Chapter 3

Victor POV

Hindi nagkamali si Victor ng oras.

Eksakto ang minuto. Eksakto ang araw. Eksakto ang lugar.

Nakatayo siya sa loob ng elevator ng gusaling pinagtatrabahuhan ni Elera —tahimik, tuwid ang tindig, hawak ang bouquet ng puti at pulang rosas. Ang suit niya ay maayos, ang postura ay perpekto. Walang bahid ng pag-aalinlangan sa mukha niya.

Sa loob niya, may gumagalaw. Hindi kaba. Hindi takot. Pananabik.

“Check the monitors,” utos niya nang hindi lumilingon, malamig ang boses na sanay sundin.

“I want to know if she’s in her office.” Tahimik ang ilang segundong lumipas.

“Location update, sir,” sagot ng assistant sa kabilang linya. “She’s at the office.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Victor. Matagal na niyang alam ang lugar na ito.

Ilang linggo na niyang pinagmamasdan ang gusali—ang pasukan, ang lobby, ang security pattern, ang oras ng pagdating at pag-alis ng mga empleyado. Alam niya kung kailan pinakamadaling pumasok nang walang tanong.

Alam niya kung kailan hindi siya mapipigilan.

May meeting siya ngayon. Iyon ang isa sa mga bagay na hindi nagbago kay Elera—ang pagiging seryoso sa trabaho.

Ang pagiging kontrolado. Ang hindi pag-aaksaya ng oras sa mga bagay na walang saysay.

“Ito na ang hinihintay ko, Elera.” bulong niya.

Nang bumukas ang elevator, hindi siya nagmadali. Hindi siya kailanman nagmamadali.

Ang kapangyarihan ay hindi tumatakbo—hinihintay nitong maramdaman ito ng mga tao.

At naramdaman nila.

Pagpasok niya sa opisina, parang huminto ang mundo. Bumagal ang mga yabag. May nalaglag na ballpen. May pumigil ng hininga. Narinig niya ang mga bulungan.

“Victor Alvares?”

“Impossible…”

Hindi niya sila pinansin. Hindi sila ang pakay niya.

Tahimik siyang naglakad, bawat hakbang sinadya. Hindi para magyabang—kundi para ipaalala kung sino siya. Walang humarang.

Wala ring nagtangkang magtanong. Hindi nila kailangan.

Nang bumukas ang pintuan ng conference room, nakita niya siya.

Si Elera.

Nakatayo ito roon, hawak ang folder. Maayos ang buhok. Simple ang suot—walang labis, walang kulang. Pero buo. Mas buo kaysa noong huli niya itong nakita.

Mas matatag. Mas malamig. Mas maganda.

“Still beautiful,” bulong niya, halos para sa sarili.

May kumibot sa dibdib ni Victor—isang bagay na matagal niyang ikinulong. Hindi niya hinayaang umangat iyon sa mukha niya. Hindi niya kailangang ipakita.

Lumapit siya. Huminto sa harap nito. Tahimik.

Pinagmasdan niya ang mukha ni Elera, para bang tinitiyak sa sarili na totoo ang nakikita niya.

Hindi panaginip. Hindi alaala. Buhay. Narito. Sa harap niya.

“Elera,” sambit niya. Narinig niya ang bahagyang pagbabago sa paghinga nito—maliit, halos hindi mahalata. Pero kilala niya iyon.

Hindi siya sumagot. Hindi rin siya umatras. Good, naisip niya. Hindi ka na duwag.

“There you are,” dagdag niya, mababa ang boses. “I’ve been waiting for this moment.”

Ramdam niya ang bigat ng katahimikan. Ang bigat ng mga matang nakatuon sa kanila. Pero wala siyang pakialam.

Matagal na niyang tinanggap na kahit anong gawin niya, laging may manonood. Ang mahalaga—nakatingin siya sa kanya.

Nang tanungin siya ni Elera kung anong ginagawa niya roon, nakita niya ang kontrol sa boses nito. Ang pilit na katahimikan.

Ang galit na ayaw ipakita.

Ngumiti siya. Hindi dahil masaya siya—kundi dahil sigurado siya.

“I came to take my wife back.” Narinig niya ang mga bulungan. Ramdam niya ang gulat.

Pero ang titig niya ay nanatili kay Elera. Gusto niyang makita ang reaksyon nito—at nakita niya. Ang paninigas. Ang pagtanggi. Ang paglayo.

Nang hindi nito tinanggap ang bouquet, hindi siya nagulat. Hindi rin siya nasaktan. Inaasahan niya iyon. Hindi siya nagdala ng bulaklak para tanggapin—kundi para ipaalala.

Nang sabihin nitong hindi na siya asawa at wala siyang karapatang pumasok doon, tumingin siya sa paligid. Hindi para maghanap ng kakampi—kundi para iparamdam kung sino ang may kapangyarihan.

“Mukhang kailangan kong maging malinaw.”

Humakbang siya palapit. Sapat lang. Hindi niya ito hinawakan. Hindi niya kailangan.

“I am Victor Alvares,” sabi niya, malakas ang boses.

“CEO of Alvares International Group. And everyone here will know it.”

Sumunod ang katahimikan. At nasiyahan siya roon.

“At ang babaeng ito,” dugtong niya, hindi inaalis ang tingin kay Elera, “she’s my ex-wife.”

Ang pagtanggi nito—ang babala sa boses—lahat iyon ay parang hamon. At hindi siya umatras.

“This isn’t a game,” sagot ni elera agad agad.

Hindi kailanman naging laro ito.

“I want you back. Mine again.” Agad na sagot ni victor, bahagya siyang ngumiti.

“We’ll see.” Hindi iyon pangako. Katotohanan iyon.

Iniwan niya ang bouquet sa mesa. Hindi dahil tapos na siya—kundi dahil nagsisimula pa lang.

“Hindi ako sanay matalo,” bulong niya.

“At lalo akong hindi sanay mawalan ng pag-aari.”

Nang sabihin ni Elera na hindi na siya pag-aari, tumigil siya sandali. Pinagmasdan. Inukit sa isip.

“Not yet,” sabi niya. “But soon.”

At nang tumalikod siya, alam niyang iniwan niya doon hindi lang katahimikan—kundi gulo. Takot. Alaala. Isang digmaan.

Habang naglalakad palayo, alam niyang nagtagumpay siya. Hindi dahil sumama si Elera—kundi dahil alam niyang mula sa sandaling iyon, hindi na siya makakatulog nang hindi siya naiisip.

At para kay Victor Alvares, sapat na iyon. Sa ngayon.