Chapter 2: Dying

CHAPTER 2

Dying

STELLA'S POV

Masakit ang ulo ko nang sumilay ang araw sa mukha ko. Tarantado, 'di man lang sinara ang bintana!

I groaned and forced myself to rise while rummaging through my brain about what happened last night. Oh, right! May plano pala ako!

Oplan maging proxy si Hector!

Tandang-tanda ko pa naman ang nangyari kagabi bago ako makatulog sa kotse. And I guess hinatid ako rito ni Hector?

Naghilamos lang ako sa CR na nasa kuwarto ko at isinuot ang isang pajama at T-shirt na nakahanda sa study table. I guess they were my sister's, which meant I was currently in their home.

Bumaba na ako na kumakalam ang sikmura at, tulad ng inaasahan, nakita ko sina Mama at Papa... maging si Santi, sa hapag-kainan.

They looked stiff and uncomfortable. I shrugged my shoulders and made my way to sit with them.

"Hindi ka nagsabi na uuwi ka. Tapos sasalubungin mo pa kami nang amoy-alak ka?"

"Ganito kasi kapag mayaman, tinutubigan ang alak."

Mas lalong tumalim ang tingin ni Mama sa akin dahil sa naging sagot ko. Hindi ko rin naman gustong makita sila, kung hindi lang ako gutom.

"At may gana ka pang umuwi dito nang lasing?"

"Ma, tama na... Nasa hapag tayo, oh."

I smirked as my sister interrupted her. Isa rin 'yang si Santi, akala mo naman ang bait-bait eh may kulo rin 'yan sa loob.

"Ang saya-saya na ng buhay mo, Stella. Kaawaan ka ng Diyos at nakaalala ka pang dumalaw rito."

"Sobrang saya talaga ng buhay ko, Ma. Chine-check ko lang kung nakakahabol pa ba kayo sa akin?"

"Stella! Wala ka talagang modo, ano?" hindi na napigilan ni Papa na taasan ako ng boses.

Well, I now had a well-built pride and confidence. Hindi na ako natakot o nangamba na sinigawan ako ngayon. Sabagay, sino bang hindi magagalit kung biglang umuwi ang malas sa pamilya?

"Pa, huwag n'yo po munang pagtaasan ng boses si Stella. Kauuwi niya lang, oh," sabat ulit ni Santi.

She took a heavy breath and looked at me. Ngumiti siya nang mapagmasdan ang suot kong damit, bago niya ako hinatiran ng pritong itlog at sinangag sa aking plato.

"Kumain ka nang marami, Stella," aniya.

"Kaunti lang... Baka isumbat n'yo pa ito eh," sagot ko.

Hindi pa rin maalis ang ngisi sa labi niya kahit na pabalang akong sumagot. At iyon pa ang mas lalo kong kinaiinisan! Ang plastik niya! Akala mo naman ay hindi naiinis sa pagsagot-sagot ko ngayon eh.

"Ma, babaan po muna natin ang mga pride, okay? Mabuti nga at umuwi ngayon si Stella. Hindi na natin siya kailangang hanapin."

I choked a little. "Ay, bakit? Hihingi kayo ng bonus sa akin? Bakit kayo maghahabol? Manunumbat kayo ng mga naitulong n'yo noon dahil nakita n'yong mas nakakaangat ako sa inyo?"

"Stella," pigil ni Santi at nawala ang ngisi sa labi. Umiling siya. "Hindi iyon."

"Mamamatay na ang kapatid mo, Stella. Ganiyan ka pa?" biglang sambit ni Papa.

Napasinghap ako nang palihim... I mean, I didn't expect that.

Kilala ko sila... Mas kaya pa nilang sabihing mamamatay ako kaysa kay Santi. This time, they were serious.

Pinilit kong tumawa. "Mamamatay? Saan? Sa gutom? Ginutom n'yo ang paborito n'yong anak?"

"May sakit ako, Stella... Maaari kong ikamatay."

Tiningnan ko si Santi at hindi ako makapaniwala sa sinasabi nila ngayon. Gagatasan ba ako nito? Ano ba itong pamilyang ito? Umalis lang ako, naging scammer na.

"Ngayon lang kayo nakakaalala? Kung kailan mamamatay na itong si Santi?" tanong ko at natawa pa habang tinitingnan ang dalawang mag-asawang nagpipigil ng timpi sa mesa.

"Hindi ka pa rin talaga nagbabago, Stella," sabi ni Papa, at ramdam kong nagpipigil lang siyang sumigaw dahil nandito si Santi.

Tumikhim nang malakas si Santi. At bago pa mamuti ang mata ko kay Mama at Papa ay naagaw na ng kapatid ko ang aking atensyon.

"Kailangan ko ang liver mo, Stella. K-Kung p-puwedeng ikaw ang maging donor ko."

"A-Ano?"

Kung may kape lang ako ngayon, baka pinatay na ako ni Papa dahil naibuga ko iyon kay Santi.

"May Metabolic Liver Disease ako... Nag-try na kaming maghanap ng donor ngunit hindi sila compatible sa akin. At kung meron man ay hindi rin kaya ng budget namin nina Mama," litanya nito.

I chuckled and didn't quite swallow this reality. Nandito ako para solusyonan ang problema ko tapos may dadagdag pa?! Masyado na ba akong maganda at maging ang problema'y naa-attract sa akin?!

I sighed as the room went quiet. But a bright bulb smashed into my head. Iniisip ko kagabi kung paano ko maaagaw si Hector sa bisig ni Santi, dahil nang umalis ako ay magkasintahan silang dalawa.

Pero mukhang mapapadali ang buhay ko dahil may taning ang isang 'to.

"Jowa mo pa si Hector?" I smiled so wickedly.

Isang malakas na sampal ng palad sa mesa ang umalingawngaw sa hapag-kainan namin.

"Stella, ano ba?! Seryoso si Santi tapos magtatanong ka ng ganiyan?! Wala ka na talagang respeto at paggalang?!" si Mama.

Nasa gitna namin ni Papa si Santi, at bago pa man ako lapitan ni Papa ay pinigilan na siya ng kapatid ko.

"Ma, Pa!" sigaw na rin ni Santi. "Nasa hapag tayo ng pagkain!"

"Bakit, Santi? Bakit kailangan nating babaan ang pride natin dahil diyan sa kapatid mo? Sabi ko naman, kaya ko! Kaya namin ng Papa mo!"

"Pamilya natin si Stella," aniya. "At nararapat lang na kahit papaano'y magkaayos o magkalapit tayo bago ako mawala kung sakali!"

Tila nagyeyelong tubig ang mga salita ni Santi at nahimasmasan ang dalawang mag-asawa. Pumintang agad ang takot sa kanilang mukha. They really loved her so much. That kind of love that I never received or felt in all my existence in this world.

Lumingon sa akin si Santi at kinuha ang aking kamay. Ngayon tuloy parang ako na ang marahas sa harapan nila dahil sa nangyayari.

"Stella, please? Alam namin na hindi naging maganda ang turing ng pamilyang ito sa 'yo. Na kinalimutan mo na kami nang pilit pero..."

"Kasal na ba kayo ni Hector?" matigas kong sambit.

"Huh? H-Hindi... A-Ano bang pinagsasasabi mo?"

"Ido-donate ko ang isa kong liver, Ate. Kapalit ni Hector. Hihiramin ko lang siya ng ilang buwan."

"Ang kapal naman ng mukha mong maging ang kapatid ni Luther ay angkinin mo pa?!" si Mama.

Hindi pa rin talaga nagpapaawat ang babaeng ito, ah?

Tiningnan siya ni Santi, at sa isang kisap-mata ay iniwas sa akin ni Mama ang kaniyang tingin, na tila pinipilit lang niyang babaan ang pride dahil kay Santi, na ngayon ay parang wala nang mahanap na solusyon kundi ang lumapit sa akin.

Napabuntong-hininga ako kasabay ng isang desisyon na hindi ko alam kung pagsisisihan ko sa huli.

"I'll waste my money finding the right donor for your liver. Pahiramin mo lang sa akin si Hector. Kung wala akong mahanap na donor, ako mismo ang magdo-donate ng liver sa 'yo."

Santi still looked puzzled. Nahihiwagaan pa rin siya kung bakit kailangan kong iungkat ang kasintahan niya ngayon.

"Stella. Hindi ko maintindihan. Bakit kailangang pati si Hector ay idadamay?"

"Madali ako kausap, Ate. Kung ayaw mo, edi 'wag. Arte mo," sabi ko.

Naalerto ang kapatid ko. Kilala niya rin kasi ako. Kapag sinabi kong gagawin ko, gagawin ko. At kapag nagbago ang isip ko'y hindi na nila iyon maibabalik pa.

She took her phone. And somehow I smiled as she dialed someone's number, maybe it was Hector.

Tiningnan ako ni Santi habang nasa tainga niya ang cellphone at napalunok pa.

"T-Tatawagan ko lang si Hector... Papapuntahin ko rito at kakausapin ko siya," sambit nito at biglang tumayo. "B-Baka pumayag."

I made a spoonful of food while watching her walk outside the room.

"Papayag 'yon, mukha kayong pera eh," pabulong kong sabi.

"Ano'ng sabi mo, Stella?!"

Ay, may kasama pa pala ako rito.

"Wala ho. Ang sabi ko'y tawagin na lang ako kapag nandito na si Hector. Magpapaganda lang ako para sa kaniya."

I chuckled and stood up. Because somehow, I had no appetite for everything I'd gathered today.