Chapter 5

Hindi siya nagkamali.

Iyon ang unang pumasok sa isip ni Victor nang maisara ang pinto ng sasakyan at tuluyang mawala sa paningin niya ang gusaling pinagtatrabahuhan ni Elera. Walang pag-aalinlangan. Walang pagsisisi. Ang eksenang iyon—ang presensya niya roon, ang gulat sa mga mata nito, ang pilit na kontrol sa boses—lahat iyon ay eksaktong inaasahan niya.

Mas eksakto pa kaysa sa plano.

Sumandal siya sa upuan, bahagyang ipinikit ang mga mata. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, bumalik sa kanya ang pakiramdam na matagal niyang hinanap—ang pakiramdam na kumpleto.

Nakita niya ulit siya.

At higit sa lahat, nararamdaman pa rin niya siya.

Hindi iyon pagkakamali. Hindi ilusyon. Alam ni Victor ang pagkakaiba ng babaeng wala nang pakialam at babaeng pilit lamang nagtatago ng emosyon. Kilala niya ang bawat galaw ni Elera—ang bahagyang paghigpit ng hawak sa folder, ang sandaling pagbilis ng paghinga, ang hindi sinasadyang pag-iwas ng tingin.

Mga senyales iyon.

At para kay Victor Alvares, sapat na iyon para malaman na hindi pa tapos ang laban.

“Sir,” mahinang sambit ng assistant mula sa harap, “do you want me to proceed with phase two?”

Binuksan ni Victor ang mga mata niya. Madilim ang tingin. Buo ang desisyon.

“Yes,” sagot niya. “I want everything ready.”

Walang tanong. Walang paliwanag. Hindi na kailangan.

Matagal na niyang pinaghandaan ang araw na ito. Hindi impulsive ang pagpasok niya sa opisina ni Elera—iyon ay resulta ng linggong pagmamasid, buwan ng paghahanda, at mga taong hindi niya hinayaang mawala ang pangalan nito sa isip niya.

Hindi niya kailanman tinanggap ang salitang ex.

Para sa kanya, ang mga bagay na mahalaga ay hindi basta-basta nawawala. Maaari lamang itong ilayo—pansamantala.

At si Elera ay hindi kailanman naging pansamantala.

Habang umaandar ang sasakyan, bumalik sa isip niya ang sandaling nagtagpo ang mga mata nila kanina. Walang luha. Walang pagsusumamo. Ngunit naroon ang galit—at ang galit ay palaging hudyat ng emosyon.

Mas gugustuhin pa niyang galit siya kaysa wala siyang maramdaman.

You’re stronger now, naisip niya. And that makes this more interesting.

Hindi niya nais ang dating Elera—ang babaeng sumusunod, ang babaeng tahimik na nagpapakumbaba sa presensya niya. Ang gusto niya ay ang babaeng nakita niya kanina—matatag, matalino, may sariling mundo.

Dahil ang isang bagay na tunay na pagmamay-ari ay iyong pinipili kang balikan.

At iyon ang plano niya.

Pagdating sa opisina niya, sinalubong siya ng katahimikan. Lahat ay gumagalaw nang eksakto sa gusto niya—isang sistemang matagal na niyang itinayo. Umupo siya sa likod ng mesa, inilapag ang mga kamay sa salamin, at tumitig sa lungsod sa labas ng bintana.

“Hindi ka na makakatakas,” bulong niya, halos walang tunog.

Hindi dahil pipigilan niya si Elera.

Kundi dahil sisiguraduhin niyang ang mundo sa paligid nito ay unti-unting babalik sa kanya—mga proyekto, pangalan, pagkakataon. Isang partnership dito. Isang encounter doon. Lahat legal. Lahat malinis.

Walang puwersa.

Pero walang takas.

Naalala niya ang paraan ng pagtanggi nito—diretso, malamig, may tapang. Isang ngiti ang sumilay sa labi niya. Hindi siya nasaktan. Sa halip, lalo lamang siyang naging determinado.

Fight me, naisip niya. I want to see how far you’ve come.

Tumunog ang phone niya.

“Media’s already picking up the story, sir,” sabi ng assistant. “Your appearance caused a surge online.”

“Good,” sagot niya agad.

Eksakto iyon sa plano. Hindi niya kailangang itulak nang todo. Ang pangalan niya pa lang ay sapat na para gumalaw ang mundo—at kapag gumalaw ang mundo, walang pagpipilian si Elera kundi humarap.

Hindi siya kailanman nanalo sa pamamagitan ng pagmamadali.

Nanalo siya sa pamamagitan ng oras.

Tumayo siya at kinuha ang jacket. Sa salamin sa gilid ng opisina, nakita niya ang repleksyon ng sarili—kalma, kontrolado, walang bakas ng emosyon.

Ngunit sa loob niya, malinaw ang isang bagay:

Hindi niya binalikan si Elera para ayusin ang nakaraan.

Binalikan niya ito para tapusin ang sinimulan nila.

At kung may masusunog sa proseso—reputasyon, katahimikan, ilusyon ng kalayaan—handa siyang gawin iyon.

Dahil para kay Victor Alvares, ang pagmamahal ay hindi tungkol sa pagbitaw.

Ito ay tungkol sa pag-angkin.

At sa muling pagkikita nila, isang katotohanan ang lalong tumibay sa kanya—

Hindi pa tapos ang kwento nila.

At hindi siya titigil hangga’t hindi bumabalik si Elera kung saan siya naniniwalang nararapat.

Tumigil siya sa harap ng bintana, tinitingnan ang lungsod na unti-unting lumulubog sa liwanag ng hapon. Ngunit ang mundo sa labas ay walang kabuluhan. Ang eksaktong mundong mahalaga sa kanya ay nasa loob ng gusaling iyon—kung saan si Elera ay naglalakad, nag-iisip, at hindi alam na bawat kilos niya ay sinusundan, bawat galaw niya ay pinag-aaralan.

Nararamdaman niya ang bawat tibok ng puso niya, bawat paghinga na tila nagpapakita ng pasensya at kasabikan. Hindi siya natakot sa emosyon na iyon. Sa halip, pinapalakas nito ang plano niya. Bawat sandaling lumilipas bago niya muling mahawakan ang mundo ni Elera ay isang hakbang patungo sa kanyang tagumpay.

“Soon,” bulong niya sa sarili, mababa ngunit puno ng pangako. “You will be mine… fully. And nothing—not time, not distance, not pride—will stop me.”

At sa loob niya, alam niya—hindi siya titigil.