Chapter 5

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Adrian.

​"Yeah. Sorry. Ano nga uli ang sinasabi mo?"

​"Sabi ko, hindi lahat ng babae ay katulad ni Cassandra. Rachel seems—"

​"Hindi mahalaga kung ano ang hitsura niya," matigas kong sabi. "This is a business arrangement. Nothing more. Kailangan ko ng mahusay na event coordinator, at pasok siya sa kraytirya. Iyon lang."

​Bumuntong-hininga si Adrian. "Sabi mo eh."

​"Sabi ko."

​Pero sa kabila ng mga salitang iyon, muling dumapo ang mga mata ko sa kinaroroonan ni Rachel.

​Nakikipag-usap siya sa isa sa mga catering staff, may itinuturo sa dako ng kusina. Professional. Focused.

​At bigla, tumawa siya sa sinabi ng staff member.

​Hindi iyon isang plastik na tawang pang-professional. Isang totoong tawa. Genuine. Warm.

​Lumiwanag ang buong mukha niya. Ang ganda ng mga mata niya kapag nakangiti. She looked... radiant.

​At bigla, naramdaman ko ang kagustuhang malaman kung ano ang nagpatawa sa kanya nang ganoon. Anong klaseng jokes ang nagpapasaya sa kanya?

​Stop it, Levi.

​Dito nagsisimula ang lahat. Ito ang mismong bagay na ipinangako mong hinding-hindi mo na gagawin.

​Pero bakit ba napakahirap umiwas ng tingin?

​GABI NA at kakaunti na lang ang mga guests nang magpasya akong pumunta sa backstage.

​Sinabi ko sa sarili ko na final inspection lang ito. Sinisigurado lang na nasa ayos ang lahat. Normal lang naman para sa isang CEO na i-check ang kanyang investment, 'di ba?

​Pero ang totoo, alam kong hinahanap ko siya.

​Nadatnan ko siya sa isa sa mga prep rooms. Nakaupo sa isang folding chair, nakatanggal ang mga sapatos, at minamasahe ang kanyang mga paa. Bahagya nang gulo ang kanyang buhok. Mukha siyang pagod pero bakas ang tagumpay.

​Hindi niya ako napansin agad, kaya pinanood ko muna siya ng ilang sandali.

​Nang wala ang kanyang professional mask, nang wala ang kaguluhan ng event sa paligid niya, mukha siyang... iba. Mas totoo. Mas vulnerable.

​Beautiful.

​Nandiyan na naman ang salitang iyon.

​Tumikhim ako.

​Napaigtad siya sa gulat at dali-daling isinuot ang sapatos niya. "Mr. Carreon! I didn't—I was just—"

​"Relax, Ms. Miranda. Kahit ang mga event coordinators ay may karapatang magpahinga pagkatapos ng isang matagumpay na event."

​Ngumiti siya, bakas ang bahagyang pagkapahiya. "Thank you. It was a long night."

​"But successful," sabi ko habang humahakbang palapit. "Everything went perfectly. Better than I expected."

​"That's good to hear." Tumayo siya, agad na bumalik sa professional mode kahit bakas ang pagod. "I'm glad you're satisfied with our service."

​"I meant what I said earlier," sabi ko sa kanya. "About the exclusive contract. I'll have my legal team draft it tomorrow. Pero kailangan ko ang kumpirmasyon mo kung handa kang tanggapin ang role na ito."

​Nag-hesitate siya. Kahit isang segundo lang, napansin ko iyon.

​"May I ask why?" tanong niya. "Why specifically me? Luxe Events has other senior coordinators who—"

​"Because you're good at what you do," simple kong sagot. "You handle pressure well. You solve problems without making excuses. At hindi ka takot na lumaban kung kinakailangan. Iyon ang mga katangiang pinapahalagahan ko."

​Pinag-aralan niya ang mukha ko, na tila binabasa kung may iba pa akong agenda.

​Smart. Cautious. Another point in her favor.

​"I'll need to discuss it with my supervisor first," maingat niyang sagot. "But if the terms are acceptable, then yes. I'm willing."

​"Good." Inabot ko sa kanya ang business card ko.

​Bahagyang dumampi ang mga daliri niya sa akin nang kunin niya ang card.

​Isang saglit lang iyon. Isang simpleng dampi. Walang espesyal.

​Pero bakit parang may kuryenteng gumapang sa braso ko?

​Mukhang hindi naman siya naapektuhan. Inilagay niya ang card sa kanyang portfolio. "Thank you, Mr. Carreon. I'll be in touch."

​"Levi," pagtatama ko. "Kung magtatrabaho tayo nang madalas, mabuti pang alisin na natin ang masyadong pormalidad."

​"Levi, then." Ngumiti siya—maliit, professional, pero totoo. "Good night."

​"Good night, Rachel."

​Pinanood ko siyang maglakad paalis. Ang tunog ng kanyang mga heels sa sahig ay tila musika sa aking pandinig.

​At sa unang pagkakataon, naramdaman kong inaabangan ko na ang muli naming pagkikita.

​Delikado. Napakadelikado. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan... hindi ko na iyon alintana.

​KINABUKASAN, mas maaga akong pumasok sa opisina kaysa sa dati.

​Karaniwan, ginagamit ko ang mga unang oras para sa emails at financial reports. Pero ngayon, nasa malayo ang isip ko.

​Nasa kay Rachel Miranda.

​Napansin ko ang sarili kong hinahanap ang website ng Luxe Events Manila. Binabasa ko ang portfolio nila. Sinusubukang hanapin ang mga events na si Rachel mismo ang humawak.

​Walang masyadong impormasyon. Ilang litrato lang kung saan nasa background siya. Isang maikling bio na nagsasabing Magna Cum Laude siya sa Tourism Management. Limang taong karanasan.

​Pero walang personal. Walang magsasabi sa akin kung sino ba talaga siya sa likod ng trabaho.

​Bakit ko ba gustong malaman?

​"Sir?"

​Napatingin ako sa pinto. Nandoon si Maria, ang secretary ko.

​"Yes?"

​"I have the contract templates you requested for Luxe Events. Should I have legal review them now?"

​"Yes. Pero lagyan mo ng clause." Sumandal ako sa upuan ko. "All events must be coordinated exclusively by Rachel Miranda. Kung hindi siya available, may karapatan tayong i-postpone o i-cancel ang event."

​Napapikit si Maria sa gulat. "Exclusively? That's quite... specific, sir."

​"She's the best they have," sabi ko sa neutral na tono. "I don't settle for less than the best."

​"Of course, sir."

​Nang makaalis siya, tumingin ako sa malawak na tanawin ng Manila mula sa bintana ng opisina ko. Ang mga gusaling pag-aari ko. Ang imperyong binuo ko.

​Kapangyarihan. Tagumpay. Yaman.

​Lahat ng ito ay nasa kamay ko na. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, tila may kulang.

​Sa unang pagkakataon, naisip ko kung ano ang pakiramdam ng magkaroon ng isang bagay—o isang taong totoo sa buhay ko.

​At iyon ang nagpapakaba sa akin nang higit sa kahit anong business deal. Dahil alam ko ang mangyayari kapag hinayaan kong magpahalaga. Alam ko ang pakiramdam ng mawasak.

​Kaya bakit ba pinapabago ni Rachel Miranda ang lahat?

​Nag-vibrate ang phone ko. Text mula kay Adrian.

​Adrian: "Lunch? We need to discuss the Boracay property."

​Tama. Ang Boracay resort. Ang pinakabagong proyekto ng mga Carreon.

​Kakailanganin namin ng isang engrandeng opening. Isang launch event.

​At ibig sabihin niyon, kailangan namin ng isang event coordinator.

​Ibig sabihin niyon, may lehitimo akong dahilan para muling makita si Rachel.

​Professional reasons. Business reasons.

​Iyan ang idinahilan ko sa sarili ko habang nagta-type ng reply.

​Me: "1 PM. And have the Boracay files ready. I want to move fast on this."

​Dahil bigla, naging interesado na akong simulan ang plano para sa resort na iyon. Napakainteresado.