Chapter 3

Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.

Isang babae.

Mainit na yakap.

Masayang tawa.

At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.

Mariin siyang napapikit.

What the hell was that?

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pilit pinapakalma ang sarili. Hindi naman bago ang pagsakit ng ulo niya. Simula nang magising siya mula sa aksidente ilang taon na ang nakakalipas, paminsan-minsan ay nakakaranas siya ng mga kakaibang flashes na hindi niya maintindihan.

Pero ngayon lang iyon naging ganoon kalinaw.

At mas lalong hindi niya maintindihan kung bakit si Leila Ramirez ang dahilan.

Unti-unti siyang nag-angat ng tingin.

Nakatayo pa rin si Leila malapit sa pinto, ngunit halatang nanigas ito sa kinatatayuan.

Parang natakot.

Parang may bagay itong gustong takasan.

Dylan narrowed his eyes.

“Are you okay, Sir?” pilit nitong tanong, bagaman halata sa boses nitong may tensyon.

Hindi agad nakasagot si Dylan.

Pakiramdam niya ay may kung anong bahagi ng isip niya ang pilit bumubukas sa tuwing nakikita niya ang babae.

At nakakairita iyon.

Ayaw niya ng pakiramdam na wala siyang kontrol.

“I’m fine,” malamig niyang sagot kahit bahagyang mabigat pa rin ang ulo niya.

Tumango si Leila. “If there’s nothing else, Sir, I’ll go ahead.”

Hindi niya alam kung bakit, pero bago pa tuluyang makalabas ang babae, kusa na namang nagsalita si Dylan.

“Have we met before?”

Agad tumigil si Leila.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Dylan watched carefully as her shoulders stiffened.

Parang ilang segundong nawalan ito ng hangin.

Ngunit mabilis din nitong inayos ang sarili bago humarap muli sa kanya.

“I don’t think so, Sir.”

Diretso nitong sagot.

Professional.

Controlled.

Pero hindi naniwala si Dylan.

Hindi niya maipaliwanag, ngunit pakiramdam niya ay may tinatago ang babae.

At higit sa lahat…

Hindi niya maintindihan kung bakit tila may kirot siyang nararamdaman habang nakatingin dito.

“Hmm,” tipid niyang tugon.

Tumango lang si Leila bago mabilis na lumabas ng opisina.

Pagkasara ng pinto, saka muling sumandal si Dylan sa swivel chair niya.

Tahimik niyang pinikit ang mga mata.

At muli, bumalik ang imahe.

Isang babae.

Nakayakap sa kanya.

Masayang tumatawa habang umiihip ang hangin sa mahabang buhok nito.

Hindi niya makita nang malinaw ang mukha.

Pero may kung anong mainit na emosyon ang biglang sumikip sa dibdib niya.

Happiness.

Comfort.

Love.

Bigla siyang napamulat.

Love?

Napairap siya sa sarili.

Impossible.

Hindi siya ang tipo ng lalaking madaling ma-attach sa kahit sino. Simula nang bumalik siya sa trabaho matapos ang aksidente, mas pinili niyang ituon ang buhay sa kumpanya.

No distractions.

No unnecessary emotions.

Kaya bakit parang may bahagi ng sarili niyang hindi mapakali ngayon?

Muli niyang naalala ang mga mata ni Leila.

There was pain there.

And disappointment.

Parang… nasaktan niya ito noon.

Bahagyang kumunot ang noo niya.

Hindi niya gusto ang pakiramdam na iyon.

Ayaw niya ng mga bagay na hindi niya maintindihan.

Mabilis niyang pinindot ang intercom.

“Call HR.”

“Yes, Sir?”

“I want the complete employee file of Leila Ramirez on my desk.”

“Right away, Sir.”

Pagkababa niya ng tawag, tumayo siya at lumapit sa malaking bintana ng opisina.

Mula roon, kitang-kita niya ang abalang city skyline.

Normally, sapat na iyon para ma-distract siya.

Pero ngayon?

Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mukha ni Leila.

Samantala, halos nagmamadaling lumabas ng building si Leila.

Mabilis ang tibok ng puso niya habang mahigpit na hawak ang bag.

Hindi niya inaasahan ang itatanong ni Dylan.

Have we met before?

Napapikit siya.

Muntik na siyang matinag.

Muntik na siyang madala ng emosyon.

Pero hindi maaari.

Hindi dapat malaman ni Dylan ang totoo.

Hindi niya kayang ipagsapalaran si Oliver.

Mas lalong hindi niya kayang muling masaktan.

At doon tuluyang nakumpirma ni Leila ang bagay na kanina pa niya pilit iniiwasang isipin—

Walang naaalala si Dylan tungkol sa kanilang dalawa.

Kung hindi nito nakalimutan ang lahat, imposibleng tanungin siya nito kung nagkakilala na ba sila noon. Imposibleng titigan siya nito nang ganoon kalamig, na para bang isa lamang siyang ordinaryong empleyado.

Masakit man tanggapin, malinaw na malinaw na ngayon kay Leila ang katotohanan.

Ang Dylan na minsang nangakong hindi siya iiwan… ay wala nang alaala tungkol sa kanya.

Pagdating niya sa daycare, agad siyang sinalubong ng masayang sigaw ng anak.

“Mommy!”

Agad lumambot ang ekspresyon ni Leila nang makita ang batang tumatakbo palapit sa kanya.

Lumuhod siya at mahigpit itong niyakap.

“Hi, baby.”

“Late si Mommy,” nakangusong reklamo ni Oliver.

“I’m sorry. Madaming ginawa si Mommy sa work.”

Kaagad naman itong ngumiti.

“It’s okay!”

Napangiti si Leila habang marahang inaayos ang buhok nito.

Sa bawat tingin niya kay Oliver, mas lalo niyang naaalala kung bakit kailangan niyang maging matatag.

Para rito.

Para sa anak nila ni Dylan na walang kaalam-alam sa tunay nitong ama.

“Mommy?”

“Hm?”

“Why sad?”

Natigilan siya.

Napakagat siya sa labi bago pilit ngumiti.

“Hindi sad si Mommy.”

Tinitigan siya ni Oliver gamit ang malalaki nitong mata—mga matang halos kaparehong-kapareho ng kay Dylan.

At doon muling sumikip ang dibdib niya.

Masyadong magkahawig ang mag-ama.

Paano kung mapansin iyon ni Dylan?

Paano kung maalala nito ang lahat?

Niyakap niya nang mahigpit ang anak na tila ba kaya nitong protektahan mula sa mundong maaaring gumulo sa buhay nila.