Chapter 3

The Crazy Proposal

Amara's POV

"Marry me."

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang dalawang salitang iyon.

Pakiramdam ko ay may sumabog sa loob ng opisina.

Nanigas ako sa kinauupuan ko habang nakatitig kay Damien Montenegro.

Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya.

O tuluyan na siyang nabaliw.

"Ano'ng sinabi mo?" tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili.

Malamig siyang sumandal sa mesa.

Parang walang kakaiba sa sinabi niya.

"Narinig mo ako."

Napasinghap ako.

Hindi, hindi ko ito narinig nang mali.

Talagang inaalok niya ako ng kasal.

Kasal!

Sa isang lalaking kakakilala ko pa lang.

At higit sa lahat...

Sa lalaking pinakaayaw kong makita.

Napailing ako.

"You're insane."

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

"I've been called worse."

Mas lalo akong nainis.

Paano niya nagagawang maging kalmado habang ginugulo niya ang buhay ng ibang tao?

"At bakit sa lahat ng babae sa mundo, ako?"

Hindi siya agad sumagot.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

Parang pinag-aaralan ang bawat reaksyon ko.

At iyon ang mas lalong nakakairita.

"Answer me."

Humugot siya ng malalim na hininga.

"Because you're exactly what I need."

Napatawa ako nang walang humor.

"Wow. Ang sweet."

Naningkit ang mga mata niya.

"Sarcasm doesn't suit you."

"At pagiging mayabang hindi rin bagay sa'yo."

Sandaling katahimikan.

At sa unang pagkakataon...

Parang gusto niyang ngumiti.

Ngunit mabilis niya rin iyong itinago.

Nakakainis.

Parang may sikreto siyang alam na hindi ko alam.

At mas lalong nakakainis dahil gusto kong malaman kung ano iyon.

"Ano ba talaga ang kailangan mo?" tanong ko.

Tumayo siya mula sa pagkakasandal.

At naglakad papunta sa floor-to-ceiling window.

Mula sa kinauupuan ko, tanaw ko ang buong siyudad.

Ang mga gusali.

Mga sasakyan.

Mga taong abala sa kani-kanilang buhay.

Habang si Damien...

Parang hari na nakatanaw sa kanyang kaharian.

"I need a wife."

Napairap ako.

"Obviously."

Muli siyang lumingon sa akin.

At sa unang pagkakataon...

May nakita akong pagod sa mga mata niya.

Mabilis lang.

Halos hindi ko napansin.

Pero naroon iyon.

"There's a business merger."

Napakunot-noo ako.

"Ano'ng koneksyon noon sa kasal?"

Tahimik siyang tumingin sa akin.

"Investors."

At agad kong naintindihan.

Business world.

Politics.

Image.

Power.

Minsan mas mahalaga ang hitsura kaysa katotohanan.

"May investors na gusto kang mag-asawa?"

Tumango siya.

"Several of them."

Natawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil absurd.

"So mag-aasawa ka para lang sa deal?"

"Yes."

"At gusto mo akong maging asawa?"

"Yes."

Napailing ako.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

"Mayaman ka."

"Alam ko."

"Gwapo ka."

"Alam ko rin."

Napairap ako.

Napakayabang.

"At sigurado akong daan-daang babae ang handang pakasalan ka."

"Thousands."

Napapikit ako.

Lord.

Bigyan Mo po ako ng pasensya.

"Then why me?"

Ilang segundo siyang natahimik.

At sa unang pagkakataon...

Parang hindi niya alam ang isasagot.

Ngunit mabilis din siyang nakabawi.

"Because you're not after my money."

Nanlaki ang mata ko.

"Excuse me?"

"You don't like me."

"Tama."

"You don't fear me."

"Tama ulit."

"You speak your mind."

Napakurap ako.

At hindi ko maintindihan kung bakit parang may kakaibang tono sa boses niya.

Parang...

Humahanga?

Hindi.

Imposible.

Si Damien Montenegro?

Humahanga?

Hindi yata.

"Still no."

Diretso kong sagot.

Biglang tumigas ang panga niya.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...

Mukhang hindi niya nagustuhan ang sagot ko.

"Think carefully."

Tumayo ako.

"Nag-isip na ako."

"Your family's debts."

Napatigil ako.

At doon ko naramdaman ang unang kirot.

Dahil tama siya.

May problema kami.

Malaking problema.

Ngunit hindi ibig sabihin noon ay ibebenta ko ang sarili ko.

"May ibang paraan."

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Parang alam niyang nagsisinungaling ako sa sarili ko.

At mas lalong nakakainis iyon.

"You're stubborn."

Ngumiti ako.

"At least hindi ako baliw."

Kinuha ko ang bag ko.

At nagsimulang maglakad papunta sa pinto.

Hindi ko na kailangang marinig pa ang iba niyang sasabihin.

Hindi ako papayag.

Hindi kailanman.

Ngunit bago ako tuluyang makalabas...

Narinig ko ang boses niya.

Mababa.

Malamig.

At puno ng kumpiyansa.

"You'll come back."

Napahinto ako.

Hindi ako lumingon.

"Bakit?"

"Because eventually..."

Huminto siya.

At parang biglang bumigat ang hangin.

"Everyone needs something."

Mariin kong hinawakan ang doorknob.

Pagkatapos ay lumabas ako.

Hindi ko na siya nilingon.

At hindi ko alam na ang kumpiyansa niya...

Ay malapit nang mapatunayan.

---

Gabi na nang makauwi ako sa Quezon Province.

Pagbaba ko pa lang ng tricycle ay may kakaiba na agad akong naramdaman.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

At ang mga kapitbahay namin...

Parang may iniiwasang tingin.

Napakunot-noo ako.

"Nay?"

Walang sumagot.

"Tay?"

Mabilis akong pumasok sa bahay.

At agad kong nakita sina Nanay Rosa at Tatay Ben.

Nasa mesa sila.

Tahimik.

Namumula ang mga mata.

Parang umiiyak.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

"Nay?"

Napatingin sila sa akin.

At doon ko nakita ang takot sa mga mata nila.

Takot na hindi ko pa kailanman nakita.

"Tay... ano'ng nangyari?"

Hindi agad sumagot si Tatay.

Sa halip ay may iniabot siyang papel.

Nanginig ang kamay ko habang tinatanggap iyon.

At nang mabasa ko ang nakasulat sa itaas...

Parang gumuho ang mundo ko.

FORECLOSURE NOTICE.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi.

Hindi maaari.

Hindi ang bahay namin.

Hindi ang lupang pinagtrabahuan nina Nanay at Tatay buong buhay nila.

Hindi ang tahanang kinalakihan ko.

Unti-unti akong napatingin sa kanila.

At doon ko nakita ang sakit sa mga mata nila.

"Anak..."

Mahinang sabi ni Nanay habang pinipigilan ang pag-iyak.

"Wala na kaming magawa."

Parang may humigpit sa dibdib ko.

At sa mismong sandaling iyon...

Biglang bumalik sa isip ko ang mukha ni Damien Montenegro.

At ang alok niya.

"Marry me."

Napapikit ako.

Dahil sa unang pagkakataon...

Natakot akong baka tama siya.

Na baka wala na nga akong ibang pagpipilian.