KABANATA 3 Para Bang Isang Hangal

“Bakit ikaw ang nandito?! Isabella, paano ka nagkaroon ng lakas ng loob na magpakita sa harapan ko?!”

Halos mapunit ang boses ni Mara sa tindi ng galit. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang makita ang nakababatang kapatid. Hindi niya inaasahang magpapakita ito sa ospital, lalo na ngayong nagpapagaling pa siya matapos manganak.

Matalim ang tingin niya kay Isabella. Nanginginig ang kaniyang mga kamay, hindi lamang dahil sa panghihina ng kaniyang katawan kundi dahil sa galit na matagal na niyang kinikimkim.

Sa tuwing nakikita niya ang mukha ng kapatid, bumabalik ang mga alaala ng pagtataksil at kasinungalingang sumira sa kaniyang buhay.

Paano nagawa ni Isabella na agawin ang lalaking minahal niya at pagkatapos ay humarap sa kaniya na para bang wala itong kasalanan?

“Kalma ka lang, Ate,” mahinahong sabi ni Isabella, na may bahagyang ngiti sa labi. “Kakapanganak mo pa lang. Hindi makabubuti sa kalusugan mo ang palaging magalit.”

Walang bahid ng tunay na pag-aalala ang mga salita nito. Kilalang-kilala ni Mara ang kapatid, kaya hindi siya nagpalinlang sa pakunwaring malasakit nito.

“Wala kang karapatang mag-alala sa akin!” mariin niyang sagot. “At huwag mo akong tawaging Ate na para bang wala kang ginawang kasuklam-suklam!”

Hindi natinag si Isabella. Walang pakundangan itong dumaan sa tabi niya at pumasok sa silid, na para bang may karapatan itong manatili roon.

“Sinabi kong lumabas ka!” utos ni Mara.

Dahil sa galit, bahagya siyang umangat sa kaniyang higaan, ngunit agad na kumirot ang kaniyang katawan. Napapikit siya at napahawak sa gilid ng kama upang mapanatili ang balanse.

Napansin iyon ni Isabella, ngunit sa halip na tumulong, mahinahon lamang itong humarap sa kaniya.

“Pumunta ako rito para sa isang mahalagang bagay. Hindi mo ba ako kayang pakinggan kahit sandali?”

“Wala akong gustong marinig mula sa iyo!”

“Talaga ba?”

Dahan-dahang binuksan ni Isabella ang kaniyang elegante nitong handbag at naglabas ng isang matingkad na pulang sobre. Iniabot niya iyon kay Mara, na para bang wala lamang itong kahulugan.

“Sa susunod na linggo, ikakasal na kami ni Miguel.”

Malawak ang ngiti nito habang ipinagpatuloy ang pagsasalita.

“Kaya naparito kami upang imbitahan ka sa aming kasal. Siyempre, hindi puwedeng mawala ka sa ganoon kahalagang okasyon. Paano magiging kumpleto ang araw na iyon kung wala ka roon bilang saksi?”

Pagkatapos ay tumawa si Isabella.

Para kay Mara, ang halakhak na iyon ay tila patalim na muling humiwa sa kaniyang puso. Hindi sapat na nakuha ng kapatid ang lalaking minahal niya. Kailangan pa nitong ipamukha sa kaniya ang tagumpay nito.

Napatitig si Mara sa pulang imbitasyon.

Miguel at Isabella.

Dalawang pangalan na magkasamang nakalimbag sa papel, samantalang ang mga pangarap niyang minsang binuo kasama ni Miguel ay tuluyan nang naglaho.

Noon, pinangarap niyang makasama ang lalaki habang-buhay. Nagtiwala siya sa mga pangako nito at naniwalang malalampasan nila ang anumang pagsubok basta magkasama sila.

Ngunit ang babaeng tumulong upang wasakin ang mga pangarap na iyon ay ang sarili niyang kapatid.

Mahigpit na hinawakan ni Mara ang imbitasyon hanggang sa mamuti ang kaniyang mga daliri.

“Talagang ipinagmamalaki mo pa ang ginawa mo?” malamig niyang tanong. “Hindi mo ba naiisip kung gaano ka kawalanghiya?”

“Bakit naman ako mahihiya?” walang pakundangang sagot ni Isabella. “Wala naman akong ginawang dapat ikahiya.”

“Wala kang ginawang dapat ikahiya?” hindi makapaniwalang ulit ni Mara. “Niloko mo ako at inagaw ang lalaking minahal ko. Ngayon, ipinagmamalaki mo pang ikakasal na kayo!”

“Hindi ko inagaw si Miguel sa iyo,” mabilis na sagot ni Isabella. “Kung talagang mahal ka niya, hindi ba dapat ikaw ang pinili niya?”

Natahimik si Mara. Masakit marinig ang katotohanang iyon mula sa taong naging dahilan ng kaniyang pagdurusa.

“Hindi lahat ng bagay ay nakukuha dahil lamang ikaw ang nauna,” dagdag ni Isabella. “Hindi dahil ikaw ang unang minahal ni Miguel ay ikaw na ang dapat niyang makasama habang-buhay.”

Napahigpit ang hawak ni Mara sa sobre.

“Kung ganoon, bakit kailangan mong magsinungaling? Bakit mo ako pinagtaksilan sa halip na sabihin ang totoo?”

Saglit na natahimik si Isabella bago muling ngumiti.

“Hindi mahalaga kung paano mo nakuha ang isang bagay. Ang mahalaga ay kung sino ang nagtagumpay sa huli.”

“Ate Mara, huwag mong kaawaan ang sarili mo. Wala kang dapat sisihin kundi ang sarili mo.”

Napatingin si Mara sa kapatid. Sa sandaling iyon, tuluyan nang naglaho ang pag-asang makakakita pa siya ng pagsisisi sa mukha nito.

Hindi ito humingi ng tawad. Hindi rin ito pumunta upang ayusin ang kanilang relasyon.

Pumunta ito upang ipakita na nanalo ito.

Dahan-dahang ibinaba ni Mara ang imbitasyon sa kama bago muling tumingin kay Isabella.

“Kung masaya ka sa pinili mong buhay, kung gayon, panindigan mo iyon. Pero huwag mong asahang pupunta ako sa kasal ninyo para panoorin kayong magdiwang sa sakit na idinulot ninyo sa akin.”

Bahagyang nagtaas ng kilay si Isabella.

“Talaga? Hindi ka pupunta?”

“Wala akong dahilan para dumalo.”

“Sayang naman. Akala ko gusto mong makita kung gaano kasaya si Miguel sa piling ko.”

Muling sumiklab ang sakit sa dibdib ni Mara, ngunit pinilit niyang huwag magpakita ng kahinaan.

“Lumabas ka na, Isabella.”

Sa pagkakataong iyon, wala nang sigaw o pakiusap sa kaniyang tinig. Tanging malamig na pagpapasya ang maririnig.

“Hindi ko na kailangang makita ka para malaman kung anong klaseng tao ka.”

Saglit na natigilan si Isabella, ngunit mabilis ding bumalik ang ngiti nito.

“Sa susunod na linggo, magiging asawa na ako ni Miguel. Wala ka nang magagawa para baguhin iyon.”

Kinuha nito ang handbag at tumalikod. Bago tuluyang lumabas, muli itong lumingon kay Mara.

“Magpahinga ka nang mabuti. Kailangan mong alagaan ang sarili mo, lalo na ngayong may anak ka na.”

Ngumiti ito nang mapanukso.

“Tutal, wala ka nang Miguel na maaasahan.”

Pagkaalis ni Isabella, nanatiling nakatitig si Mara sa saradong p***o. Sa ibabaw ng kama, naroon pa rin ang pulang imbitasyon.

Masakit. Napakasakit.

Ngunit habang iniisip niya ang kaniyang anak, unti-unti niyang naunawaang hindi niya kailangang habulin ang taong kusang tumalikod sa kaniya. Hindi niya kailangang patunayan kay Isabella na karapat-dapat siyang mahalin.

May anak siyang kailangang alagaan at buhay na kailangang buuing muli.

Maaaring naagaw ni Isabella si Miguel at nawasak ang kaniyang mga pangarap, ngunit hindi niya hahayaang tuluyang agawin ng mga ito ang natitira niyang lakas.

Sa pagkakataong ito, sarili naman niya ang pipiliin niya.