can hire somebody to take care of your business. Ano bang business mo? Tindahan ba, babuyan? Poultry ng manok?" pagmamaliit ko. "Kaya ko naman 'yon, Ma'am Stella at Ser Hector... Sabi ko nga sa kaniya, eh, magpahinga muna ng ilang buwan dahil kayod nang kayod, akala mo naman may pamilya..." "Marlon," si Hector. Nangunot ang noo ko. Napakamot sa batok si Marlon at nginisian ako nang pilit. "Este... Syempre, magjowa 'yan sila ni Santi kaya iniisip kong w
CHAPTER 3BegHECTOR'S POV"Engineer, bigla ka na lang nawala kagabi, ah? May nakakita rin na may kasama ka raw. Sino 'yon?"Hindi ako pinatulog ng nangyari kagabi. Paulit-ulit sa isip ko ang mga luha ni Stella at ang paghingi niya ng tawad kay Luther, na para bang may kasalanan siyang hindi masabi-sabi. Stella seemed sorry for my brother? For what? Akala ko ba'y mahal na mahal niya ang kapatid ko?Na simula pa lang high school kami ay nais na nilang magpakasal sa isa't isa para lang mapasa kay Luther ang kompanya ng pamilya namin. I guess there's no constant in this world, except change."Wala 'yon, Marlon. Kakilala ko lang," pagsisinungaling ko at tiim-bagang na tinitingnan ang laptop sa desk ko. Hindi ko magawang tumingin nang diretso sa kaniya dahil alam kong kapag nagtagal ay mababasa niya ako.Humagikhik si Marlon at prenteng umupo sa sofa sa loob ng opisina ko, na parang siya ang may-ari ng lugar."Babae raw, eh," pakunwaring bulong nito sabay kindat sa akin. "Dumada-moves ka n







