Chapter 1

Leila! Leila! Sumagot ka na!”

Halos mabitawan ni Leila ang cellphone nang biglang sunod-sunod ang tawag ni Sheila sa kanya. Nagmamadali niyang sinagot iyon habang nakasandal sa maliit na kitchen counter ng apartment nila.

“Ano ba? Ang aga-aga—”

“PASOK TAYO!”

Napakurap siya. “Ha?”

Napatalon si Sheila sa kabilang linya.

“Natanggap tayo sa Villareal Holdings bilang interns!”

Nanlaki ang mata ni Leila.

“Wait… seryoso?!”

“Yes! Kakareceive ko lang ng email! Tingnan mo phone mo!”

Mabilis niyang binuksan ang inbox niya gamit ang nanginginig na kamay. Ilang segundo lang at bumungad agad ang subject na dahilan ng malakas na pagtibok ng puso niya.

APPLICATION STATUS — ACCEPTED

Parang natigil ang mundo niya.

Natanggap siya.

“Leila? Buhay ka pa ba?” natatawang tanong ni Sheila.

Hindi agad nakasagot si Leila. Unti-unting namuo ang luha sa gilid ng mata niya habang nakatitig sa screen.

Sa wakas.

May maayos na trabaho na siyang mahahawakan.

May pag-asa na silang makaahon.

Napalingon siya sa maliit na sala kung saan masayang naglalaro ang tatlong taong gulang niyang anak na si Oliver gamit ang luma nitong toy blocks.

“Mommy look!” masayang sigaw nito habang ipinapakita ang tabinging tower na ginawa.

Agad lumambot ang puso ni Leila.

Lahat ng pagod niya… sulit.

“Natanggap tayo,” bulong niya na tila hindi pa rin makapaniwala.

“Ano ka ba, malamang! Sabi ko naman sa’yo magaling ka!” excited na sagot ni Sheila. “Hoy, malaking company ‘yon! Villareal Holdings! Baka makahanap na rin tayo ng poging executive doon.”

Napatawa si Leila kahit bahagya.

“Ikaw lang naghahanap ng jowa.”

“Eh ikaw? Hanggang kailan ka magiging single?”

Bahagyang natigilan si Leila.

Single.

Tatlong taon na rin mula nang tuluyang mawala sa buhay niya si Dylan.

Tatlong taon na rin niyang bitbit mag-isa ang sakit ng pagkawala nito.

Hanggang ngayon, hindi niya pa rin maintindihan kung bakit bigla na lang itong nawala noon. Isang araw, okay sila. Kinabukasan… parang bula itong naglaho.

Walang tawag.

Walang paliwanag.

At hindi nito nalaman na buntis siya.

Hindi na rin niya sinubukang hanapin pa ito matapos ang ilang buwang paghihintay. Dahil habang tumatagal, mas malinaw niyang naiintindihan ang katotohanan—

Iniwan siya.

“Hoy, buhay ka pa?” putol ni Sheila sa pag-iisip niya.

Napabuntong-hininga si Leila bago pinilit ngumiti.

“Busy ako kay Oliver. Wala akong time sa boyfriend.”

“Ay wow, defensive.”

Napailing siya habang natatawa.

Pagkababa ng tawag, marahan siyang lumapit kay Oliver at niyakap ito mula sa likod.

“Baby…” mahina niyang tawag.

Lumingon agad ang bata at ngumiti.

“Happy si Mommy?”

Napangiti siya kahit namumuo ang emosyon sa dibdib niya.

“Yes. Happy si Mommy.”

Dahil sa wakas, may chance na siyang mabigyan ng magandang buhay ang anak niya.

—

Makalipas ang ilang araw, dumating ang first day nila sa Villareal Holdings.

Halos hindi mapakali si Sheila habang magkasabay silang naglalakad papasok ng napakalaking building.

“Grabe…” bulong nito. “Parang hindi tayo bagay rito.”

Napatingin si Leila sa matayog na gusali.

Villareal Holdings.

Napaka-imposible talagang maabot ng lugar na ito noon para sa katulad niya.

Pero nandito na siya ngayon.

Para kay Oliver.

Pagdating nila sa orientation room, nagsimula agad ang ingay ng mga bagong interns.

“Leila, ikaw lang ata dito walang boyfriend,” biro ng isa nilang kasabay.

“Oo nga. Ang ganda mo pa naman.”

Napailing si Leila habang natatawa nang pilit.

Kung alam lang nila.

Maya-maya pa, bumukas ang conference room.

Biglang tumahimik ang lahat.

Sunod-sunod na pumasok ang executives… hanggang sa huling pumasok ang isang lalaking agad nagpahinto sa tibok ng puso ni Leila.

Nanlamig ang buo niyang katawan.

Hindi maaari.

Hindi…

Unti-unting nag-angat ng tingin ang lalaki.

Sharp jaw.

Cold eyes.

Nakakatulig na presensya.

At sa isang iglap, parang bumalik lahat ng sakit na pilit niyang kinalimutan.

Dylan Villareal.

Parang nawalan ng hangin si Leila.

Habang siya’y halos hindi makahinga sa pagkabigla, si Dylan naman ay diretsong tumingin sa kanya…

Na parang isa lamang siyang estranghero.

“Good morning,” malamig nitong bati. “I’m Dylan Villareal, CEO of Villareal Holdings.”

CEO.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o masasaktan.

Habang siya, tatlong taon na sugatan…

Ito naman ay tila walang bakas ng nakaraan nila.

At doon unang naramdaman ni Leila ang matinding pagkirot ng kanyang pride.

Dahil mukhang ang lalaking unang dumurog sa puso niya…

Ay tila hindi man lang siya naaalala.