Kabanata 4

Andres's Point Of View.

"You're so fvck up, man!" natatawang saad sa akin ni Klayd sa kabilang linya. "Nang blackmail ka ng isang delivery rider? Ganyan ka na ba kadesperado?"

"Yeah..." Malakas akong napabuntong hininga, ayos lang. Ang mahalaga ay wala na akong problema.

"I have to see this delivery girl, Andres."

Napakunot ang noo ko. "Why?"

"Alam mo namang kasing wala siyang kasalanan kung maling package ang nabigay sa'yo. Tapos ginawa mo pang i-blackmail. I'm sure may nakita ka sa babaeng 'yan kaya pinili mo."

"She's not my type," sagot ko. "She's boyish, ang tapang-tapang pa. Tinawag ba naman akong tanga?"

"Malamang, hindi mo kasi maintindihan na wala nga siyang kasalanan sa nangyari."

Napailang na lamang ako. "Wala na akong pakialam, ang mahalaga ay makakasal na kami mamaya ni Judge Hindez."

"Paano kung hindi ka siputin?"

"Hindi 'yon makakatanggi sa 30 thousands na ibibigay ko sa kaniya kada buwan," paliwanag ko. "She looks like she really needs money, nahimatay siya dahil wala siyang kinain."

"Good luck na lang talaga sa mga desisyon mo sa buhay, Andres. Pwede mo namang pakasalan ang isa sa mga kaibigan nating babae, bakit naghanap ka pa ng iba?"

"Kilala ni Lolo ang mga kaibigan ko, hindi pwede."

Ilang sandali pa kami nag-usap at ilang beses niyang pinapaalala sa akin ang mga pwedeng mangyari kapag nalaman ni Lolo na nagsinungaling ako. Sa gitna ng pag-iisip ko ay naramdaman ko ang pagtunog ng aking cellphone, natigilan ako ng makitang si Lolo ang tumatawag.

"Hello?" wika ko pagkasagot ng tawag.

"Ano ng balita, Andres? Nasaan na ang sinasabi mong girlfriend mo?"

"It's already settled, Lolo. Ikakasal na kami mamaya."

"What's her name?"

"Andy."

"Okay, gusto kong makilala 'yan ngayong araw. Dahil bukas ay pupunta na kayo ng Batangas."

Pagkababa ko ng tawag ay malakas na lamang akong napamura, bakit gusto niya pang makilala? Nakakainis. Na-eenjoy ko na sana ang pagiging CEO ko ngayon kung hindi lang sana namatay si Conrad. Hanggang ngayon ay hindi pa rin kasi nahuhuli ang suspect at hangga't hindi nahuhuli ang lalaking iyon, patuloy na may panganib sa buhay ko.

Andy's Point Of View.

"Totoo ba, Ate?"

Hindi makapaniwalang nakatingin sa akin si Aemie na para bang gumagawa lang ako ng kwento sa kaniya.

"Kailan pa ako naging writer? Malamang totoo! Kahit nga ako hindi pa rin makapaniwalang ikakasal na ako," sagot ko at napasimangot.

"Eh fake marriage lang naman, diba? At saka civil marriage naman ang mangyayari, ni-hindi mo kailangang magsuot ng wedding gown."

"Oo nga, fake lang. Pero siyempre, hindi ko naman pinangarap na makasal. At mas lalong ayokong makasal sa lalaking 'yon, ang sama ng ugali niya," nanggagalaiting wika ko. "Kung hindi lang dahil talaga sa pera na makukuha ko ay talaga namang hindi ako papayag. Alam ko namang wala akong kinalaman na maling package ang natanggap niya, pero alam ko kasing totoong pwedeng mawalan ako ng trabaho kapag kinausap niya ang manager ko."

Naranasan ko na kasi iyon, alam ko kung gaano kasama ang ibang mga mayayaman, alam ko kung paano sila maglaro ng pera at mga tao. Nagtatrabaho ako noon sa isang coffee shop, tapos hindi ko naman sinasadya na natapunan ko ng kape iyong isa naming costumer dahil napatid ako. Nagalit siya sa akin at nagreklamo sa manager ko, tapos kinabukasan, wala na kaagad akong trabaho.

"Pero guwapo ba siya?" tanong ni Aemie.

"Guwapo naman... Pero ang kapal ng mukha ng lalaking iyon, aanhin mo ang magandang mukha kung wala namang basic human decency?" inis kong sabi, naalala na naman ang mga nangyari kahapon. "Akala ko noong una mabait, kasi hindi ako iniwan sa labas ng mansyon niya noong nahimatay ako. Pero sana pala ganoon na lang ang nangyari para hindi na ako umabot pa sa ganito."

"Bakit kasi hindi ka nanaghalian, Ate? Alam mo naman kasing anemic ka rin, tapos pinapabayaan mo naman ang sarili mo."

Napangiti na lamang ako dahil kahit tunog naiinis ang boses niya ay bakas naman sa mukha niya ang pag-aalala. "Hindi naman iyon ang unang beses na hindi ako kumain ng tanghalian, pero iyon ang unang beses na nahimatay ako. Pero huwag kang mag-alala, hindi ko na iyon uulitin dahil baka hindi na ako magising."

Nang sumapit ang hapon ay umalis na ako papunta sa bahay noong mayabang na iyon, nakakainis na kailangan ko pang mag half day sa trabaho para lang sa lintik na kasal namin. Pero mabuti na lang dahil may pera akong makukuha sa kaniya.

Pagdating ko sa mansyon niya ay pinarada ko ang aking motor sa labas at nagdoorbell na, ilang sandali lang ay pinagbuksan na niya ako ng pintuan.

"Are you the groom?" tanong niya habang nakatingin sa suot ko, napakunot naman kaagad ang noo ko.

"Anong masama sa white t-shirt at jeans?" sarkastikong tanong ko at umilang naman siya. Nakasuot siya ng polo at black pants, mukhang bagong ligo lang siya dahil basa pa ang buhok niya. Pero kahit ang guwapo niyang tignan ngayon, hindi pa rin maitatago na masama ang ugali niya.

Pumasok na kami sa loob at pinakilala niya sa akin si Judge Hindez, mabilis lang ang nangyari dahil fake marriage lang naman 'to. Halatang pulpol at binayaran niya ang Judge na nagkasal sa amin dahil pagpasok ko pa lang ay nakita ko na ang marriage of certificate na nakalagay sa center table.

"Wala bang you may kiss the bride?" tanong ng kumag kaya mabilis akong tumingin sa kaniya. Nakita ko ang nakakaasar na ngisi sa kaniya.

"Ang kapal ng mukha mo!" inis kong sabi, walang pakialam kahit nasa harapan namin ang Judge. Tinaas ko ang aking kamao at nilapit iyon sa kaniya. "Gusto mo ng halik? Ito, pagbibigyan kita."

Nakita ko ang pag-irap niya. "It's not like I want to kiss you."

Umiwas na lamang ako ng tingin at tumingin sa Judge. "Tapos na ba? Gusto ko ng umuwi," bagot kong sabi at noong makita kong tumango siya ay mabilis akong nagmarsta paalis ngunit hinarangan ako ng kumag.

"Ano na naman? Gusto mo talaga ng halik?" inis kong tanong at muling tinaas ang kamao ko.

"Hindi ka pa pwedeng umuwi, pupunta pa tayo sa mansyon ni Lolo dahil gusto ka raw niyang makausap."