Kabanata 3

Andy's Point Of View.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, puting kisame ang unang bumungad sa akin. Pero wala naman kaming kisame at mas lalong wala kaming chandelier sa bahay, teka nasaan ba ako?!

Mabilis akong bumangon at nanlaki ang mga mata ko sa gulat ng mapagtantong wala ako sa bahay namin dahil wala naman kaming ganito kalaking sala, wala kaming malaking TV at tiles na sahig.

"Gising ka na pala."

Napalingon ako sa nagsalita at mas lalo akong nagulat ng makita iyong lalaking mayaman kanina. At doon ko napagtanto na nandito ako sa loob ng mansyon niya.

"P-Pasensya na sa naging abala ko, Sir," nahihiya kong sabi, nakaupo na ako ngayon dito sa malambot niyang sofa. Anong oras na kaya? Kailangan ko ng umalis.

Tumayo na ako at muling tumingin sa kaniya, napansin ko siyang nakacross arms habang nakaupo sa isa pang sofa. "Salamat sa tulong mo, Sir. Sorry ulit sa abala, aalis na po ako."

"I'm sorry too but you cannot leave."

Napahinto ako sa paglalakad at tumingin sa kaniya, anong sinasabi nito?

"Bakit po?"

Nakita ko siyang tumayo at lumapit sa akin. "Mali ang package na binigay mo sa akin."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "Paanong mali, Sir? Eh nandoon naman iyong address at pangalan mo sa box?"

"Pero hindi ko naman na kasalanan 'yon, baka iyong seller ang nagkaroon ng problema."

Nakita ko ang pag-ilang. "No, that's not my package. Sapatos ang binili ko, bakit tsinelas ang dumating?"

"Sa seller na lang po kayo magreklamo dahil wala akong kinalaman diyan. Ang trabaho ko lang po ay magdeliver," mahinanong paliwanag ko ngunit napansin ko ang pagkunot ng noo niya.

"Hindi ka makakaalis hangga't hindi mo binabalik ang pera ko."

Napanganga ako sa narinig, hindi ako makapaniwalang nakatingin sa kaniya. Totoo nga, hindi lahat ng mayayaman ay mababait, ang halimbawa niyan ay itong lalaking nasa harapan ko.

Malakas akong bumuntong hininga bago humakbang paatras. "Teka lang naman, Sir," mahinanong sabi ko. "Hindi mo pwedeng kunin ang pera, dahil tulad ng sabi ko. Hindi ko kasalanan na mali ang package na nakuha mo. At kapag kinuha mo ang pera, ako na ang magbabayad ng package mo."

"And do you think I care?"

Natigilan ako sa narinig, parang gusto ko siyang murahin bigla.

"Oo, alam kong wala kang pakialam dahil hindi naman big deal sa'yo ang limang libo eh," seryosong sabi ko. "Pero sa akin, malaking bagay iyon. Hindi naman kalakihan ang sinasahod namin, at may pinapaaral pa akong kapatid ko. Hindi ko pwedeng ibalik ang pera mo."

"Ide-demanda kita."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig, naubos na ang pasensyang natitira sa akin.

"Paano, Sir? Eh wala namang akong kinalaman kung bakit mali ang nakuha mo?!" may kalakasang sabi ko, nakakunot na rin ang noo ko dahil sa inis na nararamdaman. "Ang seller ang idemanda mo at huwag ako dahil ginagawa ko lang naman ang trabaho ko rito."

"What's with the shouting? Is that how delivery riders usually talk to customers?"

"Eh tanga ka pala eh!" mas malakas kong sigaw, wala na akong pakialam. Tarantadong lakaki 'to. "Hindi ka kasi makaintidi, Sir! Pagod ako at gutom, kaya pwede ba? Uuwi na ako."

Nakita ko naman ang paglabas niya ng cellphone. "I'll talk to your manager."

"Bakit?!"

Tinignan niya ako bago muling tumingin sa cellphone. "For insulting me."

Sarkastiko akong napatawa sa narinig, hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Seryoso ba siya? Alam kong mali ang sinabi ko, pero hindi niya kasi ako maintindihan! Kung sino pa ang mayaman at nakapag-aral, sila pa itong mapupurol ang utak.

"I'll tell your manager to fire you."

Napahinto ako sa pag-iisip ng marinig 'yon.

"H-Hindi mo pwedeng gawin 'yan," kinakabahang wika ko at nakita ko naman ang pagngisi niya.

"Yeah? With all the money I have you think I can't do that?"

Natahimik ako, alam kong kaya niyang gawin 'yon. Alam ko kung paano maglaro ang mga mayayaman, mga wala silang puso at awa.

"A-Ano bang gusto mong mangyari?" halos pabulong kong tanong, hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. Paano na ang pag-aaral ng kapatid ko?

"Marry me."

"Ano?!"

Gulat akong napatingin sa kaniya, tama ba ang narinig ko?

"Yeah, marry me if you don't want to lose your job," seryosong sagot niya, mariin ang tingin sa akin.

"Teka lang, Sir. Hindi kita maintindihan, bakit naman kita papakasalan? Ilang taon ka na ba?"

Nakita ko ang pagsimangot niya. "Do I look like a senior citizen to you? I'm only 28."

"27 ako, pero bakit kita papakasalan? Ganyan ba ang trip niyong mayayaman?"

Narinig ko ang pagbuntong hininga niya. "Look, I witnessed a crime and I'm now under witness protection control. Gusto akong bigyan ng security guards ni Lolo pero ayoko, kaya sinabi kong mayroon akong girlfriend na former secret service agent," paliwanag niya. "Pumayag naman siya, pero gusto niyang pakasalan ko ang girlfriend ko. But..."

"Pero wala kang girlfriend? Nagsinungaling ka lang?"

"Yeah and now I'm looking for someone to marry."

"At ako ang napili mo?" tanong ko, tinuro pa ang sarili.

"I lack options you know."

"Aba?! Parang gusto kitang pakasalan, ha?!"

"Magbebenifit ka rin naman sa kasal na 'to."

Napakunot ang noo ko. "Paano naman?"

"Bibigyan kita ng pera every month. 30 thousands."

Natahimik ako sa narinig, malaking halaga na iyon at paniguradong magbabayaran ko ang utang ko kay Aling Fe.

"P-Pero hindi biro ang pagpapakasal, naiintindihan mo ba 'yon?" sabi ko. "Hindi kita kilala at ganoon din ako sa'yo, bakit hindi mo na lang kasi sabihin sa Lolo mo na nagsinungaling ka? Pinapahirapan mo lang ang sarili mo."

"I don't need to know you to marry you, nauubusan na ako ng oras. At wala akong balak na sabibin kay Lolo ang totoo."

Natahimik naman ako sa narinig, ganito pala ang problema ng mga mayayaman? Akala ko ang problema lang nila ay kung paano nila uubusin ang pera nila.

"What now? Papayag ka na?" muling tanong niya, mukhang naiinip na. "Kung ako sa'yo, huwag ka ng mag-isip. Dahil kung hindi ka naman pumayag ay bukas na bukas ay wala ka ng trabaho."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat, mabilis akong lumapit sa kaniya. "Sino bang may sabing ayokong magpakasal?" sabi ko sa takot. "Tara na, nasaan ang wedding gown ko?"