KABANATA 4 Walang Trabaho

Mahigit isang buwan ding nagtagal ang mataas na lagnat ni Mara bago siya tuluyang bahagyang gumaling.

Ang unang ginawa niya matapos makabawi ng kaunting lakas ay kunin ang business card na itinago niya at tawagan si Rafael.

Tinawagan siya ni Mara noong umaga, ngunit pagsapit na ng gabi bago ito tuluyang dumating sa ospital.

Naupo silang magkaharap.

Maputla at marupok pa rin ang hitsura ni Mara. Halos wala pang kulay ang kaniyang mukha, at bakas sa kaniyang pangangatawan ang matagal na pagkakasakit. Gayunpaman, malinaw at matalim ang kaniyang mga mata. Para bang ang katawan lamang niya ang nanghihina, samantalang ang kaniyang kalooban ay nananatiling matatag at matigas ang paninindigan.

Tahimik na pinagmasdan ng dalaga si Rafael.

Iyon ang unang pagkakataong tunay niyang pinagtuunan ng pansin ang lalaki.

Suot nito ang isang maitim na polo. Malapad ang mga balikat nito at mahahaba ang mga binti. Marahil ay dahil sa ilaw sa silid, ngunit habang nakaupo ito sa kaniyang harapan, nagmumukha itong lalong matangkad at misteryoso. May kakaibang lalim sa tindig nito na mahirap ipaliwanag.

Bahagyang nakarolyo ang mga manggas ng kaniyang polo, kaya nakalitaw ang relo sa kaliwang pulsuhan nito.

Luma na ang relo.

Sa mundo ng mga lalaki, ang relo ay maihahalintulad sa handbag ng mga babae. Madalas itong nagsisilbing simbolo ng katayuan sa buhay, panlasa, at kakayahang pinansiyal ng may-ari.

Ngunit sapat na ang relo sa pulsuhan ni Rafael upang magbigay kay Mara ng isang palatandaan tungkol sa kaniyang kalagayan.

Sa unang tingin, maaaring isipin ng iba na isa itong lalaking may mataas na katayuan. Ngunit ang lumang relong suot niya ay tila nagbubunyag ng ibang kuwento—isang bagay na hindi maitago ng kaniyang maayos na pananamit at kalmadong presensiya.

Napag-isip-isip ni Mara na marahil ay hindi maganda ang pinagmulan ng pamilya ni Rafael.

“Ilang taon ka na?” siya ang unang nagtanong.

“Dalawampu’t walo,” maikling sagot nito.

“Ano naman ang trabaho mo?”

Bahagyang nagtaas ng kilay si Rafael. Hindi mabasa sa kaniyang mukha ang kaniyang iniisip. “Iniimbestigahan mo ba ang buong pagkatao ko?”

“Siyempre, may karapatan akong malaman ang kalagayan ng ama ng anak ko, hindi ba?” seryosong sagot ni Mara.

“May maliit akong negosyo kasama ang isang kaibigan,” sagot ni Rafael.

Pagkatapos ay tumango siya, na para bang ipinahihiwatig na maaari pang magpatuloy si Mara sa pagtatanong.

Bahagyang kumunot ang noo ng dalaga.

Mga walang trabaho lang naman ang madalas magsabing may negosyo sila, naisip niya.

Hindi nagustuhan ni Mara ang sagot ni Rafael. Para sa kaniya, masyadong malabo ang paliwanag nito, at wala siyang nakitang dahilan upang basta na lamang maniwala.

“May sarili ka na bang permanenteng tirahan ngayon?” muli niyang tanong.

“Wala,” tapat na sagot ni Rafael.

Hindi naman talaga siya naninirahan sa iisang lugar lamang. Sa dami ng ari-ariang pag-aari niya, maaari siyang manatili sa alinman sa mga ito. Kaya para sa kaniya, walang iisang tirahan na maaari niyang tawaging permanenteng tahanan.

Muling kumunot ang magagandang kilay ni Mara. Tama nga ang hinala niya! Sa unang tingin pa lamang niya kay Rafael, ito na agad ang naging impresyon niya: isa itong tipikal na lalaking umaasa lamang sa iba, walang maayos na trabaho at sanay makisabay sa buhay nang hindi pinaghihirapan ang sariling gastusin.

“Kung wala kang tutol, maaari rin akong tumira ulit sa bahay ng mga magulang ko kasama ang bata,” dagdag ni Rafael.

Ang pamilya ni Rafael ay isang angkan na may mahigit sandaang taong kasaysayan. Napakalawak ng kanilang mga pag-aari—halos kalahati ng Distrito ng San Aurelio ay pag-aari ng pamilya nila. Doon din matatagpuan ang kanilang lumang tahanan ng mga ninuno, isang napakalawak na lupain na may sukat na 700,000 metro kuwadrado, na maihahambing sa isang palasyo.

Napahawak si Mara sa kaniyang noo at kinusot iyon dahil sa matinding pagkadismaya.

Hindi lang pala ito umaasa sa iba. Umaasa rin pala ito sa pera ng mga magulang niya!

Bahagyang pinakipot ni Rafael ang kaniyang mga matang hugis-pikong dahon.

“May itatanong ka pa ba?”

“Wala na muna,” sagot ni Mara, halatang naiinis.

Bakit parang ang kumpiyansa ng mga walang trabaho ngayon?

Nang makitang wala na itong ibang sasabihin, iniabot ni Rafael kay Mara ang dalawang kasunduan.

Hindi man lang sinulyapan ni Mara ang kasunduan bago ang kasal. Pinunit niya ito sa dalawa at basta na lamang itinapon sa basurahang pang-recycle sa tabi ng kaniyang mga paa.

Tahimik lamang na pinanood ni Rafael ang ginawa niya. Wala itong anumang komento, na para bang wala siyang pakialam sa naging desisyon ng dalaga.

Binuksan naman ni Mara ang natitirang kasunduan tungkol sa kustodiya ng mga bata. Hindi na niya binasa ang mga naunang nilalaman nito. Sa halip, dumiretso siya sa huling pahina at agad na lumagda.

Dahil dito, hindi niya namalayang may nakasaad pala sa kasunduan na mga kabayarang nakalaan para sa kaniya. Kabilang dito ang mga ari-arian, bono, investment fund, at maging ang isang maliit na kumpanyang nakalista sa stock exchange.

Hindi mahalaga kay Rafael ang pera. Kaya naman, likas sa kaniya na hindi magdamot sa babaeng nagsilang ng kaniyang anak.

Nanatiling malamig ang kaniyang mukha, at may bahid ng kawalang-pakialam ang kaniyang kilos. Hindi man lang niya sinubukang paalalahanan si Mara na basahin muna ang mga naunang nakasaad sa kasunduan.

“Sa tingin ko, malas lang talaga ako,” sabi ni Mara.

Pagkatapos, ibinalik niya kay Rafael ang pirmadong kasunduan tungkol sa kustodiya ng mga bata, kasama ang isang set ng mga susi at isang bank card.

“May apartment ako sa The Gramercy Residences sa Makati. Pagkatapos ng isang buwan ng sanggol, maaari na kayong lumipat doon nang magkasama. Magbibigay ako ng sustento para sa bata bawat buwan. Kung hindi ninyo sasayangin ang pera, sapat na iyon para matustusan ang mga pangangailangan ninyong mag-ama.”

Bahagyang natigilan si Rafael. Sa wakas, may bahid na rin ng emosyon ang guwapo niyang mukha. Bahagyang umangat ang sulok ng kaniyang mga labi, na para bang may isang bagay na biglang nakapukaw sa kaniyang interes.

Sandali lang…

Siya ba ang sinusustentuhan ng isang mayamang sugar mommy?