Chapter 2

Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib.

“If that’s how you want to play it…”

Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya.

Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa niya pinipigil.

Parang gusto niyang matawa.

O umiyak.

Hindi niya maintindihan.

Tatlong taon.

Tatlong taon siyang iniwang wasak ni Dylan nang walang paliwanag, pero ngayong muli silang nagkita… ito pa ang may ganang tratuhin siyang parang estranghero?

Hindi niya alam kung nagkukunwari lang ba ito o sadyang ganoon talaga ang gusto nitong mangyari.

At kung totoo mang hindi siya nito naaalala…

Bakit parang siya pa ang nasasaktan?

Mariin niyang kinuyom ang folder na hawak.

Gusto niya itong komprontahin.

Gustong-gusto niyang itanong:

Bakit mo ‘ko iniwan?

Ano bang nagawa ko?

Madali lang ba para sa’yong mawala?

Pero para saan pa?

Anong mapapala niya?

Natigilan si Leila nang biglang pumasok sa isip niya si Oliver.

Nanlamig siya.

Paano kung malaman ni Dylan ang tungkol sa bata?

Paano kung bigla nitong gustuhin kunin si Oliver sa kanya?

Villareal si Dylan.

Mayaman. Makapangyarihan. Kayang gawin ang kahit ano.

Samantalang siya?

Isa lang na single mom na pilit kumakapit sa trabaho para mabuhay silang mag-ina.

Napapikit siya.

Hindi.

Hindi niya hahayaang mawala sa kanya si Oliver.

Kaya kung gusto ni Dylan na magpanggap silang walang nakaraan, sasabayan niya ito.

Mas ligtas iyon para sa anak niya.

“Leila!”

Napalingon siya nang habulin siya ni Sheila sa hallway.

“Oy, okay ka lang ba? Kanina ka pa lutang.”

Pinilit niyang ngumiti. “Okay lang.”

Hindi kumbinsido ang kaibigan niya ngunit hindi na ito nagpumilit.

“Grabe ka. Diretso kang tinawag ng CEO. Ano’ng feeling?”

Napailing si Leila.

“Wala. Trabaho lang.”

“Trabaho lang daw,” pang-aasar ni Sheila. “Girl, si Dylan Villareal ‘yon. Alam mo bang halos lahat ng babae rito crush siya?”

Napairap si Leila.

Kung alam lang ni Sheila kung gaano kakomplikado ang lalaking iyon.

Bago pa siya makasagot, biglang lumapit ang isang staff mula sa executive floor.

“Ms. Ramirez?”

“Yes?”

“Sir Dylan is asking for you.”

Nanigas siya.

“Ngayon?”

Tumango ang babae.

Pakiramdam ni Leila ay biglang sumakit ang ulo niya. Ngunit wala siyang choice kundi sumunod.

Tahimik siyang naglakad pabalik sa opisina ni Dylan.

Pagkapasok niya, agad niyang nadatnan itong nakatayo malapit sa floor-to-ceiling window habang may hawak na tablet.

Hindi man lang siya nito nilingon agad.

“Sit down.”

Cold. Professional. Controlled.

Parang hindi ito ang lalaking minsang niyayakap siya habang nangangarap tungkol sa future nilang dalawa.

Tahimik siyang umupo.

Makalipas ang ilang segundo, saka ito nagsalita.

“I reviewed your application.”

Napakunot-noo siya.

“And?”

Finally, Dylan looked at her.

Diretso.

Malamig.

“Your credentials are impressive for an intern.”

Halos matawa si Leila.

Credentials?

Talaga?

Hindi ba’t minsan ay kabisado nito kahit paborito niyang flavor ng ice cream?

Ngayon résumé na lang niya ang kilala nito?

“Thank you,” matipid niyang sagot.

Tahimik na inilapag ni Dylan ang tablet sa mesa.

“I need a new personal secretary.”

Bahagyang nanlaki ang mata niya.

“What?”

“I’m considering you to be assigned directly under me starting but my team needs to review your credentials too. So, they will inform you when to start."

Parang ilang segundong hindi agad nag-register sa utak ni Leila ang sinabi nito.

“Wait—sir, intern pa lang po ako.”

“You’re qualified.”

Simple. Diretso. Walang emosyon.

Parang business decision lang ang lahat.

Ngunit habang nakatingin siya rito, lalong sumisikip ang dibdib niya.

Paano nito nagagawang maging ganoon ka-cold?

Paano nito nagagawang burahin na lang basta ang nakaraan nila?

Samantalang siya…

Hanggang ngayon sugatan pa rin.

“I expect professionalism, Ms. Ramirez,” dagdag pa nito. “Can you handle the job?”

Ms. Ramirez na naman.

Hindi niya alam kung bakit pero parang mas masakit iyon kaysa sa pagtalikod nito noon.

Dahan-dahan niyang inayos ang sarili bago itinaas ang tingin dito.

Kung ito ang gusto nitong setup, fine.

Magiging propesyunal siya.

Walang personalan.

Walang nakaraan.

“Of course, Sir,” kalmado niyang sagot.

Ngunit sa ilalim ng mesa, mariing nakakuyom ang mga kamay niya.

Dahil habang nakatitig siya kay Dylan Villareal…

Mas lalo niyang nararamdaman na ang lalaking nasa harapan niya ngayon ay hindi na ang Dylan na minsan niyang minahal.

Ngunit nang akmang lalabas na si Leila ng opisina, biglang nagsalita muli si Dylan.

“Ms. Ramirez.”

Napahinto siya sa paghawak sa doorknob.

“For some reason…” mababa nitong saad habang nakatingin diretso sa kanya, “I feel like I’ve seen you before.”

Parang biglang tumigil ang paghinga ni Leila.

Mariin siyang napalunok habang pilit pinananatiling kalmado ang mukha.

Hindi.

Hindi maaari.

Ngunit bago pa siya makasagot, bahagyang napahawak si Dylan sa sentido nito na tila ba biglang sumakit ang ulo.

At sa unang pagkakataon, may mabilis na imahe na sumagi sa isip nito—

Isang babae sa loob ng mahigpit ngunit masuyong yakap niya.

Masaya itong nakangiti habang nakasandal sa dibdib niya, tila ba iyon ang pinakaligtas na lugar para rito.

At kahit malabo ang mukha ng babae sa alaala… may kung anong pamilyar na pakiramdam na biglang kumabog sa puso ni Dylan.

Parang isang alaalang pilit bumabalik..