Chapter 5

Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.

Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.

“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.

Hindi sumagot si Dylan agad. Pinapaikot niya lang yung baso sa mesa.

“Tingnan mo ‘to,” sabi niya sa wakas. “The new executive assistant."

“Okay…”

“Binasa ko file niya.”

Napangisi si Marco. “Wow. Progress. Hindi ka lang pala boss, stalker ka na rin sa papel.”

“That's not the point,” sabay tawa nang mahina ni Dylan, pero halatang hindi niya totally tinatanggihan.

“Then?”

“Wala naman dapat weird,” sabi niya. “Normal profile. Clean. Single.”

Doon siya natigil ulit.

Parang may sariling pause button yung utak niya tuwing naririnig niya yung salita na iyon.

Single.

“Single,” ulit ni Marco, tinatantya siya.

“Hindi ko alam bakit ako… na-relieve,” deretsong sabi ni Dylan bago pa niya mapigilan.

At doon na talaga nagsimulang ngumisi si Marco na parang nanalo sa pustahan.

“Ah.”

“Ah ano?” depensa agad ni Dylan.

“Wala,” sabay taas ng kamay ni Marco. “Pero sir… hindi ka na natuto magsinungaling sa akin.”

“Hindi ako nagsisinungaling.”

“Hindi mo lang inaamin.”

Napahilot si Dylan sa sentido niya. “Hindi ito ganun.”

“Eh ano?”

Hindi siya agad nakasagot.

Kasi kahit siya, hindi niya alam ang sagot.

Hanggang sa maisip niya ang mukha ni Leila.

Hindi yung glamorous na tipo.

Hindi rin yung sobrang attention-grabbing.

Pero yung klase ng mukha na kapag nakita mo nang isang beses, hindi mo na maaalala kung kailan mo huling tiningnan ang oras.

May simpleng ganda—yung hindi sinasadya. Parang walang effort pero hindi rin basta mawawala sa isip mo.

At yung mata nito…

Parang laging may iniintindi.

Parang laging kalahati lang ng kwento ang sinasabi.

“Sir,” sabi ni Marco, pinutol ang katahimikan, “kilala kita. Hindi ka ganyan mag-react sa employee file.”

“Hindi ko siya iniisip,” mabilis na sagot ni Dylan.

“Pero nandito ka, iniisip mo siya habang kausap mo ako.”

Doon siya natigilan.

At doon niya narealize—oo nga.

Nasa bar siya. Kasama si Marco. Pero yung isip niya, nasa opisina pa rin.

Sa isang simpleng folder.

Sa isang simpleng pangalan.

Leila.

Umiling siya, parang sinusubukang alisin iyon.

Pero imbis na mawala, lalo lang lumalim.

“Siguro…” sabi ni Dylan sa wakas, mababa ang boses, “curiosity lang.”

Tumawa si Marco. “Oo, curiosity.”

“Anong problema doon?”

“Wala,” sagot nito agad. “Pero alam mo ba kung saan nagsisimula ang gulo?”

Hindi sumagot si Dylan.

“Sa mga bagay na ‘curiosity lang’ sa simula.”

Napatahimik si Dylan.

At sa unang pagkakataon, hindi niya tinutulan si Marco.

Kasi kahit ayaw niyang aminin, may parte sa kanya na gustong malaman pa.

Hindi dahil sa trabaho.

Kundi dahil sa isang simpleng detalye na hindi dapat ganoon kalakas ang epekto:

Single.

At sa kung anong dahilan, parang doon nagsisimula ang lahat ng tanong na hindi pa niya handang sagutin.

Madaling-araw nang tuluyang makatulog si Dylan, pero kahit pagod ang katawan niya, parang ayaw pa ring tumigil ng isip niya.

Leila.

Buong araw na niyang pilit inaalis sa sistema ang pangalan nito pero lalong bumabalik.

Yung tahimik nitong aura.

Yung mukha nitong hindi naman sobrang seductive o attention-seeker, pero may kung anong humihila sa tingin niya pabalik.

At higit sa lahat… yung kakaibang pakiramdam na parang may naaalala siya kapag nakikita niya ito.

Hindi niya maintindihan.

Kaya nang tuluyan siyang lamunin ng antok, saka nagsimula ang panaginip.

Mahina ang ulan sa labas.

Naririnig niya ang patak nito sa bintana habang unti-unti siyang namulat sa isang kwartong hindi naman pamilyar… pero pakiramdam niya, matagal na niyang tahanan.

Warm ang ilaw.

May amoy ng bagong lutong pagkain sa hangin.

Tahimik.

Payapa.

At sa sofa, may babaeng nakaupo habang nakabalot sa oversized sweater.

Nakangiti ito habang may hawak na mug ng kape.

Leila.

Hindi blurred.

Hindi malabo.

Siya mismo.

Humigpit agad ang dibdib ni Dylan sa hindi maipaliwanag na emosyon.

Hindi gulat.

Hindi curiosity.

Kundi pananabik.

Yung klase ng pananabik na parang matagal niyang na-miss ang babaeng nasa harapan niya.

“Bakit ganyan ka makatingin?” natatawang tanong ni Leila.

Ang lambing ng boses nito.

Parang matagal na niyang naririnig iyon.

At doon niya napansin—

sa panaginip, hindi niya iniisip kung sino si Leila.

Hindi siya confused.

Parang normal na normal na bahagi ito ng buhay niya.

Parang… mahal niya ito.

Automatic siyang lumapit.

Walang pag-aalinlangan.

Paglapit niya, agad siyang hinawakan ni Leila sa kamay bago ito bahagyang sumandal sa kanya na parang nakasanayan na nito.

At doon tuluyang nagulo si Dylan.

Kasi sobrang natural ng lahat.

Parang hindi panaginip.

Parang memorya.

Marahan niyang hinaplos ang buhok ni Leila habang nakatingin dito.

God.

Sobrang pamilyar ng pakiramdam.

Yung tipong alam ng katawan mo kung paano yakapin ang isang tao kahit hindi mo maalala kung bakit.

“Miss mo ko?” nakangiting tanong ni Leila.

Napangiti rin siya nang hindi niya namamalayan.

“Always.”

Pagkasabi niya noon, siya mismo ang natigilan.

Pero sa panaginip, parang walang mali.

Parang matagal na niyang sinasabi iyon dito.

Lumapit pa si Leila hanggang halos magkadikit na sila.

At walang kahit anong alinlangan, hinila niya ito paupo sa kandungan niya.

Napatawa si Leila habang nakayakap sa leeg niya.

Yung tawang mahina.

Malambing.

Punong-puno ng comfort.

Parang bahay.

Napapikit si Dylan habang mas hinihigpitan ang yakap dito.

At doon niya naramdaman yung kakaibang sakit sa dibdib.

Kasi sa panaginip na iyon… ramdam na ramdam niyang mahal na mahal niya ang babaeng ito.

Hindi simpleng attraction.

Hindi infatuation.

Kundi yung klase ng pagmamahal na dumaan na sa panahon.

Yung may history.

Yung may lalim.

Marahang umangat ang tingin ni Leila sa kanya.

Their faces inches apart.

At walang sabi-sabi, hinawakan niya ang pisngi nito bago siya yumuko para halikan ito.

Mabagal.

Masuyo.

Parang matagal na niyang gustong gawin ulit.

Parang ilang beses na nila itong nagawa noon.

Humigpit ang hawak ni Leila sa polo niya habang gumanti ito ng halik.

Mabilis na napabangon si Dylan mula sa kama.

Mabigat ang paghinga niya habang nakatitig sa madilim na kisame ng kwarto.

Pakiramdam niya, may kulang.

Parang may nawala sa kanya pagkagising.

Napahawak siya sa dibdib niya habang pilit kinakalmante ang sarili.

Bakit sobrang totoo ng panaginip?

Bakit parang hindi lang imagination?

At bakit sa lahat ng taong puwedeng mapanaginipan…

si Leila?

Napahawak siya sa buhok niya saka napatawa nang bahagya sa sarili.

Pero halatang disturbed siya.

“That’s an odd dream,” bulong niya habang nakatitig sa kawalan.

“I kept thinking of that Leila…”

Napailing siya nang mabagal.

“What’s wrong with me?”