Chapter 4

Hindi agad gumalaw si Elera matapos umalis si Victor.

Nakatayo pa rin siya sa gitna ng conference room, hawak ang folder na matagal nang wala sa ayos ang kapit ng mga daliri niya. Ramdam niya ang mga mata sa paligid—ang mga tanong na hindi binibigkas, ang mga bulong na pilit nilulunok. Pero wala siyang naririnig nang malinaw.

Ang tanging malinaw sa kanya—bumalik siya.

Si Victor Alvares.

Parang multong hinila palabas ang mga alaala na matagal na niyang ikinulong. Ang boses nito. Ang presensya. Ang paraan ng pagtitig—parang kaya nitong hubaran ang lahat ng depensa niya kahit isang tingin lang.

Huminga siya nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo.

Pero hindi pa rin bumababa ang bigat sa dibdib niya.

Bakit ngayon pa?

Ilang taon niyang pinaghirapan ang katahimikan. Ang distansya. Ang buhay na itinayo niya nang walang pangalan ni Victor sa bawat sulok. Pinutol niya ang lahat—mga lugar, tao, alaala—lahat ng may kinalaman sa lalaking minsan niyang minahal… at minsang sumira sa kanya.

At ngayon, isang umaga lang—isang pagpasok niya sa trabaho—gumuho ang lahat.

Hindi niya napansing lumapit si May hanggang maramdaman niya ang maingat na paghawak sa braso niya.

“Ma’am… okay ka lang ba?”

Tumango si Elera. Automatic. Reflex. Gaya ng palaging ginagawa niya kapag ayaw niyang magpaliwanag.

“Let’s proceed with the meeting,” sabi niya, malamig ang boses. “Five minutes.”

Hindi siya sigurado kung naniwala ang mga tao. Pero sumunod sila. Palagi silang sumusunod.

Pagpasok niya sa conference room, isinara niya ang pinto. Doon lang niya hinayaan ang balikat niyang bumagsak, kahit saglit lang. Doon lang niya hinayaang manginig ang hininga.

He said my name like he never left.

Parang kahapon lang ang lahat. Ang mga gabi na magkatabi silang tahimik. Ang mga araw na kontrolado niya ang mundo—at kontrolado siya ni Victor. Hindi sa sigaw. Hindi sa dahas.

Sa presensya.

Sa paraan nitong siguradong-sigurado sa lahat ng galaw niya, sa lahat ng desisyon niya, sa lahat ng emosyon niya.

Hindi na, mariin niyang sabi sa sarili. Hindi na ako ang babaeng iyon.

Pero kahit anong pilit niya, hindi niya maalis sa isip ang mga mata ni Victor nang tignan siya kanina. Hindi iyon simpleng pagnanasa. Hindi iyon nostalgia.

Pagmamay-ari iyon.

At iyon ang kinatatakutan niya.

Natapos ang meeting na parang dumaan lang. Nagsalita siya. Nagpresent. Sumagot sa tanong. Tumango sa mga proposal. Pero parang hindi siya naroon.

Parang ang kalahati ng isip niya ay naiwan sa lobby—sa lugar kung saan iniwan ni Victor ang bouquet, ang katahimikan, at ang gulong sinadya niyang likhain.

Pagbalik niya sa opisina niya, nandoon pa rin ang mga bulaklak.

Puti at pula.

Malinis. Maayos. Halatang pinili nang may intensyon.

Tumitig siya roon nang matagal.

“Ganyan ka pa rin,” bulong niya sa hangin. “Laging sigurado. Laging may plano.”

Naalala niya ang huling beses na nagkita sila. Wala ring sigawan. Walang drama. Tanging katahimikan—at ang desisyong iniwan siyang wasak.

You don’t leave me, sabi noon ni Victor. I decide when things end.

At umalis pa rin siya.

Akala niya sapat na iyon. Akala niya sapat na ang distansya, ang oras, ang bagong pangalan niya sa industriya. Akala niya, kapag hindi na niya binanggit si Victor, mawawala rin ang bigat ng alaala.

Nagkamali siya.

Tumunog ang cellphone niya. Isang notification. Isang balita.

Nanikip ang sikmura niya.

Hindi pa tapos.

Hindi pa siya titigil.

At ang mas kinatatakutan niya—alam niya iyon. Kilala niya si Victor. Kapag may gusto ito, hindi ito umaatras. Hindi ito humihingi ng permiso.

Kumapit siya sa gilid ng mesa niya.

Hindi mo ako makukuha ulit, mariin niyang sabi sa sarili. Hindi na ako ang dati.

Pero sa kaibuturan ng dibdib niya, may maliit na boses na hindi niya mapatahimik.

Sigurado ka ba?

Dahil kahit galit siya, kahit takot, kahit galit na galit sa timing, sa kapal ng mukha, sa paraan nitong basta na lang bumalik—

Ramdam pa rin niya ang epekto nito.

At iyon ang mas masakit.

Hindi dahil mahal pa niya.

Kundi dahil hindi pa siya ganap na ligtas mula sa kanya.

Huminga siya nang malalim at tumingin sa salamin sa dingding. Nakita niya ang babaeng matatag. Kontrolado. Propesyonal.

Ngunit sa likod ng mga mata niya, may digmaang nagsisimula pa lang.

At alam ni Elera, hindi ito magiging madali.

Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang mga kamay niya hanggang sa maramdaman niya ang hapdi sa palad. Napahigpit ang hawak niya sa mesa, parang iyon na lang ang nag-iisang bagay na pumipigil sa kanya na tuluyang gumuho.

Hindi ito simpleng pagbabalik. Hindi ito aksidente. Si Victor Alvares ay hindi kailanman kumikilos nang walang layunin.

At ang layuning iyon—siya.

Alam niyang susubukan nitong kontrolin ang lahat: ang trabaho niya, ang paligid niya, ang mga desisyong pilit niyang ipinaglalaban. Unti-unti. Tahimik. Walang puwersa—pero walang takas.

Pinikit ni Elera ang mga mata, pilit pinapatatag ang sarili.

Kung digmaan ang gusto mo, naisip niya, handa akong lumaban.

Pero kahit sabihin pa niya iyon sa sarili, may isang katotohanang ayaw niyang harapin—

Ang lalaking iyon ang tanging kalaban na minsan na niyang minahal.

At iyon ang dahilan kung bakit ito magiging pinakamapanganib na laban sa buhay niya.