Chapter 4

Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan.

At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig.

“Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “Parang photocopy talaga.”

Mula sa bilugang mata nito na kahit nakapikit ay halatang expressive, hanggang sa matangos na ilong at mamula-mulang labi—sobrang hawig ng bata ang ama nito.

Nakakainis na nakakakaba.

Napailing siya agad, mabilis na iwinaksi ang iniisip.

“No. Stop it, Leila,” kausap niya sa sarili habang naglalakad papunta sa cabinet. “Hindi pwedeng araw-araw ka na lang ganyan.”

Pero kahit anong pilit niyang iwas, bumabalik pa rin sa isip niya ang nangyari kahapon.

Ang mga tingin ni Dylan.

Ang paraan ng pagtatanong nito.

At higit sa lahat…

Yung pagkawala ng alaala nito tungkol sa kanya.

Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ma-gets.

Paano mangyayaring may mga bagay itong naaalala pero siya… hindi?

Selective amnesia ba ‘yon? May nangyari ba talaga noon? O baka—

“Anak.”

Naputol ang iniisip niya nang sumilip ang nanay niya sa pinto.

“Nakatulala ka na naman diyan.”

Napabuntong-hininga si Leila saka ngumiti nang pilit.

“Ma, pwede po bang kayo muna bahala kay Oliver today?”

Lumapit ang mama niya at agad binuhat ang apo.

“Aba, syempre. Bakit parang aattend ka ng gyera?”

“Mas nakakatakot pa nga yata,” sagot niya habang kumukuha ng blouse.

Napatawa tuloy ang mama niya.

“Si boss mo ba ulit iniisip mo?”

Hindi agad sumagot si Leila.

At doon na mas lalong napangiti ang mama niya.

“Ay naku. Mukhang delikado na ‘yan.”

“Ma naman!” reklamo niya agad. “Work lang ‘to.”

“Work pero namumutla ka?”

“Kinakabahan lang ako.”

“Totoo?”

“…Medyo.”

Actually, sobra.

Kasi simula ngayon, araw-araw na niyang makakasama si Dylan.

At iyon ang parte na gusto niyang takbuhan.

Pagdating niya sa kumpanya, halos gusto na niyang umatras.

Huminga siya nang malalim habang nakatitig sa napakalaking building sa harap niya.

“Okay,” bulong niya sa sarili. “Kaya mo ‘to. Trabaho lang.”

Pero hindi convincing.

Pagkapasok pa lang niya sa lobby, agad siyang sinalubong ni Shiela na parang nanalo sa lotto.

“LEILA!”

Halos mapaigtad siya.

“Girl!” excited na excited na sabi ni Shiela habang hawak ang dalawang kape. “Confirmed na! Ikaw talaga ang napili as executive secretary!”

Napakurap si Leila.

“Huh?”

“Ano huh?!” Tinapik siya nito sa braso. “Deserve mo ‘yan no! Top of the class ka kaya noon tapos cum laude pa! ”

Napatawa siya nang mahina.

“ Do you think I deserve the position?”

“Yes! Ikaw yung mukhang mabait pero kayang mang-correct ng grammar habang umiiyak ka.”

“Grabe ka.”

“Totoo naman!”

Napailing na lang si Leila habang tinanggap ang kape.

Pero kahit pilit siyang dinidistract ni Shiela, hindi mawala-wala yung kaba sa dibdib niya.

Executive secretary.

Meaning…

Mas malapit kay Dylan.

Mas madalas niya itong makakasama.

Mas malaking posibilidad na mabuking siya.

“Oy.” Sumingkit ang mata ni Shiela. “Ba’t parang hindi ka masaya?”

“H-ha? Masaya ah.”

“Talaga? Mukha kang pupunta sa hearing.”

Kung alam mo lang.

Biglang tumunog ang elevator.

At parang automatic, sabay napalingon ang lahat.

Lumabas si Dylan.

Naka-gray suit ito, seryoso ang mukha habang may kausap sa phone. Typical Dylan.

Kalmado.

Malamig.

At gwapo pa rin. Nakakainis.

“Good morning, sir,” bati ng mga empleyado.

Tumango lang ito bago tuluyang mapatingin sa direksyon nila.

At eksaktong nagtagpo ang mga mata nila ni Leila.

Pakiramdam niya, biglang bumagal ang paligid.

“Good morning,” sabi ni Dylan habang nakatitig sa kanya.

“G-good morning po,” sagot niya agad, halos mabulol.

Tahimik lang itong tumingin sa kanya nang ilang segundo bago nagsalita.

“You’re the new executive secretary?”

Tumango siya.

“Yes po.”

Biglang natahimik si Dylan na parang may iniisip.

Tapos—

“Have we met before?”

Muntik nang mabilaukan si Leila sa sariling laway.

“HA?”

Napalingon si Shiela.

Napakunot-noo si Dylan. “I mean… you look familiar.”

Hindi agad nakasagot si Leila.

Sa sobrang kaba niya, mali pa yata ang nalunok niya.

“Tubig.” Inabot agad ni Shiela ang kape. “Ay—maling liquid.”

“Helpful ka talaga,” bulong ni Leila.

“Trying my best.”

Napabuntong-hininga si Dylan saka bahagyang ngumiti.

At doon lalong nagulo si Leila.

Kasi first time niyang makitang ngumiti ulit ito nang ganoon.

“Relax,” sabi ni Dylan. “Hindi naman ako nangangain ng empleyado.”

Muntik nang masamid ulit si Leila.

Kung alam mo lang dati.

“Sir,” singit ni Shiela habang nakangiti. “Baka kinakabahan lang po si Leila kasi first day niya.”

Tumango si Dylan.

“That’s normal.”

Tapos muli itong tumingin kay Leila.

“But seriously… parang kilala na talaga kita.”

Pakiramdam ni Leila, gusto na niyang mag-teleport palabas ng building.

Nag-iinit ang tenga niya habang pilit ngumingiti.

“Baka po may kamukha lang ako.”

“Maybe.”

Pero hindi pa rin inaalis ni Dylan ang tingin nito sa kanya.

Parang may pilit itong inaalala.

At iyon ang mas lalong nagpapakaba kay Leila.

“Anyway,” sabi ni Dylan matapos ang ilang segundo. “Come with me. We have a lot to discuss.”

Tumango siya agad.

Habang naglalakad sila papunta sa elevator, palihim siyang napabuga ng hangin.

This was bad.

Very bad.

Dahil pakiramdam niya…

Konti na lang, may maaamoy nang sikreto si Dylan.